Alþýðublaðið - 24.12.1948, Side 27

Alþýðublaðið - 24.12.1948, Side 27
Jólablað Alþýðublaðsins Erfingjar mennmgar vorrar ÉG HLÝT að viðurkenna, að það var með vilja gert. Vera má, að mér hafi gengið metnaður til. Mér fannst það nefnilega ósann- gjarnt, að aðrir rithöfundar skyldu mega njóta þeirrar náðar að sofa í gröfum sínum um aldaraðir, vakna síðan skyndilega, og^ að því er virt- ist að ástæðulausu, msðal manna og dásemda þess tímabils, er upp hafði runnið óralöngu eftir þeirra daga. Mig fýsti að reyna þetta líka. Ég hef alltaf haft svo mikinn áhuga á þjóðfélagsmálum, að það gengur ástríðu næst. Vélagnýr okkar aldar, brauðstrit, armóður, styrjaldir og grimmd vekur jaínan með mér ótta og angist, þegar mér veröur á aö hugleiða þau íyrirbæri. Hins vegar verður hugur minn þrunginn fögn- uði í hvert skipti sem ég í vöku- draum mínum sé þá gullöld, sem ein- hvern tíma hlýtur að hefjast; — þeg- ar maðurinn er orðinn drottinn nátt- úruaflanna og' hrjáð mannkynið nýt- ur friðar og öryggis. Ég ann þeirri gullöld og þrái hana meira en nokkuð annað. Og því var það, að ég ákvað að gera þessa tilraun. Ég afréð að leggjast til svefns og sofna eins og' mér og öðrum er lag- ið — en sofa í tvær eða þrjár aldir að minnsta kosti og vakna til að skoða undur og dásemdir framtíðarinnar. Undir tilraun þessa bjó ég mig eftir íöngum. Ég keypti öll stjórn- málabílöðin; sömuleiöis feiknin öll af súrsuðum hval og liangikjöti og bar þetta upp í herbcrgið í gistihús- inu þar, sem ég bjó. Og er ég liafði etið eins og ég mest mátti af hvaln- um og hangikjötinu, lag'ðist ég endi- jangur á legubekkjarskriflið og tók að lesa stjórnmálagreinarnar í blöðun- um, eina á eftir annarri, unz á mig . sótti svo mikill svefndrungi, að mér reyndist ógerlegt að greina hvað ég las. Þá lygndi ég aftur-augunum . . . Ég fann að ég seig dýpra og dýpra niður i myrkan hyi ómirmisins. I mpsta þerþergi við mig bjó dí ukkum maður, sem söng hástöfum. gtyrkur raddar hans sem var bæði mikúl og, éiíaminn, þv;jrr samhn eja-um minum, unz þau nárhu engan hljóm léngur gervöll tilveran hvarf mér í þagnarmóðu svcfnsins. Ég fann að dagar og ár liðu hjá í óslitinni röð og að síðustu siluðúst aldinrar í hvarf. Og svo vaknaði ég — ekki smám saman, heldur hrökli ég uþp óvænt og skyndilega. Ilvar var ég staddur? Var ek-ki von að ég spyrði! Ég !á á breiðum legubekk inni í stórum, hálímyrkum, óglæsilegum og að því ci' virtist frcmur hrörlegum og illa ræstum salarkynnum. Það hlaut að vera cinhvcrs konar safn cftir gler- skápunum og öðru, sem þar gat að líta, — aö dæma. Við hlið mér sat máður nokkur, skegglaus og sköllóttur. Hvorki gat hann íalizt unglégur eða ellilegur, og klæði hans einna líkust'því, sem þau væru úr pappír, er hcfði brunniö upp til ösku, en héldi þó samloðun sinni yðar urn ártalið væri sönnu nær, ef tíl vill skeikar yður um eina eða tvær aldir, en það er nú orðið svo 'langt síðan, að við hættum að telja árin að tnjög erfitt mun rcynast að fú úr því skorið“. „Eruð þið liættir að telja ár og ald- ir?“ spurði ég steinhissa. „Við héldum þeim sið næsta lengi“, svaraði hann. „Ég man það, að fyrir nokkrum öldum síðan voru enn uppi menn, scm voru að burðast við að lralda tímatalinu, en sá siður er nú með öllu horfinn eins og svo mörg önnur heimska fortíðarinnar. Og hvers vegna ættum við að gera okk- ur það ómak að telja árin, fyrst við erum lausir við dauðann?“ ,,Dáuðann?“ át ég eftir honum og spratt á fætur. ,Eruö þið lausir við ' dauðann! Guð minn góður!“ ^Hvaða orð voru það, sem þér mæltuð síðast?“ spurði maðurinn. Sagan um manninn, sem svaf þangað til árið 3000 og lögun. Iiann horfði á mig ósköp í'ólega og gætti hvorki undrunar né forvitni í svip hans. ,,IIvar er ég staddur og hver eruð þér? Svarið mér fljótt í guöanna bæn- um!“ mælti ég og brann í skinninu af eftirvæhtingu og forúitni. „Og hvaöa ár cr nú, 3000 cöa hv,að?“ , Þér eruð í íurðulega æstu skapi og taliö óþarflega hratt", sagði hann. „Segiö mér, — er þelta ekki árið 3000?“ ' (t’j ,,Guð minn góður . . .“ endurtók ég. „Já, einmitt“, mælti hann. „Ég hei aldrei heyrt þau áður. En ég var a'ö scgja, að síðan við losnuðum við dauðann, alla hrörnun og sömuleiðis matarþörfina, hafa bókstailega engir atburöir gcrzt, og .. , Bíðið ögn við!“ varð mér að orði. „Væri yöur sama þó að þér skýrðuö mér frá aðeins einu atriði í einu“? , Ég' hygg; aö ég skilji spurningu yðar“) svaraði liann. „En mig brestur 'gérsámlega þekkingu til aö svara hénni. Ég' gæti bezt trúað aö ágizkun I I SMÁSAGA EFTIE Siedh. Leacock. I ■ 4- „Hm. . . . Mér i'innst margt benda til þess að þér liafið sofið allleng'i. Ja>ja, iialdið áfram að tepyrja, en i' spyrjið þó ekki um fleira en þér kom- . izt af með að vita, og um fram allt, í. varizl allt of mikla ákefð eð'a að if. hleypa yöur í æsingu . . .“ Þótt íurðulegt megi viröást, var sfytsta spuriimgin, seiri mér- köKs' i l'ru^, einstaklega hversdagsleg. •;,Úr hvaða afni eru fötjn yðar _v,íý--%e rð?;

x

Alþýðublaðið

Direkte link

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Alþýðublaðið
https://timarit.is/publication/2

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.