Tíminn - 27.07.1952, Blaðsíða 6

TÍMINN, sunnudaginn 27. júlí 1952
167. blað.
iiiiinninnniiiimiiiHiiiiiiiiiiiiiiiminmwuiiniinimiii
s
—--------------------------------------
= = v_
Austurbæjarbíó
Leyndarmál
Blítndei
Bráðfyndin og skemmtileg, ný, |
amerísk gamanmynd, skopstæl- |
ing úr fjölskyidulífinu.
Penny Singleton,
Arthur Lake.
Sýnd kl. 5 og 9. |
La Palotna
Bráðfjörug mynd í Agfalitum |
frá næturlífi Hamborgar, St. |
Pauii.
Ilans Albers.
Sýnd kl. 7.
r~
NÝJA BÍÓ
Sinn eiginn boðuMj
(My Own Executioner) ]
Tilkomumikil og spennandi, ný j
stórmynd frá POX, gerð af Sir ;
Alexander Korda.
Aðalhlutverk:
Kieron Moore,
Burgess Meredith,
Duliie Gray.
Börmuð börnum yngri en 16 ára. i
______Sýnd kl. 5 og 9.____ j
Hijct vondu fólfci
Hin viðfræga draugamynd með
Abbott og Costello.
Bönnuð innan 12 ára.
Sýnd kl. 3 og 5.
Sala hefst kl. 1 e.h.
I Haf og hiniinn loytt
(Task Force)
i ]
i Mjög spennandi og viðburða- ;
i rík, ný. amerísk kvikmynd, er
j fjallar um atburöi, úr síðustu j
j heimsstyrjöld. Nokkur hluti i
i myndarinnar er i eðlilegum lit- i
: um.
j !
i Aðalhlutverk:
Gary Cooper,
Jane Wyatt,
Walter Brennan.
I Sýnd kl. 5, 7 og 9.
i öli upjsfynningar-
1 llKlðtH'
I Síðasta tækifærið að sjá þessa I
I sprenghlægilegu mynd með |
LITLA og STÓRA.
Sýnd kl. 3.
1 Sala hefst kl. 1 e. h.
v =
5
I
:
J £
I =
TJ ARNARBIÓ
Gleytn ntér ei
(Forget me not)
Hin ógleymanlega og hrífandi
mynd með
Benjamino Gigli,
Joan Gardner.
Sýnd kl. 5, 7 og 9.
Næst síðasta sinn.
~N= I
BÆJARBIO
- HAFNARFIRÐI -
5 =
Bansinn oh'lcar {
Bráðskemmtileg amerísk gaman |
mynd í eðlilegum litum.
Aðalhlutverk:
Betty Hutton,
Fred Astairc. |
Sýnd kl. 7 og 9.
Kalli og Palli f
Fyrirheitna
lastdið \
(Road to Utophia)
j Sprenghlægileg amerísk gaman £
j mynd.
Bob Hope,
* Bing Crosby,
Dorothy Lamour.
Sýnd kl. 3.
(Litli og Stóri)
Sýnd kl. 3 og 5.
Sími 9184.
Munið
að
greiða
blaðgjaldið
nu
þegar
ELDURINN ]
ttrir ekk< bo8 & nndaa sér. j
Þeir, sem ero hncab,
trycrJa atraz kji
SAMViNNUTRYGGINGUy
= V
GAMLA BÍÖJi
| Ili'ossasýiiin^ar
(Framhald af 3. síðu.)
Gunnlaugsson, Bræðratungu.
Umscgn: 144 cm. á hæð. Létt
viljug, gæðingsleg. Fremur
lítið tamin.
13. HARPA, 11 vetra, rauð-
glófext, undan Sörla frá Dal
koti. Eigandi: Ragnar Jó-
liannesson, Ásakoti. Umsögn: j
134 cm. á hæö'. Léttviljugti
reiðhross með öllum gangi. *
14. SÓLBJÖRT, 6 vetra,
steingrá, ættuð frá Gríms-,
tungu í Vatnsdal. Eigandi: (
Skafti Davíðsson, Útey. Um-
sögn: 139 cm. á hæð. Háreist,
léttviljug með öllum gangi.
15. MÓSA, 7 vetra, móbrún,
undan Skugga frá Bjarna-
nesi. Eigandi: Karl Þorláks-
son, Hrauni. Umsögn: 142 cm
á hæð. Glæsilegt fjörhross
með öllum gangi.
Nokkrar hryssur sá ég gæð
ingslegar, en þær voru ótamd
ar og því óráðnar.
Stóöhestar, sem ekki eru í
eigu Hrossarækta'rsamba'nds
Suðurlands og ekki eru þekkt
ir af fyrri sýningum.
1. LÉTTIR, 6 vetra, brúnn.
undan Skugga frá . Bjarna-
nesi og Stjörnu frá Vestra-
Geldingaholti. Eigandi:
Hrossaræktaiífélag Tungu-
hverfis. Umsögn: 139 cm. á
hæð. Svipgóður og háreistur
með góða hnakkabeygju. Hlut
fallagóður og liðugur. Lítið
taminn en mjcg álitlegt reið-
hestsefni.
Auk þessara hesta sá ég eft
irtalda fola, sem voru áthygl-
isverðir, en ótamdir og óráðn
ir, svo sem GLAMPA, 2 vetra
brúnan, undan Svaöa og
Löpp í Kirkjubæ. Hann er
eign Magnúsar Sigurðssonar,
Briöjuholti. BRÚN, 3 vetra,
undan Létti frá Skeiðháholti.
Eigandi er Markús á Krossi.
REDDI, 3 vetra, rauður und-
an Blesa í Skeiöháholti. Eig-
andi Jón Eiríksson, Skeiðhá-
holti.

Vicki Baum:
Kessjótt hosstt | Röanm &v Sn íaasa -
(The Philadelphia Story)
E =
s i
1 Bráðskemnitileg amerisk kvik-
| mynd gerð eftir hinum snjalla |
| gamanleik Philips Barry, sem
| lengst var sýndur á Broadway.
| Myndin er í sérflokki vegna af-
= bragðsleik þeirra:
Katharine Hepburn.
Cary Grant,
James Stewart.
Sýnd kl. 3, 5, 7 og 9.
= =M
1 I r
TRIPOLI-BIO
Göfuglsindi
s'tessinainss
| Ný, amerísk litmynd, frá
| frá byltingartímunum
| Englandi. Myndin er afar _
| spennandi og hefir hlotið !
| mjög góða dóma.
| Philiph Friend
| Wanda Hendrix
Synd kl. 5, 7 og 9
(Framhald af 3. slðu.)
lengst í Selkirk og siðar í Ed-
monton og andað'ist þar árið
1915. Kona hans og móðir
kristniboðans var Guðrún
Pálsdóttir, ættuð' frá Seyðis-
firði. Um hána veit ég það'
eitt, að hún mun hafa farið
frá Reykjavík vestur um haf
árið 1890.
Fleiri uplýsingar um ætt
hans get ég ekki veitt, en
vilji einhver frændrækinn
ættingi Aðalsteins Loftsson-
ar snúa sér til mín, er ég fús
til að koma honum í kynni
við hann.
Sigurbjörn Á. Gíslason.
iiiimiiiiiit 111111111111111111111 itiiiiiiiimiiiiiitiiiiiitmiiiia
s s
Ragnar Jónsson
hæstaréttarlögmaSar
Laugaveg 8 — Sími 17*8
Lögfræðistör* og eignaum-
■ývla.
AMPER H.F
RaftækjavlnnuiUfa
Þlngholtstræti II
Siml »155«.
Raflagnir — ViSgerfir
Raflarnaefnl
1 Einnig reimskífur, margar =
I stærðir. — Sendum gegn i
| póstkröfu. I
I Verzl. Valv Vofilsen h.f. I
i Klapp. 29. — Sími 3024. =
fiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiuiiimtimiii...i*iii:*MMtiiiiiiiiiiiiiiv
Frægðarbraut Dóru Hart
SSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSS 59. DAGUR
Ahorfendasvæðin urðu á svipstundu æpandi, hlæjandi og
fálmanni mannhaf, og meðan Linden flúði_ úr hlið'arstúku
sinni, hélt Dóra áfram að syngja á sviðinu sém ekkert heföi
ískorizt. Margar hetjusögur frá svipuöum tifellum komu
henni í hug. Skipstjórinn yfirgefur ekki skip sitt, hugsaði
hún. Slökkviliösmenn sækja börn inn í brennandi hús.
Þréttán ára drengur bjargar félaga sínum frá drukknun.
Hún söng, en enginn heyrði hvað hún söng. Hún fann hvern-
ig köld greip þrýsti aö hjarta hennar. Þegar hún hafði lok-
ið aríunni, leit hún niður í ólgandi mannhafið. Hún gekk
fram að sviðbrúninni og bar hönd fyrir augu eins og leik-
arar gera, þegar þeir ætla að sjá út yfir áhorfendasalinn og
vilja forðast blindu hins ægibjarta sviðljóss.
„Fifl“, æpti hún hátt og gekk hægt út af sviðinu. Henni
fannst hún mundi hafa sprungið í ótal tætlur, ef hún hefði
ekki getað sagt þetta eina orð.
Þetta kvöld sýndi Linden sig ekki. Þegar heim kom fann
Dóra bréfmiða frá vinnukonunni: „Ég verð að fara þegar í
stað heim til mömmu. Kvöldmaturinn er í ofninum“. En
Dóra gat ekkert borðað. Morguninn eftir bjó hún niður
farangur sinn og snæddi kvöldverðinn.
Leikhúsið var vandlega hreinsað af öllum andþýzkum á-
hrifum eins og það var kallað, og fyrra starfsfólk kom aft-
ur þangað. Linden brá sér til Rússlands. Kischmiroff veð-
setti hring sinn og tók Dóru með sér til Parísar. Þau höfðu
ekki efni á að fara í svefnvagni og sátu andspænis hvort
öðru á hörðum trébekkjum. Þau líktust brúðum í brúðu-
leikhúsi, brúðum, sem ekki vissu, hvert þráður örlaganna
mundi næst kippa þeim.
★ ★
Um vorið varð' Dóra ástfangin af René, og hún varð ást-
mey hans að kvöldi þess sama dags, er þau höf'ðu kynnzt
fyrsta sinn.
René var ungur maður, ári yngri en Dóra, og það veitti
henni þá tilfinningu, að hún væri hinn vitri og reyndi aðili.
Að ýmsu leyti var René þó þúsund árum eldri að reynslu
og hátterni en hún, og það stafaði af hinu franska ætterni
hans. René hafði eins grá augu og nokkur manneskja gat
iiaft, en húð' hans var gljáandi og hárið svart. Hann vafði
sígarettur sínar með hægri hendi. Hann átti engan hatt
og enga skö, engin nærföt og enga peninga. Hann svaf ætíð
nakinn óg steypti á hverjum morgni mörgum könnum af
köldu vatni yfir sig. Síðan smeygði hann sér rennvotum í
einu klæðin, sem hann átti, dökkgrænann jakka og ljós-
gráar buxur, sem voru honúm of stórar og virtust ætíð' að
því komnar að renna niður um hann.
René hafði keypt buxurnar tilbúnar, og engar slíkar
buxur gátu fallið þétt aö grískum lendum hans. René var
í senn afkáralegur og heillandi. Hann minnti Dóru á
Basil, þótt þeir líktust ekki hót, þegar betur var að gáð. Það
getur þó verið, að Dóra hafi óafvitandi óskað þess, að Basil,
sem hún unni af öilu hjarta, væii líkur René, sem hún hafði
hjá sér og var ástfangin í.
En sá dagur kom, að René keypti sér skyrtu og leigði sér
kjólföt. Þaö var við frumsýninguna á „Madamoisell Ponp-
on“ í Marseille. Hann lék á píanó og léiddi söngvarana um
þann myrkvið. Hann hafði stytt verkið og raddsett, svo að
þetta hljómaði með nýstárlegum hætti. Þegar hann kom
fram á litla sviðið á eftir til þess að þakka fyrir aðdáun
áheyendanna, sáu þeir, að hann vay í ljósbrúnum strand-
skóm við kjólinn.
Þegar Dóra söng fyrir hann í fyrsta skipti í hljóöfæra-
búð í París, sagði hann þegar: „Þetta líkar mér. Þú átt að
syngja Mademoisella Ponpon. Við feröumst land úr landi
og verðum fræg og auðug.
„Er það hægt?“ spurði Dóra alvarleg.
„í Mademoiselle Ponpon geta aðeins tvenns konar kon-
ur sungið“, sagði hann hlæjandi. „Þær, sem sofa hjá
Caranaudo gamla og þær, sem ég er ástfanginn af“. Litli
stúlkriakórinn, þar sem átta ungar stúlkur sungu, haföi
raunar verið hans kvennabúr.
„Hefir þú nokkurn tima feröast með slíkum flokki fyrr?“
spurði René. „Nei, þú hefir verið í óperum“, svaraði hann
svo sjálfum sér. „Ég get nú samt sagt þér, að það er alls
ekki sem verst, ef maður á fallega unnustu eða unnusta.
Ég á auðvtiað ekki við, að þetta eigi að vera ástasamband
eins og hjá Tristan og ísodd“.
„Við skulum ekki gera neinar áætlanir um samband okk-
ar strax“, sagði Dóra. Henni gazt vel að honum, og henni
þótti gott, að hann skyldi tala um þessa hluti blátt áfram
og án alls rósamáls.
„Geturðu dansað?“ spurði hann síöan; „Jæja, ekki það.
Þess þarf samt með i þessu hlutverki. Ég skal kenna þér
það. Ég skal kpnna þér öll aparkattarlæti, sem þarf á svið-
inu í þessari óperettu".
„Sjáumst aftur, hertogaynja", sagði hann, þegar hún
fór. „Við sjáumst áður en langt líður“. Hann hafði ekki enn
undirritað samninginn.
Þetta sama kvöld blístraði René ástarsönginn úr Tristan
og ísodd fyrir utan gluggann hjá Dóru. Þegar hún leit út,
hallaði hann sér upp að ljósastaur og reykti sígarettu. „Það
er kominn tími til kvöldverðar", hrópaði hann til hennar.
Dóra undraðist það, að þessi hirðulausi maður skyldi hafa
gert sér það ómak að grafa upp heimilisfang hennar. Hún
sagði líka við . sjálfa sig,'að nú væri það algerlega undir