Frost - sep. 1946, Síða 7

7
ímrrkun matvæla með tiltölulega odyrum
aðferðum, hefir gert mönnum kleift að
verja þau í miklu lengri tíma fyrir
skemmdum en aður va.r hægt. Reykingar,
söltun og aðrar vörkuharaðferðir við
sjávarafurðir, sem eiga sér lengri
verzlunarsögu eru ennþá þýðingarmiklar
og hafa orðið ennþá þýðingarmeiri eftir
að kæliskapar og annað því um líkt komu
til sögunnar.
járnhrautir, hílar, flugvélar og
utvarp eru sem éðast að hrjota niður
allar talmanir í rumi, þ.e.a.s. allar
tálmanir, sem stöfuðu af vegalengdum
milli markaðanna. Þessu hafa fylgt miklar
hyltingat í söluaðferðum, hyltingar, sem
leiðir af sér enn nýjax hreytingar og
þroun. Eins og geta má nærri, getur slík
hylting ekki orðið án þess að valda veru-
legri röskun á aldagömlum venjum, og er
það einmitt á slíkum umhrotatímum, sem
hugkvæmni og árvekni um öflun nyrra
markaða er líklegust til að hera arangur.
Að hvað miklu leyti er hægt að kenna
geymslu- og flutningartálmunum um hinar
tiltölulega litlu fiskneyzlu í Banda-
ríkjunum? Það eru spurningar eins og
þessi, sem fiskiðnaðarmenn hafa löngum
haft áhuga á, Við athugun sjáum við, að
flest þau lönd, sem hafa mjög mikla
neyzlu af sjavarafurðum, eru þau lönd,
þar sem öll hyggðarlög liggja nálægt
fiskimiðum. Neyzlutölur fyrir stríðið
sýna að Norðmenn notuðu 86 pund af fiski
a mann, árlega, og Svíar 50 pund. Allt
annað kemur í ljos meðal þjoða, sem hua
langt frá sjo. ÍTeyzlutalan í Sviss, t.d.
var 4l/2 pund, í Ungverjalandi aðeins
8/10 úr pundi og í JÚgoslavíu enn
minna, eða 7/l0 ur pundi. Ef Bandaríkj-
unum væri skipt upp í svæði, samhærileg
að stærð við þessar smáþjoðir, og fjar-
lægð frá sjé, og reiknuð út neyzla sjáv-
arafurða fyrir hvert svæði, mundi það
koma í Ijos að mismunurinn milli neyzlu
í þeim héruðum sem að sjo liggja, og
hinna sem liggja langt inni í landi,
yrði eitthvað svipaður og mismunurinn
milli Norðurlandanna og Mið-Evrépuland-
anna. Þetifca er ljést dæmi uin það hva.ð
flutningaerfiðleikarnir hafa verið þyð-
ingarmikill liður í þvx að ákveða fisk-
neyzluna í hverju landi, Þegar flutn-
ingaerfiðleikarnir minnka, getur
neyzla fiskjar aukist gífurlóga, því
að bað er í rauninni aðeins lítill
hluti mannkynsins, sem hyr nalægt
fiskimiðum, Þetta er það tækifæri, sem
fiskiðnaðurinn verður að grípa, enda
hafa fiskiðnaðarmenn sýnt á því mikinn
áhuga. Það er samt ekki alit unnið þé
að sigrast sé á geymslu og flutninga-
erfiðleikunum. Það er erfitt verk að
vinna markaði í löndum þar sem fisk-
neyzla er lítið sem ekki þekkt.
(tír "Fish & Wildlife Service", 2é.apr. ^4-6
VBTUUTILHÖGUU.
í vor kom hingað, frá fyrirtæki því
sem S.H. hefur keypt af umhúðir sínar í
Ameríku, sérfræðingur £ pökkun á fiski,
S.II. að kostnaðarlausu. Hann dvaldi her
nokkurn tíma og kynnti sér vinnuaðferð-
ir hér £ nokkrum frystihúsum og gerði
siðan tillögur um ymislegt i samhándi
við flökun og pökkun hér og skýrði fra
reynslu sinni i Ámeriku í þessum efnum
og fer hér a eftir urdráttur ur skyrslu
hans til S.Ií.
Það er mai’gt sem kemur til greina
þegar reynt, er að lata framleiðsluna
ganga eins vel og framast er unnt.
Það er t.d, mjög algengt að lýsing
í vinnustöðvunum sé ekki nægilega goð.
Augnþreyta dregur mjög mikið úr af-
köstum verkafélksins við flökun og
pökkun jafnvel þé að htin sé á svo lágu
stigi að hiín valdi ekki heinum oþæg-
indum.
Það hefir komið í Ijos, að þegar
pökkunarstulkurnar hafa sæti við hendina
og geta setið eða staðið eftir því sem
þær vilja, áð vinnuafköst aukast að .mun.
Ef stúlkurnar hafa stéla, þá verður
horðunum að vera þannig fyrir komið að
hægt se að sitja pétt upp við pau og
koma hjanum undir, án pess að purfi að
fara illa um fæturna. Ágætt er að hafa
stall undir fæturna.
Það er miklu meira preytandi að
standa a steingélfi en trégélfi. Þess
vegna stti alltaf að hafa trégrindur
eða hlera framan flökunar- og pökkunar-
borðin.
Það hefir einnig komið í ljos að ef
hátalara er komi'ð fyrir í vinnusalnum og
spiluð létt músik öðru hverju, aukast