Faxi - 01.04.1970, Side 7

um kring, mest var að gera hjá vinnu-
konunum á vetrarvertíðunum, þegar ver-
mennirnir voru sem flestir. Komst þá tala
heimilisfólksins hátt á þriðja tuginn. Voru
það þjónustubrögðin, sem bættust þá stór-
lega við önnur venjuleg heimilisstörf. Þá
var mestallur fatnaður heimatilbúinn, og
sokkar og sjóvettlingarprjónið æfinlega á
prjónunum. Varð að nýta hverja flík eins
lengi og hægt var, allt stoppað og bætt,
frá hvirfli til ilja.
Kembt og spunnið, tvinnað, tætt,
tekið ofan, prjónað.
Ofið, saumað, brugðið, bætt.
Bæjarverkum þjónað.
Kornið malað, kaffið brennt,
kindum smalað, seglum vent.
Vatn upp halað, vör í lent.
Vægast talað, engu hent.
Sínu rúmi sat hver á,
sinn að borða skammtinn þá.
Soðningu og súrmat fá.
Sæludaga gerði ljá.
Þá var ekkert krydd ná kröð,
kótilettur, gos í mjöð.
Tertur ekki í tízku þá,
tyggigúmí enginn sá.
Kæfa, rúgur, bankabygg,
bezta þótti næring trygg,
Harðæti og hausa þá
helzt með bræðing gott að fá.
Húsbændunum hjúin góð,
halir unnu jafnt sem fljóð.
Saman búið, sæmd upp hlóð,
sómi voru landi og þjóð.
Vinnuhjúin voru þar,
verkatrú og dugnaðar.
Skylduræknin skemmtan bar
skýrast þeim til mannbótar.
Heimaskemmtan holl var þá
haldin kvöldvökunum á.
Ljóð og vísur léttu brá,
lesa, kveða, segja frá.
Húsbændanna heiður skín,
hefur sagt frá, amma mín.
í Þórukoti, þörf hún var,
þénari Björns og Vigdísar.
Björn Jónsson í Þórukoti var án efa
emn af merkustu útvegsbændum hér á
Suðurnesjum á síðastliðinni öld. Var hann
framsýnn athafnamaður, sem tileinkaði
sér og tók virkan þátt í þeim nýjungum
í sjávarútvegi, er leitt gátu til bættrar af-
komu fólksins hér um slóðir. Má þar nefna
þilskipaúgerð, er síðar verður minnst á,
og einnig má nefna lifrarbræðslu, er hann
starfrækti við sína heimalendingu í Þóru-
koti. Hefur Björn sennilega notið þar að
kunnáttu og framkvæmdasemi vinar síns,
séra Odds Gíslasonar í Grindavík, er þá
hafði lært að bræða lifur og gera úr henni
verðmæta vöru, hið sígilda lýsi. Strax á
fyrstu búskaparárunum í Þórukoti, er
Björn talinn efnaðasd bóndinn hér í sókn-
inni. Arið 1861 eru þessir 5 menn hæstu
útsvarsgjaldendur í Njarðvíkursókn. (En
þá voru öll gjöld reiknuð í fiskum):
Asbjörn Olafsson í Innri-Njarðvík, 90
fiskar. Arnleif Pétursdóttir, ekkja Péturs
Jónssonar f Höskuldarkoti, 80 fiskar.
Björn Jónsson í Þórukod, 120 fiskar.
Gunnar A. Gunnarsson í Ytri-Njarðvík,
70 fiskar og Jón Pétursson í Höskuldar-
koti, 80 fiskar. Árið þar á eftir eru þessir
fjórir bændur hæstir: Björn í Þórukod,
200 fiskar, Jón Pétursson í Höskuldarkoti,
110 fiskar, Ásbjörn f Innri-Njarðvík, 100
fiskar, og Jón Nikulásson á Vatnsnesi, 100
fiskar. Svo voru það þilskipin, sem Björn
gerði út, bæði til fiskveiða hér um slóðir
og svo vöruflutninga milli landa. Var
hann einn eigandi að fiskiduggunni Mar
gréti Sesselju. Annað þilskip átti Björn í
félagi með Agli Hallgrímssyni í Minni-
vogum. Hét það Lovísa, og var skonn-
orta eða Jakt. Var hún í vöruflutningum
milli íslands og Danmerkur. Skulu nú
tilfærðar hér fréttir af þilskipum þeirra
Björns og Egils. í Þjóðólfi 24. júlí 1873
er eftirfarandi frétt: „Fiskiduggurnar
víða hér af Suðurnesjum hafa nú komið
smámsaman inn um næstliðinn hálfan
mánuð. Flestar úr vestfjarðarleið, því
þangað höfðu margar þeirra leitað til
þorskveiða í fyrra mánuði. Mestan og
beztan afla allra fiskijaktanna hér syðra
mun nú samt hafa Jaktin Margrét Sesselja,
er Björn í Þórukoti á, því hún kvað hafa
nálægt 12000 fiska alls og alls eða þar
yfir og þar af nálægt 7—8000 af fullgild-
um þorski.“
Framhald.
>ce>OOO<X><O<><>0<><><>OOO^^
Útsniðnar drengjabuxur
úr flaueli og nankin
Mikið úrval af vinnubuxum
og vinnublússum
Vinnuvettlingar
Sokkar og leistar
KAUPFÉLAG 5UÐURNESJA
Járn- og skipadeild - Sími 1505
^cccccccccccccccccccccccccoccc
Sjóstakkar, sjóhattar,
sjóstígvél, ofanólímd,
regnföt, vinnuúlpur,
kuldaúlpur, kuldajakkar,
kuldaskór, bílstjórastígvél,
frystihúsastígvél,
ermahlífar, svuntur,
Vinyl-aðgarðar- og
sjóvettlingar
KAUPFÉLAG SUÐURNESJA
Járn- og skipadeild - Sími 1505
Fjallagrös
nýkomin
APÓTEK KEFLAVÍKUR
FAXI — 51