Veiðimaðurinn - 01.11.1978, Blaðsíða 32

Stóra bleikjan
Heyskaparfólk dvaldi allt suður í Fram-
engjum, sem eru úr landi Skútustaða, en ég
átti að sjá einn um veiðiskapinn, þannig að
unnt væri að senda engjafólki nýmeti. Dag
einn reri ég suður á flóa (syðri flóa) og
reyndi með spóninn í grennd við Strandar-
hólma. Þar var lítið um silung, en mitt á
milli hólmanna og Geiteyjar fer ég að verða
var og það heldur hressilega. Fékk ég tvær
4 punda bleikjur, nokkrar smærri og einn
3ja punda urriða, sem tók mig stundar-
fjórðung að ná inn fyrir borðstokkinn og er
það með bestu sprettum, sem ég hef séð hjá
urriða, enda engin stöng til þess að þreyta
hann. Upp í Geitey var Illugi Jónsson, þá
bílstjóri í Vogum, að slá hverinn í eynni og
fylgdist hann með mér við veiðiskapinn,
hann er veiðimaður mikill af lífí og sál.
Eg renni enn út spæninum og skömmu
síðar er rifíð í hann og nú með miklum
þunga. Finn ég fljótt, að nú er stórfiskur
á og tók ég öllu með ró í fyrstu, en þegar
fískurinn kemur nær, sé ég að þetta er 7-8
punda bleikja. Viðureignin við hana hefur
staðið alllengi, því Illugi sagði mér síðar, að
hann teldi að ég hefði fest í botni, svo
langan tíma tók þetta. Nema hvað, eftir
þriðjung stundar ætla ég að háfa bleikjuna
með litla, heimagerða háfnum frá Vogum,
en skepnan komst alls ekki í hann, ég
rak hring háfsins í haus bleikjunnar við
spóninn, svo út úr rifnaði, sú 8 punda synti
brott.
Þeirri sjón gleymi ég aldrei og mikið
skulfu hendur mínar á eftir. En nú var
Illuga öllum lokið, hann hratt bát sínum
fram út í Geitey og reri til mín, sagðist ekki
hafa búist við töku á spón í þessu veðri og
vildi nú reyna með mér. Eitthvað minnir
mig að við fengjum til viðbótar, en nú var
farið að hvessa, við ákváðum að verða
samferða heim, einbáta.
Lagt við Stígsskarð
Þetta sama sumar fórum við þrír piltar, ég,
Hallgrímur og Pétur Jónassynir að leggja
net fyrir húsbændur okkar, og lögðu
félagar mínir við Arnarklett, en ég við
Stígsskarð. Er heim kom var sagt við mig:
„Ertu vitlaus að leggja við Stígsskarð í
þessari birtu, þú færð ekki kvikindi á
morgun“ Morguninn rann upp, bjartur og
fagur, félagar mínir drógu net sín við
Arnarklett, fengu ellefu silunga, meðal-
stóra. Síðan var haldið að Stígsskarði og
byrjað að draga net mín. Varð þá fljótt
handagangur í öskjunni, því mikið var af
silungi í netunum, ákafínn í okkur svo
mikill, að við gættum þess ekki, að neglan
var farin úr, svo við komumst í land með
bátinn hálffullan af vatni og silungi. Aflinn
varð rösklega 30 bleikjur.
Við ákváðum nú að taka alla netabala í
land, greiða netin þar og leggja sameigin-
lega öll okkar net við Stígsskarðið.
Sem við erum langt komnir að greiða
netin, sjáum við, hvar bátur nálgast og er
þar kominn Sigfús, þriðji ábúandinn í
Vogum.
Hann kallar til okkur og spyr, hvort
við höfum verið að fá hann, en við létum
lítið yfír að hætti veiðimanna. En trú
hans var veik, svo hann kom til okkar á
bakkann og varð nú aflanum ekki leynt.
Leggur hann síðan sín net beint á þann
stað, sem ég hafði veitt bleikjurnar góðu og
við félagarnir ætluðum okkur að leggja
sameiginlega. Við biðum nú átekta, þar til
Sigfús hafði lagt sín net og róið brott, en þá
var hernarðaráætlun okkar tilbúin. Við
hringlögðum Sigfús þannig, að netagirð-
ing okkar náði alveg hringinn í kring um
net hans. Nú rerum við heim og skyldi
netanna vitjað þegar um kvöldið. Þá
reyndust 21 í okkar netum, félaganna, en
Sigfús fékk einn silung.
30
VEIÐIMAÐURINN