Unga Ísland - 01.06.1924, Blaðsíða 7

UNGA tSLAND
47
liggja straumar vestan að og með land-
inu og síðan austur um og loks vestur
með suðurströndinni. Straumarnir ganga
eins og visirarnir á klukkunni. En með
slraumunum berast hrognin og seyðin
til Norður- og Austurlandsins. Er það
hið mesta happ, því þar geta þau vaxið
í næði fyrir botnvörpuveiðunum. Þess-
vegna mun fisk aldrei þrjóta hjer við
land. En margt er enn óljóst i sögu ís-
lendsku fiskanna. Einkum vita menn
lítið um æfiferil síldarinnar. Væri því
gaman að geta síðar sagt eitthvað nán-
ar af rannsóknum Dr. Schmidt og Bjarna
Sæmundssonar í sumar.
Reykjavíknrtjörn.
Tjörnin er mikil prýði fyrir Reykja-
vikurbæ. Seinni árin eru kríur farnar
að verpa í hólmanum, garga þær þar
°g fljúga allan daginn og er góð skemt-
nn á að horfa. Pað er eftirtektarvert
hvað þær eru óstöðugar á eggjunum,
setjast og fljúga oftast straks af aftur.
»Eins og kría sest á stein,« er máltæki
um alt óstöðuglyndi. í sefinu í tjarnar-
endanum verpa villiendur. Pær sitja
fast á eggjunum, og ánægjulegt er að
sjá þær synda með litlu ungana sína,
stiltar og móðurlegar. Engir íslenskir
fuglar eru litfegurri en endurnar. Auk
þess eru margar álftir á tjörninni. Þær
eru tignarlegar þegar þær bruna áfram
mjallhvitar með hringaðan hálsinn. í*ær
eru aðfluttar og vængstífðar. Annars
mundu þær fljúga burt upp á heiða-
vötnin þar sem þær una sjer best á
sumrum. Samt eru þær ekki styggar.
Krakkarnir eru jafnvel búnir að striða
sumum þeirra svo að þær eru orðnar
mannýgar. Rað er illa gert enda
hefnir það sín. Nýlega sá jeg tvo
krakka á veginum, sem liggur kring
um tjörnina, sem voru að kasta í þær
spítum. Þeir voru með yngsta
bróður sinn í vagni með sjer. Alt
í einu snerust tvær álftir gegn
krökkunum, kröfluðu upp á bakk-
ann og flugu gargandi á þá. Þær
eru stórar og geta verið ægilegar
þegar þær garga og baða vængj-
unum, enda lögðu krakkarnir á
flótta og skildu barnavagninn eftir
í ofboðinu. En álflirnar námu
staðar og fóru að laga á sjer fjaðr-
irnar. Skældu svo börnin þrjú hvort í
sínu lagi og þótti liagur sinn standa illa.
Ekki var það fallega gert að skilja yngsta
bróður sinn eftir einan, grátandi í vagn-
inum. En alt fór vel, því að vörmu
spori kom hjálpfús maður og kom þeim
öllum lieilum á húfi í burtu. En jeg
geri ráð fyrir að þetta verði í síðasta
sinni sem þau erta álftirnar á tjörninni,
enda færi betur að öll Reykjavíkurbörn
legðu niður þann sið, og ljetu sjer nægja
ánægjuna af að horfa á fuglalífið á tjörn-
inni. f*að er ekkert skemtilegra á sumr-
in en að taka vel eftir öllum dásemdun-
um í riki náttúrunnar.
St
All, koli og þorskur.