Tíminn - 22.09.1961, Page 7

Tíminn - 22.09.1961, Page 7
T í M IN N, föstíidaginn 22. september 1961. VETTVANGUR ÆSKUNNAR RITSTJÓRI: JÓN ÓSKARSSON ÚTGEFANDi: SAMBAND UNGRA FRAMSOKNARMANNA Sovézkir þjálfuðu mig til byltingarstarfs í Afríku eftir Anthony G. Okotcha Frásögn Okotscha bregður skýru Ijósi á hinn óhugn- anlega leik, er sovézk yfirvöld leika nú gagnvart hin- um vanþróuðu ríkjum Afríku, er ýmist berjast fyrir frelsi sínu eða hafa nýlega öðlazt það. Einnig er hér minnt á þá hættu, er vestrænum þjóðum er búin á þeim vettvangi, ef þær gefa ekki gaum þeim viðburðum, sem nú eru að ske á megin- landinu. Rauðir draugar Prófessorinn hélt áfram að sýna fram á mikilvægi listar sinnar. Hann setti hauskúpu á borðið og lét hana gefa skipanir á borð við þessar: „Það er ég, forfaðir þinn, sem talar. Eg skipa þér að fara þegar í nótt og drepa brezka lands stjórann og færa mér höfuð hans og hendur. Takist þér þetta ekki, mun ég tortíma þér og fjölskyldu þmni.“ „Eg er andi Guðs. Eg skipa ykk ur að brenna hús Englendings þessa og nauðga konu hans og dóttur. Ef þið gerið þetta ekki, verður enginn meðlimur fjöl- skyldu ykkar ofar moldu að sjÖ dögum liðnum." „Eg er Shango úr djúpu vötn- unum. Eg mun hremma ykkur ef þið neitið að ganga í lcommún- istaflokkinn og gera allt, sem for ingi hans segir ykkur. Prófessorinn sýndi okkur hvern ig slíkar raddir voru framkallað- ar með hljóðnemum. Hann kenndi okkur einnig að fá „vofu“ til að birtast í reykskýi, láta yfirnátt- úrlegar raddir heyrast úr köss- iim, koma beinagrind tjl að ganga um kring í dimmum herbergjum, sækja að húsum óvina og látast vera setnir öndum. Stúlka ein frá Kenýa, er kvaðst vera frænka Kenýatta, var frá upphafi trúuð á galdramenn. Er hún gerði sér grein fyrir því, 'hverju hægt væri að koma til leið- ar með þessu kukli Rússanna, sór hún og sárt við lagði að verða vísindalegur galdramaður, fara heim og beygja alla Kfkújúa undir vilja sinn. Tímanum miðar hægt áfram. Við sóttum fyrirlestra, skipulögð- um stúdentafundi, athuguðum kvartanir frá stúdentum og gáf- um rektor skýrslur. Eg gleymdi öllu um alþjóðarétt og gaf jafn- vel upp á bátinn tilraunir mínar til að ná valdi á rússnesku. Eg varð góði strákurinn í skól- anum og yfirvöld hans litu á mig sem fyrirmyndarmann af afrí- könskum stúdent að vera. Ef ein- hver mótmælti því t.d. að verða að kúldrast í herbergi við fimmta mann, setti ég persónulega ofan Hér birtist síðari hluti gréin ar A. Okotscha um kynni hans af starfsaðferðum kommúnista í hinum nýja „vináttuháskóla" í Moskvu, en hann stundaði þar nám um nokkurt skeið og lét ánetjast af áróðri komm- únista, en augu hans opnuð- ust um síðir. Greinin birtist í Sunday Telegraph fyrir skömmu. Antony Okotscha er ungur menntamaður frá Níg- eríu, mágur dr. Azikiwe, hins kunna stjórnmálamanns, sem er nú einn af æðstu valda- mönnum í hinu nýstofnaða sjálfstæða Nígeríuríki. í við hann og sagði honum að taka öllu rólega. Þegar hætt var að veita stúd- entunum skammt þann, er þeir fyrst höfðu fengið af bjór og vodka, sagði ég við þá, að þeir væru í Moskvu til að læra, en ekki til að liggja í brennivíni. I Mörgum geðjaðist ekki heldur að matnum, sem samanstóð nærri eingöngu af kjúklingum, hrísgrjón um og baunum. Konan mín varð ófrisk og þarfn aðist umönnunar samkvæmt því. Hún fór á heilsuverndarstöð fyrir ófrískar konur, en virtist umönn uni-n þar nokkuð tilviljunarkennd. A^tur til Lundúna Þann 15. janúar vorum við köll uð fyrir rektor. Hann mælti: „Eg hsf fyrirmæli um að senda mann til Lundúna til að skrá nýja stúd enta .frá Asíu og Afríku í Vináttu háskólann Eg hef veitt því at hygli að þér eruð áhrifamikili með al yðar fóiks. Sú er sann/ærtng Okostie Ebo, fiárrrálsráSherra Níg- -rín óhagganieg, að kommúnist eríu. Af honum hugðust kommún- ískar skoðanir yðar séu bjargfast- istar ganga dauðum. 1 ar. í Englandi, þar sem þúsundir stúdenta frá Afríku og Asíu eru, er áreiðanlega fyrirtaks stai'fssvið t fyrir yður.“ i Daginn eftir var rtiér haldið kveðjuhóf í háskólanum. Er mik ið af vodka, bjór og georginísku víni hafði verið drukkið, flutti ég ræðu öðrúm 'stúdentum til hvatn- ingar. Rektor mælti: „Félagi, ég hef hið mesta traust á yður og konu yðar. Á nokkrum mánuðum höf- um vi.ð gert ykkur að stríða-ndi kommúnistum. Hsfið það. hugfast, Okotcha, að óblíð nauðsyn knúði okkur til þessa. Nú er enginn tími til drauma, heldur fyrir at- hafnir. Hugsið ekki neitt Jramar um elsku eða viðkvæmni. Hvílizt ekki fyrr en þér hafið greitt vest- rænni heimsvaldastefnu banahögg ið.“ Stúdentarnir öskruðu af hrifn ingu. Þann 4. febrúar, 1961, lögðum við hjónin af stað, fórum ,um Var sjá, Berlín og Harwich. Jafnskjótt og ég kom til Lundúna, gaf ég herra Rogoff í sovgzka sendiráð- inu skýrslu. Hann óskaði mér gæfu og gengis, afhenti mér fé noklcurt og bað mig hylja spor mín sem vandlegast. Ef nauðsyn- legt reyndist, skOdi ég köma á fót dálítilli blaðasölu fyrir Vest- ur-Afríkumenn í Finsbury Park. Skyldi sú framkvæmd þó vera yfir skin eitt. Skýrslur mínar til há-| skólans skyldu afhendast sendi- j ráðinu og verða sendar þaðan til Moskvu í diplómatískum pósti: Kommúnistískur erinclreki Við fengum húsnæði hjá vin- um okkar í Clapham, og daginn eftir hóf ég starfsemi mína í Lundúnum af fullum krafti. Eg fór í hvert það hús er ég þekkti sem bústaði litaðra stúdenta. Þá, sem reyndust mjög vinveittir vest rænum þjóðum, lét ég eiga sig. En ég sleppti aldrei tangarhaldi á þeim, sem voru heitir andstæð- ingar nýlendustefnunnar. Eg heimsótti Miðlönd, Liver- pool, Manchester, Birmingham og Dýflinni. Peningum var ausið í mig eftir þörfum, en jafnframt var ég varaður við að eyða þeim á áberandi hátt. Ef svo bar undir, hélt ég samsæti í íbúð minni eða annarra stúdenta. Eg unni mér aldrei hvíldar. Eg gat átt það til að hringja um miðj ar nætur til einhvers og ræða við hann um kommúnismaTin. Þótt kona mín vænti sín hvern dag, varði hún nokkrum tíma til starfs meðal kvenstúdenta. Við háðum kappræður um rökfræðilega efnis hyggju eins og um líf og dauða væri að tefla, en þrátt fyrir alla þessa fyrirhöfn tókst mér ekki að fá nema þrjátíu stúdenta til að sækja um námsstyrk. Sovézkir erindrekar héldu iá- fram að sækja mig heim og styrkja mig í trúnni. Þeir sögðu mér, að jafnframt því að skrá nýja stúdenta í Vináttuháskólann, væri skylda mín að vekja eins mikla óánægju meðal litaðs fólks og mögulegt væri. Til dæmis skyldi ég hvetja það til að taka þátt í mótmælagöngum gegn kjarnorku- sprengjum. Barnið okkar fæddist 19. febr- úar. Það var drengur, og ég hafði lofað rektor að skýra hann Marx. Einhvern veginn gátum við þó ekki fengið það af okkur og gáf- um sveininum í þess stað nafnið Onuora. Dr. Azikiwe, landsstjóri Nigeríu og mágur greinarhöfundar, var af kommúnistum talinn hindrun, er rySja þyrfti úr vegi. „Erum við höfð að fíflum?" Dag einn hitti ég pilt frá Ghana, er ég þekkti frá fyrri veru minni 1 í Lundúnum. Hann kvaðst ekkert vilja um kommúnismann heyra. Eg sneri mér frá honum með fyrirlitningu, en áður en ég komst á brott, þrýsti hann bæklingi nokkrum í hönd mína. Nefndist hann „Baráttan mikla“ Þegar heim kom, fékk ég konu minni hann UI lestrar. Hann hafði furðu leg áhrif á hana. Skyndilega Barátluaðferðir kommúnista ættu raunar ekki að koma rseinum á óvart, en bessi hreinskilna frásögn hins unga Nígeríumanns ætti að vera holl hugvekja til ís- lendinga, þar sem þeir eru sina germanska þjóðin, sem hefur enn látið hjá líða að gera deildir hins aust- ræna flokks að nokkurs konar pólitískum nátttröllum í landi sínu. Benson, upplýsingamálaráðherra Níg eríu. Einnig hann vildu kommúnlst- ar hafa að dauðamanni. spurði húu mig, hvort ég áliti ekki ag eftir allt saman værum við að láta hafa okkur að fíflum. „Þú ert áfturhaldsmaður", æpti ég. „Farðu úr augsýn minni! Þú hefur aðeins verið hér fáeina daga en ert þó orðin gerspillt af vestrænum sjónarmiðum. Gerirðu þér ekki ljóst, að þú ert að bregð ast trausti rektors?" Eg fór út og tók mér langa gönguferð. Eg reyndi að gleyma orðum konu minnar. Næstu tvær vikurnar var samkomulag okkar þannig, að hefði ekki komið til sameiginleg ást okkar á barninu, hefðum við naumast getað ræðzt við. Þá bar svo við, að sovézkur er- indreki kom til fundar við okkur með stúdent frá Ljónfjallalandi (Sierra Leone). Stúdent þessi hafði meðferðis frá Moskvu skip- anir þess efnis, að ég yrði hon- um þegar í stað samferða til Ljón- fjallalands, hefði ‘með mér ýmsa þarflega hluti og fjármuni nokkra til góða APC-flokknum, sem væri undir kommúnistískum áhrifum. Þar skyldi ég dvelja um kyrrt til að leysa af höndum sérstakt verk. Þar eð kona mín var enn veik- burða eftir bamsburðinn, sagð'ist ég ekki geta yfirgefið hana að svo stöddu. Sovézki erindrekinn þaut upp. „Sannur kommúnisti skeytir ekki um heimilismálefni þegar skyldan kallar,“ sagði hann. „Þessi ákvörðun verður stjórn- málalegum frama yðar til alvar- legrar hindrunar.“ Ljónfellingurinn varð að fara einn á báti. Síðar fékk ég bréf frá honum, þar sem hann kvaðst vera tekinn til starfa í Angólu. Eg hélt áróðursathöfnum mín- um áfram, að vísu með miður góðri samvizku, hvemig sem á því stóð. Eg skrifaði rektor Vin- áttuháskólans og sagði honum hvers vegna ég hefði ekki farið til Ljónfjallalands. Jafnframt full vissaði ég hann um, að ef um ferg til Nígeríu hefði verið að ræða, hefði ég athugasemdalausf lagt af stað. Til Nígeríu Skömmu síðar var mér svo skip að að fara til Nígeríu. Var fyrir mig lagt að endurskipuleggja tvenn dulbúin samtök kommún- ista þar, nígeríska æskulýðsráðið og vinstri sinnaða verzlunarsam- bandsráðið. Sovézki embættismaðurinn, er flutti mér fyrirmælin, kvað inni hald þeirra hið mikilvægasta. fFramhaid á 12. siðu).

x

Tíminn

Direct Links

If you want to link to this newspaper/magazine, please use these links:

Link to this newspaper/magazine: Tíminn
https://timarit.is/publication/50

Link to this issue:

Link to this page:

Link to this article:

Please do not link directly to images or PDFs on Timarit.is as such URLs may change without warning. Please use the URLs provided above for linking to the website.