Lesbók Morgunblaðsins - 07.11.1948, Page 10

Lesbók Morgunblaðsins - 07.11.1948, Page 10
LESBÖK MORGUNBIIAÐSINS \ m ' í/w . M'f r>: • "f Þá fóru nokkrir helstu herforingj- arnir að athuga hernaðarviðbimað á austurströndinni. En jeg var ekki að hugsa um það, jeg var að hugsa um það eitt að taka sem best cftir Montgomery hershöfðingja. Jeg at- hugaði það á hvern hátt hann heils- aði, hin snöggu viðbrögð hans, þeg- ar hann leit í kring_ um sig, og hvernig hann hafði það til að hvessa augun á menn alt í einu. Við komum niður að ströndinni. Og það var stórfengleg sjón, sem þar blasti við. Úti fyrir, eins langt og auga eygði, lágu vígdrekar, beiti skip, tundurspillar og önnur her- skip af óteljandi gerðum. — Yfir þessu sveimaði stór hópur flug- vjela. Það var verið að flytja um borð skriðdreka, brynvagna, fall- byssur og þúsundir manna. Seinna komst jeg að því að þarna hafði farið fram æfing undir innrásina. í þeim ótölulega grúa hermanna, sem þarna voru, var piltungur einn, sem var í vandræðum með hafur- task sitt. Montgomery gekk til hans og lagaði byrðina á baki hans: „Svona góði! Fer það nú ekki bet- ur?“ sagði hann. Svo klappaði hann piltinum á öxlina og sagði að hann mætti fara. Þetta „innræti“ hers- höfðingjans verð jeg að leggja á minnið, hugsaði jeg með sjálfum mjer. Tveim dögum seinna hittumst við hershöfðinginn tveir einir. — Hann rjetti mjer höndina til kveðju og þegar jeg virti hann fyrir mjer fanst mjer hann bera svo utan á sjer tign sína og foringjasvip, að jeg mundi aldrei geta náð því Hann bauð mjer sæti og brosti: „Það hvílir mikil ábyrgð á yður eins og þjer vitið. En mjer er sagt að þjer sjeuð leikari.“ „Já, sir, jeg hef verið á leik- sviði mestan hluta ævi minnar.“ Við töluðum lengi sainan, Svo rjetti hann mjer hendina aftur og sagði: . \ „Gangi yður vel, James Jeg er viss um að yður tekst þetta “ Svo kom alvörustundin nokkru síðar. Yfirforinginn gaf mjer sein- ustu upplýsingar og fekk mjer svo einkennisbúning, samskonar og þann, sem Monty bar, með húfu og einkennum og öllu. Hann sagði mjer að það væri aðeins nokkrir útvaldir menn í Gibraltar og Al- gier, sem vissu um þetta. Enginn af herforingjunum, sem áttu að fylgja mjer á burtfararstað, vissi neitt annað en að jeg væri Monty. Þar reyndi fyrst á það hvernig jeg gæti leikið hlutverk mitt. Með mjer áttu að fara tveir for- ingjar og vera ráðunautar mínir. Jeg skifti um búning í einkaher- bergi foringjans, lagaði á mjer hár- ið og skeggið. Húfúnni tylti jeg skáhalt á kollinn og gekk svo fram fyrir, þar sem foringinn beið mín. Jeg sá að honum hnykti við. Það var góðs viti. Við ókum eftir svo að segja auð- um vegi, en samt fanst mjer eins og þúsund ljóskösturum væri beint að mjer. Við mættum stúlku á hjóli og hún veifaði eins og óð og var nær fallin af hjólinu. Tveir hermenn staðnæmdust á veginum og flýttu sjer að heilsa. Alt í einu skildi jeg þetta — þetta fólk var að heilsa Montgomery hershöfðingja Skamt frá flugvellinum kom á móti okkur flokkur hermanna á bif hjólum og þeir fylgdu okkur þang- að sem flugvjelin var. Áhöfn flug- vjelarinnar stóð þar í kveðjustell- ingum. Jeg var kyntur fyrir yfir- flugmanninum, Slee flugforingja, einum af einkaflugmönnum Churc- hills. Þetta var ungur maður. með brjóstið þakið af heiðursmerkjum. Á bak við flugmennina stóð hóp- ur af háttsettum foringjum úi land her og flugliði. Mjer komu í hug orð foringjans: „Enginn þeirra veit hver þjer eruð,“ og það fór hálf- gerður geigur um mig. Jeg gekk upp í flugvjelina og samferðamenn mínir og flugmenn- irnir á eftir. Það hvein í hreyflun- um og rjett á eftir lagði flugvjelin á stað. Þeir á flugvellinum veif- uðu. Jeg veifaði aftur til þairra. Og svo vorum við komnir upp í loftið. Annar foringinn sat aftan við mig. Hann hvíslaði: „Þjer gerið þetta með afbrigðum vel.“ „Þakka yðurfyrir, sir,“ sagði jeg. „Þjer megið ekki kalla mig „sir“,“ sagði hann alvarlega „Þess verðið þjer vandlega að gæta, þegar við komum til Gibraltar. því að þá á jeg að kalla yður sir.“ Áður en varði blasti hið bláa Miðjarðarhaf við okkur — og Gibraltar beint fram undan Með- an flugvjelin var að lækka ílugið fór jeg í huganum yfir allar þær leiðbeiningar, sem jeg hafði fengið. Fjöldi foringja af öllum stigum beið á flugvellinum til að taka á móti mjer. Jeg tók kveðju þeirra, gekk svo að hópnum og talaði fyrstu orðin í nafni Montgomerv hershöfðingja: „Góðan daginn herr ar mínir! Hvar er Foley?“ Foley major, aðstoðarforingi Sir Ralph Eastwood, landstjóra í Gi- braltar, gekk fram. „Hjer er jeg, sir. Góðan daginn. Jeg vona að ferðin hafi gengið vel.“ Við tókumst í hendur og sögðum nokkur orð. Og svo kom önnur setn ingin, sem jeg átti að segja: „Jæja, Foley, eigum við ekki að fara til stjórnarráðsbyggingarinnar og fá okkur morgunverð. Jeg hef nauman tíma.“ Við ókum saman í bíl, og enda þótt jeg vissi að Foley hafði feng- ið upplýsingar um þennan leik þá ljet jeg sem jeg væri yfirhershöfð- inginn, vegna bílstjórans og for- ingja, sem sat fram í. Mjer gafst ekki mikill kostur á að tala. Jeg hafði nóg að gera að veifa til mann fjöldans, sem safnast hafði saman á götunum. Einhvern veginn hafði I

x

Lesbók Morgunblaðsins

Direct Links

If you want to link to this newspaper/magazine, please use these links:

Link to this newspaper/magazine: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Link to this issue:

Link to this page:

Link to this article:

Please do not link directly to images or PDFs on Timarit.is as such URLs may change without warning. Please use the URLs provided above for linking to the website.