Líf og list - 01.04.1950, Síða 13

Líf og list - 01.04.1950, Síða 13
í einum nemanda. Það hafði komið glöggt fram í öllum þeim ritgerðum, sem hann hafði áður samið um vetur- inn, að hvorki skólum, lærifeðrum hans né forheimskun tíðarandans hafði tek- izt að slökkva þann listræna og frum- lega neista, sem leyndist í því, sem hann ritaði. Og nú bregður svo við, að þessi nemandi frumsemur smásögu, smásögu þá, sem nú kemur fram á sjónarsviðið. Með öðrum orðum: sprengir af sér fjötra þess andrúms- lofts, sem hin smásmugulegu fræðslu- lög leggja honum á herðar og gefur dauðann og djöfulinn í allt, sem líkist venjulegri skólaritgerð, hefur sig upp af flatneskjunni og úr smámennskunni í kringum sig og lætur gamm ímynd- unaraflsins geysast fram og ráða ferð- inni. Sagan hreif mig þegar í stað — og mér fannst undravert að finna í henni skáldlega æð og ferska sköpun, stórbrotnar, fagurkeralegar tilhneiging- ar, smekk, þroska, stílsnilld, gleði í frá- sögn og óvenjulega leikni í meðferð vandasams viðfangsefnis og það hjá jafn-barnungum manni, 16 ára gömlum Hún er óvenjulegt barn — þessi litla sjö ára gamla stúlka. Hún er ekki stór eftir aldri, eilítið bogin í baki með fölarkinnar,grannaökkla og eitthvað í fari hennar og fram- koniu, eitthvað, sem var þess vald- andi, að mér fannst ég vera að tala við jafnaldra. Þó að ég væri orðinn stúdent og hafði verið sagt í trún- aði, að ég væri vel til þess fallinn að komast áfram, liafði ekki skóla- stjórinn sagt: „Þér eruð prýðis-vel- gefinn og skapið yður hugmyndir um hlutina sjálfir, en þér eruð full- óreglusamur." Nú var ég í sumarfríi og dvaldist hjá móðurbróður mínum og konu hans ií lillu timburhúsi í brekkunni á Akureyri. Þessi bjarthærða stúlka, sem sat þarna í stól gegnt mér og gagnfræðaskólanema í Reykjavík. Sag- an ber vott um það mikinn lífsþroska, að hún er samboðin hvei'jum fullorðn- um manni og ekki einungis það, því að hún stendur fyllilega á sporði flestum smásögum íslenzkum, er nú birtast, og væri boðleg hvaða bókmenntarýni sem væri. Sagan virðist bera einhvern keim af dular- og hryllingskennd þeirri, sem kemur fram í sögum Edgar Allans Poes og „estetískum" skáldsmíðum Oscai’s Wildes, en óhætt mun að fullyrða, að hvergi felist í henni stæling né eftir- öpun af nokkru tæi. Allt bendir hins vegar til, að hún sé frumleg og sjálf- stæð tjáning (,,expression“) persónu- legs og listræns huga. Og má slíkt óvenjulegt kallast meðal ungra rithöf- unda hérlendis, sem margir hverir virðast draga dám af sínum sessunaut að meira eða minna leyti. Höfundurinn heitir Ingimar Erlendur Sigurðsson, fæddur 1934. Faðir hans var listmálari, ættaður úr Hafn- arfirði, og er nú látinn fyrir all-mörg- um árum, en móðir hans er norðlenzk að uppruna. Stgr. Sig. horfði á mig stórum augunum var dóttir þeirra. Hún var ófeimin. „Hefirðu verið á Akureyri fyrr?“ spurði hún. „Jú,“ svaraði ég og brosti, „ég er fæddur hér í húsinu hans Þórðar gullsmiðs." Hún kinkaði kolli: „Sjórinn gengur alveg upp að því.“ Ég stóð upp, horfði út uni glugg- ann. Þarna hafði ég leikið mér og fleytt steinum á sjónum, og síðar, þegar mér óx fiskur um hrygg, liaíði ég siglt á Pollinum. Það voru hamingjusamir dagar, það var freyðandi bikar, sem að lokum var tæmdur, og tómleikinn kom í Ijós, lífið sjálft, fullt af skammvinnum nautnum og hverfandi gleði tók við, og ég ósjálfrátt líkti við rúss- nesku Volgulögin, sem doína og skýrast á ný og að lokum deyja alveg út. Ég leit af gáróttum firðin- um til þessara sérkennilegu fjalla, sem mér liafði þótt svo vænt um. Og núl, fór einhver vanmáttar- kennd um mig — ég kunni ekki við mig, allt var svo þröngt og nálægt, mér veittist erfitt að hugsa, og mér fannst fjollin rnyndu þá og þegar falla yl'ir mig. Ég settist niður aft- ur, tók bréfpoka úr vasa mínum. „Viltu brjóstsykur?" „Ertu búinn að sleikja hann?“ Ég horfði brosandi framan í liana. „Leið þér illa út í líkkistunni áðan?“ spurði hún. „Hvaða líkkistu?" Hún benti á gluggann. Nú fyrst tók ég eftir þvá, hvað þessi stóri, djúpi, hvítmálaði gluggi var líkur líkkistu.og þetta litla barn var eins og engill. Mörg ár eru liðin. Ég er búinn að taka próf úr læknadeild Háskól- ans og sigli til Danmerkur á kom- andi vori. Móðurbróðir minn hef- ir skrifað mér og boðið mér til sín. Hann liaíði flutzt til Siglufjarðar fyrir ári síðan. Ég þáði boðið, kom þangað á leiðinlegu, votu sunnu- dagskvöldi. Það voru fáir á ferli, og ég flýtti mér að finna húsið, sem stendur lítið utar en aðalþyrping- in, studdi höndinni á vota dyra- bjölluna. Hurðin opnaðist. „Gott kvöld,“ sagði hún og stóð þarna í dyrunum, há og meðal- grönn, og eilítið bogin í baki. Hún leiddi mig upp dimnran, brattan stiga. „Við bjuggumst ekki við þér svona fljótlega. Mamma og pabbi fóru á miðilsfund, koma einhvern tímann síðla í nótt,“ sagði hún og gretti sig. — Klukkustund leið. Ég fékk að vita margt. Hún var í skóla og lienni leiddist. ÞRJÁR LÍKKISTUR Smásaga eftir INGIMAR ERLEND SIGURÐSSON

x

Líf og list

Beinleiðis leinki

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Líf og list
https://timarit.is/publication/819

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.