Safnaðarblaðið Geisli - 22.04.1948, Side 2

3o
Olav Hoff:
SJAI E G E K K I --
eg eð teke ykkur alla
í líafið",sagði hann um
leið og hann þreif í öxlina á kaupmann-
inum.Markús hafði högull fylgst með því
"Eiginlega ætti
og "hífp" ykkur
sem fram fór,en nokkrar viprur voru
Kaupmaðurinn tifaði milli viktar og^ kringum munninn,sera sýndu að hann var
psningaskuffu, eins og hann ^engi á glóð-þungu skepi.Allt í einu vék hann sér
um0En þegar Markús birtist í^dyrunum, Rð óspektarmanninum,þreif með ---------J
staðnæmdist hann og sagði:"GÓðan dag".
Og svo bætti hann ísmeygilega við,um
leið og hann gægðist yfir gleraugun:
"Sjaldséður gestur við mitt horð".
"Þegar heimskinginn heimsækir markað-
í
annari
í bak-
að
hendinni í öxl hans,en hinni
hlutann og hóf hann á loft.Svo gekkk
hann snarlega fram að dyrunum,sem ein-
hver hjálpfús opnaði.Og hinn ógæfusami
þeyttist í boga út úr dyrunum og niður
innfær prangprinn peninga",svaraði Mark-fyrir brepin.Markús horfði augnablik
ús og bað vottaði fyrir brosi a harð- 'a eftir honum, sneri svo aftur inn og
neskjule^u andlitinu„Þeir sem næstir skellihló."Góða ferð",hrópaði hann um
stóðu hlógu smjaðurslega.
"Hef'irðu nokkuð ætilegt handa krökkun-
um? "spurð i Markús sterkri , dimmri rödd.
Hann la^ðist fram a búðarborðið og gægð- _ „ _
ist í syningarkassann,sem stóð við glugg- um kvöldið
leið og hann skellti hyrunum
Þetta var líkt Markúsi,hafa
taka beim mun hraustlegar til
r> /
f P
f tur„
o rð , en
höndunum
kringlur,krakkar
sér til barn-
ann„"Kannski bið viljið
mínir",sagði henn og sneri
enna,sem stóðu feimnisleg fyrir aftan
hann.Hann klappaði varfærnislega á höf-
uð telpunnar,eins og hann óttaðist að
hín stóra hendi gæti meitt hanp,
"Þetta er myndarlegur drengur",sagði
kaupmaðurinn og brosti góðlátlegp til
Peturs,sem bruddi kringlunp með sterkum,
hvítum tönnum,"Þú verður líklega með
föður þínum við Lofóten í vetur.gæti eg
hugsað " , bætti hann við ,
‘Pétur er nú mest fyrir bókina", sagði
Dina snögglega,HÚn talaði fullo-rðins-
Jega,þótt ekki væri hún ha í loftinu.
"Hann Fétur þolir ekki sjóinn",bætti
hún stillilega við.
rann á norðeusten kaldi
Margir af þeim,sem attu heimp úti í
fiskiverunum,voru staddir í kaupstaðn-
um.Þeim þótti ekki árennilegt að
fpra yfir Vesturfjörðinn.Elestir
töldu heppilegre að gista í k.aupstaðn-
um,heldur en að leggja í tvísýnu til
þess að reyne að ná einum degi fyr heim
Karlmennirnir höfðu safnast samen a
lítilli bryggju og ræddu um aðstæð-
urnar.Markús var staddur meðal þeirra
og teldi ekkert í veginum með það að
fara yfir fjörðinn.Hann hafði bara
þriæringinn,begar hann fór smákaup-
steð arf erðir.Honum fpnnst vélskútan
of fyrirhafnarmikil til þess.
"Þú ættir að taka tillit til þess,
að bú hefir tvö börn með þér",sagði
"Það er góður hsus á stráknum,Hann hefiröldungur einn við Markús,sem þekkti
__ 1____ X____ ‘ __. II . _ I . j'l r-J_ _ 1, TT 1 „X./v
erft hann af honum föður sínum",sagði
Markús og hló við.Honum fpnnst hann hafe
sagt fyndni.Hann var orðinn mildpri við
alla virðinguna,sem honum og börnunum
ha.fði verið auð sýnd.Þarna stóð hpnn og
bruddi kandíssykur.AIlt í einu hrökk
moii ofan í barka hans-Hann ræskti sig
og hóstaði,en virtist ætla að kafna,
"Hvað er að sjá þetta" , sag* i kaupmað-
nrinn.h'ljóp fram fyrir búðarborðið og
baröi á bak Markúsar, Og Markúsi var
horgið í betta skiptí,- En þpð var orð-
ið Teiulege kátt og hávaðaspmt í bú.ð-
Inni „Einn karlmannanna, rpuð s'keggjaður,
langur slaniAör af víniovar rausendi um
bað - a.@
slaniAör af víni,var rausandi
ka-upmaðurinn hefði einu sinni
T 6 b U r).
r.aX
í viðskíptum með, olíu.
sjalfstraust. hans.Hann hafði áður
talað um margt við Markús og hafði
oft fengið áheyrn. "Guð veri með
ykkur",bætti öldungurinn við,er hann
sá Markús fara niður í bátinn,og
lagfæra seglið . "Hafðu Guð með bér
innanborðs,Markús",sagði hann loks
með alvörubunga.
"Heimska" hrópaði Markús."Eg segi
eins og TÓmastSjái eg ekki - - - -
mun eg alls ekki trúa".Svo hló hann
kuldahlátur.Vindurinn fyllti seglið
og báturinn baut af stað út á hví.t-
fextar bárurnar.Markús sat við stýr-
ið.NÚ gekk það.Hér var hann drottn-
ari og hafði gát á stýri og skauti.
Og heim komst hann og hörnin,
(Framhald).