Vísir - 01.10.1914, Síða 3

Vísir - 01.10.1914, Síða 3
VÍSIR G-erlarannsóknarstofa Gísla Guðmundssonar Lækjargötu 4 B (uppi á lofti) er venjuiega opin 11—3 virka daga. A. V. Tulinius. Miðstræti 6. Talsími 254. Eldsvoðaábyrgð hvergi ódýrari. Sæábyrgðarfél. Kgl. oktr. Skrifstofutími 10—11 og 12—3. Ovanalega ódýrt. Sjöl, svuntutau, slifsi, kjólatau, barna- kápur, kjólar, . morgunkjólar og barnakjólar í vefnaðarvöruverslun- inni á Laugaveg 24. KJÓLASAUMASTOFA. FLJÓT OO VÖNDUÐ VINNA. Bogi Brynjolfsson yfirrjettarmálaflutningsmaður, Hótel ísland. Annari hæð. Herbergi Æ 26. Venjulega heima kl. 12—1 og 5—6 síðd. Talsfml 2SO. Regn- kápur fást f versjun JónsHeigason§: frá Hjalla. Fallegi, liviti púkinn. Eftir Guy Boothby. Frh. »Þaö veit sá sem alt veit, að það er engin fjarstæðal* hrópaði eg, »og það verður aldrei fjarstæöa! Eg get hvorki né vil lifa án yðar úr því að þér játið að þér elskið mig. Svo heitt ann eg yður, að eg held, að enginu maður hafi nokkru sinni elskað svo nokkra konu. Ef eg væri skáld í staðinn fyrir að eg er málskrúðsvana læknir, myndi eg segja yður, Alie, að fyrir mig er bros yðar sólskin guðs á jörðunni. Eg myndi segja yður, að blærinn blæs til þess eins, aö bera ástarsögu mína út um víða veröld. Eg myndi segja yður þetta alt og miklu fleira — já, þúsundir fleiri fagurmæla. En eg er ekki skáld — eg er bara blátt áfram rnaöur, sem elska yður vegna ynd- Ð Frá 1. okt. þ. á0 m (um óákveðinn tíma) g tekur H|F klæðaverksm. ,10™!]!’ aðeins 25 g aura fyrir að kemúa og lippa 1|2 kgr. (1 pd.) af ull. Jafnframt minnir hún á sína alþektu og haldgóðu dúka. Tveir afsláttarhestar til sölu. Upplýsingar hjá Helga Zoega. .▼aVaTí' -.▼aTT 'tTéTéTl .VItí J. P. T. RRYDE selnr alskonar vörnr með miklum afslætti. fTétWTá i>TaT<I— — fcTftTd .T4TikTi Greta þiáðlaus skeyti verið hættnleg? Venjulega verður ekki vart við að nein hætta stafi af þeim, en þó hafa menn vissu fyrir því að svo getur farið í sérstökum tilfellum að skaði getur hlotist af rafbylgjum þeim er ganga út frá aflstöðvum þráðlausu skeytanna. Og menn hafa jafnvel ástæðu til að ætla að ýms- ar sprengingar og eldsvoði sem menn ekki hafa vitað orsakir til, kunni að hafa stafað af frá þessum rafmagnsbylgjum. — En hvernig má nú slíkt ske, að loftskeytastöð geti valdið íkveykju í margra tuga eða hundraða kílóm. fjarlægð ? Auðvelt er nú ekki að gjöraþað skýrt í fáum oröum, en aðeins má geta þess, að rafbylgjurnar út frá loftskeytastöðvum setja titring á alt rafmagn í lofti og hlutum langar leiðir frá sér, eða svo langt sem bylgjurnar ná til. Segjum nú að einhversstaðar séu til dæmis tvær málmstengur sem snúa endum sam- an án þess að snerta hvor aðra og að önnur sé örlítið meira hlaðin rafmagni en hin og svo hitti þær rafbylgja, þá hrekkur rafneisti milli stangarendanna. Væri nú þarna eitthvað eldfimt efni fast við t. d. bensín eða gas, þá mundi kvikna á því samstundis. Nú kyiinu menn að segja að í náttúrunni komi það sjaldan fyrir af sjálfu sér, að hlutir séu mishlaðnir rafmagni, en það vita menn þó að á sér stað í þrumu- veðri. KENSLA Einar Jónsson stud. mag. Miðstræti 4 kennir þýsku. Heima kl. 5—6 e. b. Jakoh Jóhannesson mag. art. Stýrimannastíg 8 B, kennir íslensku, Þýsku, dönsku, og ensku o. fl. Heima kl. 3—5 síðd. Bogi Olafsson, Þingholtsstræti 21, kennir ENSKU, og ef til vill fleira. Heima kl 5—6 síðd. isleika yðar hið ytra sem innra, yndisþokka yðar, Ijúfmensku og blíðu við þá, sem þér umgangist. Hvers virði er mér orðstír og frægð? Yður vil eg öðlast og þá er mér nóg. Lofið mér að verða Iífsfélagi yðar alla æfi, og eg skal fylgjayð- ur hvert sem þér viljið, — vera hérna hjá yður, ef þér óskið, eða fara utan, alt eflir því sem þér sjálf ákveðið. Eg á eitt áhugamál, eitt metnaðarmál og það er að verða yður samboðinn, — hjálpa yður til að gera gott. Þess eins bið eg að fá að lifa sama líferni við sömu æfikjör sem þér sjálfl« »Og þér haldið að eg leyfi yður slíka sjálfsfórn mín vegna?« svar- aði hún. »Nei, og aftur nei! Ó, því getið þér ekki skilið að þetta er ómögulegt?* Eg reyndi aftur að taka hana í faðm mér. En nú vatt hún sér með hægð undan og fiýði með ekkaþrungnum andköfum og titraði öll yfir runnana heim að byrginu. Eg sá að árangurslaust varað reyna að telja henni hughvarf eins og nú stóð á, — labbaði eg því heim á eftir henni í hægðum mínum og komum við heim í því er bjallan kvaddi til málsverðar. Eg fór inn og bjó mig til snæöings, fór síðan í borðstofu, en hún var þar ekki. Eg beið, en von bráðar kom þjónn að Iáta mig vita að hún væri Iasin og ætlaði að snæða í sínu byrgi. Eg var ekki við þessu búinn. Og þær voru alt annað en gleði- legar, hugsanirnar mínar, meöan eg át mat minn einsamall og sat og reykti á eftir úti á flötinni fyrir framan byrgið. Mér þótti að vísu vænt um að eg hafði gert henni kunnar tilfinningar mínar gagnvart henni, en mér lá samt við að óska þess, ef hún skyldi nú forðast mig hér eftir, að eg hafði dregið bón- orðið þangað til við vorum komin heim í nýlenduna aftur. En fyrir mér átti samt að liggja að ná tali af henni þetta kvöld, — þrátt fyr- ir alt, Hér um bil kl. 10, einmitt þegar eg var að hugsa um að fara að hátta, heyrði eg fótatak bak við stólinn minn og augnabliki síðar stóð Alie frammi fyrir mér og hundurinn hjá henni. »Dr. de Normanville!« sagði hún blíðlega. »Eg veit ekki hvað þér getið nú hugsað mér. Eg er kom- in til yðar til þess að láta yður vita að eg finn að eg get ekki far- ið svo að sofa, að eg hafi ekki afsakað mig áður við yður!« Afsökunar- og yfirbótarsvipurinn fór henni svp vel, að eg átti fult í fangi að sitja á mér að taka hana ekki í fang mér og segja henni það. En mér tókst samt að halda sjálfum mér i skefjum og eg sagði barasta: »Þér megið ekki minnast á það einu orði. Það er jafnmikið mér að kenna. Þótt eg elski yður heitt, átti engan rétt að að láta yður ást mína í ljós eins og eg gerði.« »Nei, nei, — þetta megið þér ekki segja. Eg verð að koma yður í fullan skilning á þakklátsemi minni Eg elska yður, — það hef eg sagt. Ef til viil átti eg ekki að gera þá játningu. En úr því að eg hef nú á annað borð játað það og hef sagt yður nákvæmlega, hve verald- arhögum mínum er háttað, þá hljót- ið þér að sjá, að það er einmitt þessi ást mín sem varnar mér þess að leyfa yður að njóta mín eins og eg sjálf kysi helst. Eg set sjálf- sagt ekki skýrt fram skoðun mína, en skiljið þér mig ekki samt?«

x

Vísir

Beinleiðis leinki

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.