Nýi tíminn - 22.09.1955, Blaðsíða 10

2
i
GAMLI LÓTAN
(framhald)
í>á varð Lótan öld-
rngis hamslaus.
„Heldurðu kannski, bölv-
aður þrjóturinn þinn,
að ég fari að taka af
jþér pokana fyrir það að
þú fleygir þér niður
af Sleti“, .sagði Lótan.
„Nei, yfir heiðina skaltu
með saltið í nótt“. Um
leið og hann sagði þetta
sak hann fótinn mjög
íllilega í asnann og skip-
aði honum að standa
upp en asninn gerði
ekki annað en titraði og
stundi, svo Lótan bjóst
til að gefa honum enn
betri áminningu, en í
því bili var þrifið í
herðar Lótans mjög ó-
þyrmilega og honum
hnykkt niður kylliflöt-
um og um leið sagt
sterkri rödd og alvar-
legri: — „Vogar þú
þrælmenni, að mis-
þyrma asnanum þar sem
hann liggur fyrir fótum
þér magnlaus af þrælk-
un og þar að auki fót-
þrotinn?"
Það var eins og dá-
litið svifi af Lótan við
byltuna, en þegar hann
raknaði við og leit upp,
sá hann feikna stóran
anda gnæfa yfir sér og
iiélt að Gúlú sjálfur
væri þar kominn, og
augnaráð andans var
ekki ólíkt því sem hann
ætlaði að halda þar
dómsdaginn þegar í stað
og umsvifalaust.
,J>að er þrjóskan sem
fcefur fótbrotið asnann
♦
en ekki ég“, sagði Lótan,
,,og hér á veginum átt
þú ekkert vald yfir mér
Gúlú, farðu þangað sem
þú átt að vera og láttu
mig og mitt í friði“. .
Þegi þú mannfýla“,
svaraði andinn, „ég vil
ekki heyra þig nefna
nafn hins mikla höfð-
ingja vors, en þó ég sé
einn meðal hinna
minnstu þjóna hans þá
skaltu samt búast svo
við, sem ég muni ráða
viðskiptum okkar um
stund; og það skaltu
vita, að þegar svo
hryggilega er farið með
saklausar skepnur, eins
og þú hefur nú gert,
þá eru hans ríki engin
takmörk sett, og þó
þér væri það meir en
maklegt að ég bryti hér
nú í þér hvert bein, þá
vill Gúlú ekki það, því
jafnvel þig, sem ekk-
ert réttlæti þekkir, læt-
ur hann þó ná lögum,
og því færi ég þig nú
fyrir dýradóminn og
þar munu réttlát og
makleg laun bíða þín“.
Svo þreif andinn Lót-
an upp og flaug með
hann gegnum loftið allt
til efstu bungu fjalls-
ins; fóru þeir þar inn
í afarmikla gljúfragjá.
Þar var niðamyrkur inni
og hengiflug til beggja
handa. Þeir fóru svo
um stund, en þá birti
allt í einu og Lótan sá
fyrir framan sig víð-
lend daladrög, yndislega
björt eins og á heiðum
sumardegi. Þar var að
sjá grundir og hæðir,
hlíðar og dali með ám
og lækjum, skógum og
runnum svo langt sem
augað eygði, og allt
þetta var eins og það
væri lifandi og iðandi,
því hver grund var
kvik af dýrum, og óm
af fuglakvaki bar frá
hverjum runni. Allt
þetta sá og heyrði Lót-
an á leiðinni inn yfir
grundirnar, því andinn
hægði nokkuð á skrið-
inu, þegar hann kom
inn í birtuna og þokað-
ist svo í hægðum sín-
um góða stund yfir hæð-
ir og dali með Lótan á
bakinu.
Framhald á 3. síðu.
Skrítla
Það sem varast ber
Páfagaukur var á
heimili Páls litla. Stund-
um var drengurinn að
láta fuglinn hafa eftir
sér orð.
— Hvað er þetta, Pét-
ur, þú kenriir páfagaukn-
um ljót orð.
— Nei mamma, ég er
bara að segja honum,
hvað hann megi ekki
segja.
Bókin um ísland
Alltaf bætast höfund-
ar í hópinn. í síðustu
viku bárust tilkynning-
ar frá þátttakendum í
Borgarfirði, Vestur-
Húnavatnssýslu . og Ár-
nessýslu. Hverjir verða
fögur og svo skínandi næstir?
Orðsendingar
Bjarni H. Árnason, (8
ára, Reykjavík). Óska-
stundin þakkar þér bréf-
ín, myndina og söguna.
þú munt sjá eitthvað af
þessu innan skamms i
blaðinu okkar. Ljóðið
sem þú biður um, birt-
ist í 20. tbl., sem kom
út 21. júlí. Áttu ekki
það blað?
Anna í Hlíð (12 ára, á
heima í kauptúni á
Norðurlandi). Hún seg-
ir m.a. í bréfi dagsettu
27 ágúst: Kæra Óska-
stund. Ég er staðráðin í
því að taka þátt í því að
semja bók um ísland. Ég
mundi þá reyna að lýsa
nág'renninu hér, þar sem
LÓTAN
Framhald af 2.. síðu.
Það var eins og ein-
hver undarleg tilfinn-
ing gripi Lótan við að
sjá allt þetta. Honum
duttu ósjálfrátt í hug
orðin „vinátta“ og „frið-
ur“, og það var eins
og þau græfu sig allt
í einu blýföst inn í huga
hans; þetta var honum
því kynlegra sem þessi
orð höfðu aldrei hljóm-
að öðruvísi í eyrum
hans en öll önnur orð,
en nú var eins og þau
væru komin þar lifandi
allt í kringum hann og
þyrptust að honum úr
hverri laut.
(Framh. í næsta blaði)
það eru ali margir
krakkar héma, sem fylgj-
ast með þér. Ef þau
vissu hvað það er gam-
an, þá myndu þau á-
reiðanlega byrja. Má
ég senda myndir með
greininni?
Svar: Já, myndir eru
kærkomnar og reyndar
nauðsynlegar inn í les-
málið, ýmist teiknaðar
eða ljósmyndir. Þetta
ræðum við allt nánar
um það bil sem við
byrjum á verkinu sam-
eiginlega.
— í bréfinu frá Önnu
er svo danslagavalið, til-
nefnir hún 3 eftirlætis-
lög sín, og lýkur bréf-
inu með þessum orðum:
— Svo bið ég fyrirgefn-
ingar á skrift og fleirú.
Hjartans kveðjur frá
þinni vinstúlku
Önnu í Hlíð, 12 ára.
Lesendum má gjaman
segja það að Anna í
Hlið hefur fallega rit-
hönd og setur lesmál
bréfsins vandvirknis-
lega á örkina. En það er
list, sem ber að iðka, og
njóta þá báðir, skrif
arinn og lesandinn.
Vill stækka blaðið okkar.
— „Kæra Óskastund.
Ég hef mjög gaman af
blaðinu. Viljið þið hafa
feiumyndir í blaðinu og
krossgátur? Mér finnst
blaðið of lítið. Viljið þið
3
stækka það eftir jólin.
Bless.
Jóhannes Þórðarsoa
Sauðanesi, A-Hún.
— Já, þú segir nokk-
uð, sem er athyglisvert,
Jóhannes. það væri gam-
an og reyndar þörf
að stækka blaðið, og
hafa ýmsir minnizt á
þetta áður. Við verðum
að velta þessu fyrir okk-
ur fyrst um sinn.
Minningar
Framhald af 1. síðu
við á annan bæ, sem
hét Fagridalur. — En
þangað er löng leið frá
skólanum og bíllinn, sem
við vorum í var alltaf
að drepa á sér, svo það
var ekki skemmtilegt
En samt komumst við
þangað og borðuðum
kvöldmatinn þar, og
kisa var alltaf að teygja
sig til mín og fá sér
bita líka. Svo fékk ég
að sjá litla hvolpa, en
ég man ekki hvað þeir
voru margir, en það
var aðeins ein tík, sem
hét Tóta eins og mamma
hennar. Svo fórum við
aftur heim. En það gekk
nú ekki vel, því að bíll-
inn drap á sér og hent-
ist um leið ofan í skurð.
Við fórum nú labbandi
heim að Fagradal og
þar voru allir háttaðir,
því það var hánótt. En
einn maðurinn á bænum.
klæddi sig og keyrði
okkur heim á dráttar-
vél og við vorum í
vagninum og gekk nú
allt vel.
2
V
3
Brúna kápan
Ævintýri eftir Huldu í Holti
(Niðurlag).
Oft sagði hún hinum
kápunum frá þessu og
'pá leit rauða kápan
drembilega á hana og
virti vandlega fyrir sér
brúnu klæðishnappana
og brúna kragann með
bláu mjóu bryddingunni,
en lýsti því svo yfir, að
það kæmi ekki til mála
að nokkur telpa myndi
vilja vera í henni. Og
græna kápan sagði, að
fcún væri skelfing óséleg,
en bætti því svo við, að
fcún hefði samt nokkrum
sinnum séð ljótari káp-
mr.
En svo var það einu
finni að öll fötin voru
lekin út úr skápnum og
viðruð úti á snúru. Síðan
voru þau tekin inn og
mamma Birgittu hengdi
þau sjálf inn í skápinn.
Þegar hún sá brúnu káp-
una, varð hún ialveg
undrandi og sagði: „Nei,
barna er þá gamla brúna
kápan hennar Birgittu
ennþá, og ég sem hélt að
vinnukonan hefði farið
raeð hana á fornsölu.“
Svo tók hún kápuna
pg fór með hana á forn-
sölu, þar sem allt var
fullt af allskonar göml-
•jlm munum. Brúna káp-
an var sett á herðatré
og stillt út í glugga þar
sem hún sá út á breiða
götu. Snemma næsta dag
sá hún að fullorðin kona
sg lítil telpa komu eftir
gangstéttinni. Þær stað-
f&LP, ,
næmdust við gluggann og
kápan heyrði, að litla
telpan sagði: „Sjáðu,
mamma, þama er svo
falleg kápa, ég hlýt að
hafa hitt á óskastund
áðan, því að ég óskaði
einmitt að ég fengi svona
kápu.“
„Jæja, Elsa mín, það
getur vel verið, en nú
Framhald af l. síðu.
er svo ríkt af fegurð,
bara ef menn gefa sér
tíma til að taka eftir því.
Á eftir nóttu kemur dag-
ur, sem ef til vill færir
manni eitthvað gott og
fagurt...Slíkur boð-
skapur yljar huganum.
Óskastundin vill bera
hann áleiðis til ykkar
lesenda sinna. — Og til
þess iað láta ykkur fá
ofurlítið sýnishorn af
því, hvernig Eva Hjálm-
arsdóttir skrifar, er hér
birt ein frásaga úr bók-
inni Það er gaman að
lifa, er nefnist:
„SKRÍTIN HUGMYND“
Eg á lítinn frænda í
Reykjavík, sem heitir
Bjöm, og er kallaður
Bjössi, Hamingjan hjálpi
mér að kalla hann lít-
inn, hann er fimm ára og
þar að auki trúlofaður
henni Tobbu jafnöldru
sinni. Kvöld eitt fóru
þau á skemmtigöngu,
skulum við vita, hvort
kápan er þér ekki mátu-
leg.“ Síðan komu þær
inn í búðina og keyptu
kápuna, því að hún var
alveg mátuleg.
Upp frá þessu var
biúna kápan ákaflega
hamingjusöm. Elsa litla
fór í henni í skólann og
á aðra staði sem kápunni
þótti gaman að koma, en
lang skemmtilegast þótti
brúnu kápunni þó, að nú
var hún til mikils gagns.
var ekki lengi í Paradís.
Hvað haidið þið að nú
hafi skeð? Fullt tungl á
austurlofti. „Hvemig ætli
þetta hafi verið fest
þarna uppi?“ spurði
Bjössi spekingslega og
benti á tunglið. „Auð-
vitað er það laust, því
svona hátt upp kemst
enginn maður.“
„Og ef það dytti nú
ofan á okkur?“ kjökraði
Tobba litla og hélt sér
í Bjössa.
„Ég skal leiða þig
heim, elskan min,“ sagði
Bjössi borginmannlega.
rétt dottið ofan á okk-
ekki sléttar: „Tunglið var
sögðu þau sínar farir
ein'- og ungra elskenda
á Þórsgötu og voru mjög
hamingjusöm. En Adam
ur,“ vældu þau. En það
var ekki trútt um, að
hiegið væri að þeim!
r siður. Þau fóru upp
Þegar þau komu heim,
Svona er heimurinn".
Gaman er að lifa
■ Framhaíd.
Loks bar þá félaga yf-
ir víðan dal og þar leið
andinn hægt niður og
lagði Lótan rólega á dá-
lítinn grasflöt undir
hamri einum litlum. „Hér
verður þú nú að liggja
þangað til dómurinn
verður settur og vegin
verk þín,“ sagði andinn,
„en grafkyrr verðurðu
að vera, því annars neyð-
ist ég til að koma og
þjappa að þér, en þér
mun það sjálfum fyrir
beztu að fá sem minnst
af því tagi.“ Svo hvarf
andinn á burt og Lótan
lá þar einn eftir og var
nú tal^vert farinn að
gugna eftir allt þetta.
Þegar Lótan hafði leg-
i? þarna dálitla stund,
kom þar andi einn mik-
ill og þreklegur inn á
flötinn; sá hafði afar-
miklar vogarskálar í
ar.narri hendi en tvo
poka í hinni. Skálarnar
setti hann þar á hellu
við hamarinn; vogar-
stólpinn var úr gulli og
önnur skálin, en hin
skálin var úr silfri, —
allt var fágað og skín-
ar.di. Þá tók andinn
pokana og hvolfdi úr
þeim þar á helluna hjá
skálunum og kom þar
fjöldi af rauðum stein-
um úr öðrum en gráum
úr hinum. Steinar þessir
voru mjög misstórir,
sumir eins og hnefi
manns, en sumir á borð
við krækiber, svo hvarf
andinn snöggvast en kom
að vörmu spori með
reyrstól og setti þar við
hamarinn hjá skálunum.
Þá heyrði Lótan sem
vindsúgur færi eftir
brekkunni ,að hamrinum
og hyrfi þar. Litlu síðar
kom annar súgur og hinn
þriðji, og svo hver af
öðrum þangað til sex
voru komnir. Þeir komu
★
Lótan
gamli
allir sömu leið og var
líkast því sem þeir hyrfu
í hamarinn. Seinast
heyrðist honum að ákaf-
ur þytur færi eítir hlíð-
um dalsins og var þá
sem eikurnar og runn-
arnir beygðu höfuðin og
hátíðleg kyrrð kæmi á
öll dýrin bæði um brekk-
urnar og á grundunum.
Hestarnir og kindumar
hættu að bíta og lömbin
hættu að leika sér. Sein-
ast bar þytinn að hamr-
inum og var það líkast
að heyra ölduhljóði við
sand eða fossnið í
fjarska. Þegar þyturinn
kom að hamrinum,
heyrði Lótan fagran söng
úr bjarginu og margar
raddir sungu hátt og
skært þessár hendingar:
Heill sé þér vinur
vinleysingja,
mikli hugmildi
hjarðadrottinn.
Þetta var sungið þrisv-
ar. En um leið og þyt-
urinn fór yfir flötina,
var sem þýðan blæ legði
á Lótan, líkt og létta og
hressandi fjallagolu á
heitum sumardegi. Þá
varð Lótan litið upp til
hamarsins og var þar nú
orðið æði breytilegt um-
horfs, því nú var sem
bergið væri úr gagnsæ-
um kristalli, og sá þar
inn í víða hvelfingu fagra
og skínandi; gólfið var
sem silfur, veggirnir
glóðu sem gull og loftið
hvolfdi yfir salnum fag-
urblátt eins og heiður
vorhiminn. Þar var
hvorki bekkur né borð
eða neinn húsbúnaður og
engan mann sá hann þar,
en í þessu bili heyrði
hann innan úr salnum
háa og hvella raust, sem
sagði:
(Framh. í næsta blaði).
Békin nm
fsland
Nokkrir lesendur til-
kynntu um þátttöku sína
sem höfundar að bókinni
um ísland, þ. á. m.
úr Reykjavík, Vestur-
Skaftafellssýslu og Vest-
mannaeyjum.
Heilabrot
Gáta. Hvaða nýungflytja
jafnvel lélegustu dag-
blöð daglega?
Talnaskrift: — 12345=
karlmannsnafn, 2345=
sögn (snertandi eggjárn)
í þátíð, 345= ílát, 45=
ljós.
Ráðningar á þrautum
i síðasta blaði:
Gátan: Fossinn.
Hverjir erum við? Sér-
hljóðamir a, á, e, i, í, o,
ó, u, ú, y, ý, æ, ö.