Nýi tíminn - 22.09.1955, Page 9

IIJATNING
Hér birtist eitt
af þeim ljóðum,
sem lesendur
hafa óskað að
birt yrðu.
Ljóð eftir Tómas
Guðmundsson.
Lag eftir Sigfús
Halldórsson.
Hann birtist mér í draumi sem dýrlegt ævintýr
hver dagur, sem ég lifði í návist þinni.
Svo morgunbjört og fögur í mínum buga býr
hver minning um vor sumarstuttu kynni.
Og ástarljóð til þín verður ævikveðjan mín,
er innan stundar lýkur göngu minni.
Þá birtist mér í draumi sem dýrlegt ævintýr
hver dagur, sem ég lifði í návist þinni.
Danslagavalið
Fjórir bréfritarar
sögðu í síðustu viku frá
þremur eftirlætislögun-
um sínum. Frestur til
1. október. Þá verður
talið. Hvaða dans- og
dægurlög skyldu vera
vinsælust meðal lesenda
Óskastundarinnar?
Pósthólíið
Steinar J. Lúðvíksson
Ytri-Völlum, Vestur-
Húnavatnssýslu óskar
eftir að komast í bréfa-
samband við unglinga á
aldrinum 13—16 ára.
Var stór, þegar
hann varð stór
María: Sá er nú orðinn
langur í loftinu og mikill
hann sonur hennar Hild-
ar.
Halla: Já, fyrr má nú
vera, og hann sem var
svo lítill, þegar hann var
lítill.
Ráðningar á heilabrotum
í síðasta blaði.
Gátan: Símastaur.
Talnaskriftin: 12345 =
svell; 2345 — vell, 345
= ell.
Ueilabrot
Gáta: Hy^r fellur á
hverjum de|gi ævi sinn-
ar?
Hverjir erum við?
Við erum 13 bræður:
1 er í vatni, 2. í ám,
3. í eldi, 4. í vindi,. 5. í
ís, 6. í mold, . 7. í sjó,
8. í urð, 9. í búri, 10. í
lyngi, 11. í ýlustrái, 12.
í bæ, 13. í fjöllum.
Hverjir erum við?
Brnna kápan
Framhald af 1. siðu.
hún hafði farið í ný-
lega með Birgittu.
Vesalings brúnu káp-
unni leiddist þetta af-
skaplega mikið, henni
þótti líka svo leiðin-
legt að vera ekki til
meira. gagns, það var
sannarlega ekki gaman
að. hanga þama og gera
ekkert annað en hlusta
á hinar kápumar. Stund-
um þegar græna
kápan kom heim úr
skólanum og fór að
segja frá því, að hún
hefði séð litlar stelp-
ur, sem ekki áttu nema
rifnar, skjóllitlar kápur,
sökkti brúna kápan sér
niður í dagdrauma um
það, að ef til vill ,kæm-
ist hún einhvemtíma til
telpu, sem mundi nota
hana á hverjum degi og
að þá gæti hún orðið
til jafnmikils gagns og
áður.
(Niðurlag í næsta blaði)
Laugardagur 10. Beptember — 1. árgangur — 27. töhiblafi 1
tgejandi: ÞjúOviljinn • Ritstjóri: Gunnar M. Magnúss - Pósthólf 1063.
Brúna
kápan
Ævintýr eftir Huldu
í Holti (13 ára)
Stóri, guli fataskápur-
inn var troðfullur af
fötum. Það voru kjólar
og kápur og frakkar í
röðum. Á hillunni fyr-
ir ofan fötin lágu marg-
ir hattar, en fyrir neð-
an voru skór og skó-
hlífar í tugatali. Úti í
einu horninu á skápn-
um voru 3 kápur, sem
Birgitta litla 'átti. Ein
kápan var rauð og var
skreytt með dökkbláu
flaueli og finum gyllt-
um hnöppum, — þetta
vai sparikápan hennar
Birgittu. Hún var af-
skáplega montin og
kunni ótal sögur um fín-
ar afmælisveizlur, jóla-
böll og fleira, sem hún
hafði farið í með Birg-
ittu. Önnur kápan vai
græn með stórum loð-
kraga og brúnum hnöpp-
um. Það var skólakáp-
an. Þá sjaldan að hún
komst að fyrir rauðu
kápunni, sagði hún
margar skemmtilegar
sögur úr skólanum, þar
voru margir krakkar og
þar átti hún oft tal við
aðrar skemmtilegar
skólakápur. En 3. káp-
an var gömul brún kápa
með samlitum hnöppum
og kraga, sem Bírgitta
var eiginlega alveg hætt
að nota.
Gamla brúna kápan
kunni líka sögur frá því
að hún var alveg ný og
Birgitta fór með hana
í skólann, í afmælis-
veizlur og á fleiri staði,
því að þá átti Birgitta
ekki nema eina kápu.
En hún komst aldrei að
til að segja frá þessum
endurminningum sínum,
því að þegar hún b>Tj-
aði að segja frá fór
græna kápan alltaf að
geispa og ræskja sig, og
og rauða kápan þurfti
þá endilega að segja frá
einhverju ferðalagi, sem
Framhald á 4. siðu.
Frá verðlaunasamkeppninni
Vlinningar úr Dalasýslu
Eftír Ásdísi Egilsdóttur (8 ára) Reykjavík
Þegar ég var 6 ára i minni vestur í Saurbæ
var ég í sveit hjá ömmu I í Dalasýslu. Fór ég í
ferðalag um
sveitina og heim-
sóttum við konu,
sem kenndi í
barnaskóla sveit-
arinnar. Hún átti
ofurlitla kett-
linga, sem voru
svo litlir, að þeir
gátu setið í lóf-
anum á mér. Þeg-
ar við fórum
tír Dalasýslu þaðan, ætluðum
Framhald á 3. síðu.
4
Auglýst eftir N.N.
í 24. tbl. Óskastundar-
innar óskaði Guðrún
Sigríður Þórarinsdóttir,
Glóru, Hraungerðis-
hreppi, eftir „bréfasam-
bandi við krakka (á aldr-
inum 12—16 ára), sem
hefur áhuga á að botna
vísur eða fá vísur eftir
sjálfa sig botnaðar". Fyr-
ir rúmri viku barst Óska-
stundinni bréf frá Guð-
rúnu Sigríði og segir hún
þar m. a.: „Leið ekki
löng stund þar til ég
fékk bréf með þrem vísu-
upphöfum, sem voru
þannig:
Töpuð tækifæri
í tímans djúpa hyl
Þetta botnaði ég svona:
aldrei koma aftur
enda lífsins til.
Svart og heitt er húmið,
hljóðnað senn er allt.
Botninn er svona:
Að rölta beint í rúmið
reynast myndi snjallt.
Þótt þú lifir lengi
og leið þín verði greið,
Botninn er svona:
Leiðrétting
í síðasta blaði var orð-
sending stíluð til Bjarna
H Árnasonar, 8 ára,
Reykjavík, en það var
rangt, átti að vera til
Björns H. Árnasonar.
Bréfritarinn litli er beð-
inn afsökunar á þessu.
Þetta ruglaðist svona hjá
okkur í prentuninni.
öðlist auð og gengi
allt fer sömu leið.
Þessir fyrripartar eru
nokkuð þungir fyrir
krakka, og eftir skrift-
inni að dæma virtist
þetta vera eftir fujlorð-
inn mann og þótti mér
því óhætt að fá mömmu
mér til aðstoðar við að
botna. Bréfið það arna
var aðeins undirritað
með NN, ekkert heimilis-
fang, og nú langar mig
til að biðja Óskastundina
að korna til N.N. orð-
sendingu frá mér um að
senda mér nafn sitt og
heimilisfang við fyrsta
tækifæri, svo ég geti
svarað honum bréflega
og sent honum mína
fyrriparta, sem ég hef í
pokahorninu.“
Þessu er hér með
beint til N.N. og er þess
a? vænta að hann sendi
Guðrúnu Sirgíði nafn sitt
cg heimilisfang, ekki sízt
þar sem hann hefur
fengið svo myndarleg
svör, sem hér eru birt.
BLÓMAKARFAN MÍN
Þetta er ein sendingtU blaðsins ókkar. Teikn-
arinn er Þuríður Elín Magnúsdóttir, 12 ára,
Tjarnargötu 11 B í Reykjavík.
Laugardagur 17. septernber — 1. árgangur — 28. tölublað
Ritstjóri: Gunnar M. Magnúss. — Utgefandi: Þjóðviljinn
Gaman er eð Eifa
f bréfi frá Ásdísi á
Bjargi segir m.a.:
, ..... í útvarpinu var
einu sinni talað um
kcnu, sem heitir Eva
Hjálmarsdóttir, og átti
að mig minnir fjmmtugs-
afmæli þá, og hafði ver-
ið heilsulaus síðan um
fermingu, samt sem áður
skrifað bækur og ein af
þeim heitir: „Það er
gaman að lifa". Vilt þú
nú ekki, kæra Óska-
stund, minnast eitthvað
á þessa konu og hennar
æviferil, því þrátt fyrir
heilsustríð sitt hefur
hún haldið lífsgleðinni,
eftir nafni bókarinnar að
dæma“.
Óskastundinni er Ijúft
að verða við þessum til-
mælum. Eva Hjálmars-
dóttir er frá Stakkahlíð í
Loðmundarfirði. Hún var
snemma bókelsk og fróð-
leiksfús, hafði ríka
skáldhneigð og löngun til
ritstarfa. En á unga
aldri missti hún heilsuna
og hefur í áratugi verið
sjúk og legið löngum í
sjúkrahúsi. Samt sem
áður hefur hún starfað
margt, lesið og skrifað
sér til hugarhægðar, og
sumt sem hún hefur rit-
að má teljast til jafns
við hið bezta sem nú á
dögum er ritað fyrir ís-
lenzk börn. Arið 1946
kom út eftir Evu bókin
„Hvítir vængir", sögur,
ævintýr og ljóð. Og árið
eftir kom út bókin: „Það
er gaman að lifa“. Það
eru 30 sögur. Um þær
segir Eva í formála: „Eg
tók þær flestar saman
veturinn 1946. Þær eru
sannar í öllum aðalat-
riðum, og sumstaðar orði
til orðs........ Mörgum
kcnn að finnast það
djarft af mér, sjúklingn-
um, að kalla bókina
þetta, Gaman er að lifa,
en tilfellið er, að það er
gaman að lifa, jafnvel þó
að maður sé í sárum og
i margt blási á móti. Lífið
....Framhald á 2. síðu.
Ljóð eftir Jón Sigurðsson frá Kaldaðarnesi
við las eftir Brahms
Sofðu rótt, sofðu rótt,
nú er svartasta nótt.
Sjáðu sóleyjarvönd,
geymdu hann sofandi í hönd.
Þú munt valuia með sól,
guð mun vitja um þitt bóL
Góða nótt, góða nótt!
Vertu gott barn og hljótt.
Meðan yfir er húm,
situr engiU við rúm.
Sofðu vært, sofðu rótt,
elgðu sælustu nótt.