Faxi - 01.01.1966, Side 9

Hestamenn og hestamannafélög
Fyrir aldalanga og dygga þjónustu fékk
íslenzki hesturinn í rás tímanna sæmdar-
heitið „þarfasti þjónninn". Var hann vel
að þeirri nafngift kominn, enda fól hán
óbeint í sér þakklæti þjóðarinnar og hlýjar
kenndir til þessa fagra og föngulega grips,
sem hafði verið trúr og dyggur förunautur
Islendingsins frá fyrstu tíð og þolað með
honum súrt og sætt í harðvítugri lífsbar-
áttu.
Þegar svo bílaöld hófst hér á Islandi,
varð á tímabili hljótt um hestinn, hinu
þýðingarmikla hlutverki hans í búskapar-
sögu landsmanna virtist í stórum dráttum
lokið, og 'flestir höfðu á samri stundu
gleymt tilveru hans og yndisþokka. — I
flestum byggðarlögum voru þó menn, sem
héldu órofa tryggS við hestinn og slitu
aldrei við hann samvistum. I þeirra 'hópi
vil ég nefna hér á SuSurnesjum: GuS-
mund Elísson í Keflavík, Þórð Guð-
mundsson í Sandgerði og Kristinn Há-
konarson í Hafnarfirði, en hann var um
eitt skeið búsettur hér í Keflavík. Þessir
menn eru aðeins örfá dæmi, gripin af
handahófi úr flokki góðra hestamanna,
sem ekki létu þægindi bílsins glepja um
fyrir sér hvað áhrærði ferðalög á frjálsum
stundum ársins. Til slíkra hluta kom bíll-
inn aldrei til álita í augum þessara manna,
— þar var hesturinn ávallt númer eitt.
Eigi þeir fyrir það heiður og þökk.
Nú á síðustu tímum hefur orðið mikil
breyting í þessum efnum. Ahugi manna
á bílnum sem skemmtiferðatækis hefur
minnkað til muna, en að sama skapi hefur
hesturinn vaxið mjög í áliti. Gildir þetta
jafnt út um sveitir landsins og í bæjunum,
og engu síður hjá ungu kynslóðinni en
þeirri gömlu. Menn hafa sem sé á ný
uppgötvað yndisleik hestsins, gangtöfra
hans og andans göfgi, og eru ná stofnuð
hestamannafélög vítt og breitt um landið,
í byggð og bæ. Eitt slíkt félag sá dagsins
ljós hér í Keflavík þann 6. desember s. 1.
Ber það nafnið Hestamannafélagið Máni.
Hvatamenn að stofnun þessa félags voru
nokkrir áhugasamir hestamenn hér á Suð-
Urnesjum. Stofnfélagar voru 40 og munu
sjálfsagt margir bætast við í félagið, þegar
það tekur til starfa.
Stjorn félagsins skipa eftirtaldir menn:
Hilmar Jónsson (deildarstj. hjá K. S. K.),
formaður, Birgir Scheving, ritari, Maríus
Sigurjónsson, gjaldkeri. Meðstjórnendur:
þetta unga félag hafa á stefnuskrá sinni,
og verður nánar frá því skýrt hér í blað-
inu, þegar skriður kemst á framkvæmdir.
I eigu félagsmanna munu nú vera um
50 hestar. Má það heita vel af stað farið.
H. Th. B.
Hilmar Jónsson.
Valgeir Helgason og Þórður Guðmunds-
son.
Tilgangur félagsins er að efla og glæða
almennan áhuga fyrir hestinum og 'hæfi-
leikum hans og að bæta hér aðstöðuna, svo
að menn, sem áhuga hafa, geti eignazt hér
hest og fái tækifæri til þess að umgangast
hann. Til þess að þetta megi takast, þarf
félagið að eignast aðgang að landi og geta
byggt þar hesthús. Ymislegt fleira mun
Áheit og gjafir til Systrafélags
Keflavíkurkirkju.
Áheit:
Gömul kona ........................ kr. 2000,00
N. N.............................. — 300,00
N. N.............................. — 500,00
N. N.............................. — 200,00
Ónefnd kona ...................... — 100,00
Sigrún Ingólfsdóttir ............. — 100,00
María Hermannsdóttir..............— 200,00
Elínborg Eggertsdóttir............ — 50,00
Guðrún Bjarnadóttir .............. — 1000,00
Kristín Matthíasdóttir............— 200,00
Gjafir:
Minningargjöf frá Aðalheiði Rósin-
kransdóttur og Sigmundi Jó-
hannessyni, um dóttur þeirra
Sigrúnu ........................ kr. 5000,00
Minningargjöf um Þorstein Þor-
steinsson kaupmann, Keflavík, og
konu hans Margréti Jónsdóttur
og fjögur börn þeirra.
Frá Þorkelínu Jónsdóttur og Finn-
boga Guðmundssyni, Tjamar-
Koti, Innri-Njarðvik .......... — 3000,00
Gjöf frá útgerð og skipverjum ms.
Baldurs K. E. 97 .............. — 3000,00
Með þökkum móttekið. F. h. Orgelsjóðs.
María Hermannsdóttir.
Ávarp til þeirra, sem samþykkja að ungling-
um séu gefnir eða seldir éfengir drykkir
„Þó ég segi yður eitthvað, þá er það
ekki sannleikur fyrir yður á meðan
þér skiljið það ekki.“
Þessum frægu orðum Meistarans hafið
þið ekki fylgt, en yður finnst þó að þið
séuð kjörnir til að gefa æskunni nýjar
hugmyndir. En sé svo, þá hvílir um leið
á ykkur sú skylda, að vita mun á því
tvennu, að rífa niður og byggja upp, sem
er af ólíkum toga spunnið og varðar upp-
eldi og lífsafkomu æskumannsins til góðs
eða ills. Ef þið viljið velferð unglinganna,
sem hjá ykkur vinna, og það þætti mér
ekki ótrúlegt, þá ættuð þið hvorki að gefa
þeim né selja áfenga drykki til þess að
svíkja hvorki sjálfa ykkur eða þá. Hefðuð
þið ávallt þetta í huga, mundu störf ykkar
fá annan og betri tilgang og verða öllum
til góðs. Þá mundu þær menningarstofn-
anir, sem þið vinnið við að byggja, skólar,
samkomuhús og íþróttavellir, verða skjól-
garðar fyrir hinn unga mannlífsgróður,
sem er að vaxa upp í bæjum okkar, skapa
honum vaxtarmátt og sanna menni-ngu.
En þeir, sem þannig vinna, svala ekki
þorsta unglinga með eitri, heldur með
heilnæmu vatni lífsins.
Því óska ég og bið, að hver sá, sem í
alvöru vill vinna að velferðarmálum bæj-
arbúa, vegi og meti með sjálfum sér gildi
þess, sem dýrmætast er í hverjum manni,
grundvöllinn undir mannlegum dyggðum
og andlegum þroska. En það er að mínu
viti fyrst og fremst viljinn til að láta gott
af sér leiða og til að ljá fylgi sitt því, sem
er blessunarríkt og í anda meistarans
mikla.
Það vita það líklega fæstir unglingar, að
fyrsta ógæfusporið er stigið, þegar víns er
neytt. Svo tekur það sjálft stjórnina. Síðan
drekkur vínið vínið og að lokum drekkur
vínið okkur. Látum það aldrei henda
framar.
Dagbjört Ólafsdóttir.
FAXI — 9