Safnaðarblaðið Geisli - 16.05.1948, Qupperneq 2

38 •—
01ev Hoffi
S J Á I E G TSKK I > - ■.
Og prin liðu6Þ?ft for yr'kning yfir í~
dÍf eyjprinnar,en Mrrkús v?r þer ekki
.'ieðt.Henn trúði mest e mptt einn og meg-
ian-Hærður v?r henn erðinn cg fækkeð
hefði fjprmurum hpns.Skútuna hpfði hpnn
selt„Þeð höfðu komið nokkur pfleleysis-
ár í röð.
En p hpfinu vpr hó Mprkús hinn spmi„
Hann virtist ekkert skelfpst0Menn sogðu
jpfnvel eð hann syngi5þeger tylgjurnar
risu sem hæst.
C-» (»
Börnin hens Mprkúser höfðu komið ser
vel efrpm0pétur ver orðinn pðelmeður-
inn við afgreiðslunp hjp ''Störuvíkur-
kOiiginum,hinum euðuye keupmenni inni í
firðinum.Dóttirin,hún Díne,ver orðin
aðstoðerstúlka í prestshúsinu,
Jp,krekkarnir höfðu komist vel pfrem.
Merkús ver heldur ekki^svo lítið hreyk-
inn ef beim0Þeu voru nú heldur ekki
nein venjuleg fiskimennshörnaOg^ekki
spc^reði henn eð komp hví að, í tíma og
ötimp,hve vel þeim vegneðiu
"Petur spjerpr sig og hættir senni-
lega ekki fvr en hpnn er orðinn "gróss-
eri!'",sagði Merkús stundum í grmni,eink
um ef henn hefði eitthvpð í kollinurn.
Þpð ver hverjum manni Ijóst,eð henn
gerði ser mikler voni r um frpmtíðine0
“Drerah er felli næstM,segði oresturinn
eitt sinn við henn,er heir höfðu lent
i telsvert heitum stælum0Þeð hefði
veldið prestinum serseuke eð sj? Þeð,
að Merkús lét ekki skippst við neitt,
sem eðrir sögðu eð? vildu.
,:Eg hef ekki krefist neins ef neinum
og skulde heldur engum nei tt':, svereð i
Markús og sterði þóttéfuliur ut p hef-
ið0Þe_h?fði presturinn spgt:MVið mæt-
umst p næstu vegemótum,Markús"cEré
heírri stund stóðu hessi orð Merkúsi
oft fyrir hugskotssjónum,
Þeð leið eð jólum.Merkus ver steddur
£ verzluninni„Henn ver pð keupp sitt
hveð til jólennp.Að lokum keyrti henn
fpgren,dýren höfuðklút og fokdýrpn
heltishnífs"Þette er hende krökkunum",
segði hann við pfgreiðsiumenninn0"Eg
keupi ekki neitt skrpn henda heim"0
Þpu ætluðu eð komp heim p jólunumr,Hpnn
ællsði pð sækja heu.Hann vpr stór-
létur sem fyrr,en heir,sem hest hekktu
henn,töldu,að henn væri eitthveð far-
inn eð lata sig»
Enn etti hann hó krefte í kögglum ng
hað sýndi sig ljóslega í hví,hve
léttilege henn har mjölpokann i hát-
inn0
Sxðeri hluta aðfengpdegs jóle var
Markús kominn með het sinn að hryggj-
unni.Eftir pndartek voru Fetur og DÍne
væntpnleg niður e hrvggjuna*
MprkUs ver 1 einum hestu fotum.Veðr™
ið ver fegurt,og hráðlega kæmu hsu,
sem honum voru svo kær,til hess sð
helde jólin heime.Það skyldu verða
regluleg jól.Allt yrði hað dasBimlegt0
En samt vpr Merkús eitthvað órótt„/i
leiðinni hafði hann mætt tveim örnuma
Það ver alltaf telið ólánsmerki,og
Merkús^har virðin^u fyrir hinni gömlu
hjóðtrú.Henni skjetlpðist sjalden.Nú
varð hpnn eð fara gætilegp.Hann hall>-
aði höfðinu aftur e hak og horfði til
himins.Þeð var grunsamlegf hetta far
b skýjunum.Veðrið vpr að vísu gott,en
skýjafarið og hungur súgurínn við sker-
Jn,vissu verla á gott.
Svonp ~ hcrne komu hsu há0Andlit
ga^ilp mannsins varð hrosmilt^Fétur
hjalpaði DÍnu niður í hatinn.Hún var
fögur og fíngerð„Litlp mjúkp hendin
hennpr hvprf í hrjúfn hendi hens,föð-
urins„Fétur stökk lét’tilega niður í
hátinn og fór strax að hagræða fokk-
unni.Henn ver hreustlegur piltur,sem
fpðirinn horfði með vel'hóknum á„
"Þpð verður gampn að koma heim afturí'
segði Fetur gleðlega0"Það er nú lengt"
síðan við höfum hpldið jólin heima"a
Beturinn ver núkominn undir segl cg
renn mjúklegp frá hryggjunni.Þegar
komið ver út fyrir hafnarvitann,herti
vindinn nokkuð.Merkúsi var einhvern
veginn ekki um haðeHann,sem aldrei var
óttesleginn,fpnn til einhvers kvíða
í deg„Þpð ver eins og hví væri hvísl-
eð eð honum,að hann væri nú farinn að
eldast. - En hvað ámátlega heyrðist
i skarfinum.
"Ejörðurinn er í slæmu skapi í dag"-
kalleði sonurinn pftureftir til föð-
ur síns. gjurner voru hvítfexta,r0
(Hinn áhrifamikli endir kemur næst)0