Sameiningin - 01.04.1918, Blaðsíða 8

38
liaf trúarbragðanna sjálfkrafa sefast. Enda liefir það
smám saman orðið bæði á íslandi og hér vestan hafs,
Stefnurnar munu og liafa brotið hvössustu broddana
livor af annari og kunna nú betur að skilja hvor aðra og
meta rétt.
Það urðu síðastir samfundir okkar séra Friðriks J.
Bergmanns, er við fyrir skemstu ókurn í sama vagni heim
til liúsa okkar hér í Winnipeg, eftir samveru og samvinnu
um daginn. Námum við staðar fyrst lijá húsi mínu, en
lionum þótti of áliðið til að dvelja. Bundum við það fast-
mælum, að hittast bráðlega aftur og talast við ítarlega.
Hét liann að koma heim til mín, þegar er ástæður hans
leyfðu. Þökkuðum við svo livor öðrum fyrir daginn og
kvöddumst glaðir. En dauða hans bar að höndum áður
aftur vrði fundur okkar, og verður því samtalið að bíða
mn stund, en ekki lengi, því ]>ess er eg fullvís, að
“Við munum sjást
iþar misskilningar loksins hljóta’ að enaa,
þar ekkert ilt má henda
og ríkir eilíf ást.”
B. B. J.
Búið að taka Drottin burt.
(Jóh.20, 11-18.)
Prédikun flutt í Fyrstu lútersku kirkju í Winnipeg,
páskamorgun 1918.
\rér erum staddir í anda út við gröfina í grasgarðin
um, páskamorguninn. ITm austurloftið færist bjarmi og
út. við sjóndeildarhring sézt logagylt rönd rísandi sólar
Alt er kyrt og liljótt. Vér göngum nær gröfinni. Þei!
Ilvaðan kemur gráthljóð þetta ? Hver grætur svo sárt
og vonlaust hér í heilagri kyrð morgunsins ? Það er María
Magdalena, konan, sem mikið liafði verið fyrirgefið og'
mikið hafði elskað.
“Kona, liví grætur þúf” Því svarar hún sjálf þann-
ig: “Af'því að búið er að taka burt Drottin minn”.
Eg' fæ ekki betur séð, en að öll veröldin standi uú í