Tíminn - 20.10.1953, Side 6

6
TÍMINN, þriðjudaginn 20. október 1953.
237. blað.
sí;1S){
PJÓDLEIKHÚSID
1 Sinfóníuhljómsveitin
í kvöld kl. 20,30.
Sumri hullar
Sýning miðvikudag kl. 20.
Bannaður aðgangur fyrir börn.
Koss í kaupbæti
Sýning fimmtudag kl. 20.
Aðeins fáar sýningar eftir.
•Aðgöngumiðasalan opin frá kl.
13,15—20. Símar 80000 og 82345.
Maðiir í rnyrkri
Ný þriðjuvíddar kvikmynd.
Skemmtileg og spennandi með
hinum vinsæla leikara
Edmond O’Brien.
Sýnd kl. 5, 7 og 9.
Bönnuð börnum innan 12 ára.
NYJA BIO
Feðyar á flœhing
(Under my Skin)
Viðburðarík og vel leikin, ný,
amerísk mynd gerð eftir víð-
frægri sögu eftir Ernst Heming
way.
Aðalhlutverk:
John Garfield
og franska leikkonan
Micheline Prelle.
Sýnd kl. 5, 7 og 9.
TJARNARBÍÓ
Ástaljóð til þín —
(Somebody loves me)
Hrífandi, ný, amerisk dans-
og söngvamynd í eðlilegum lit-
um, byggð á æviatriöum Bloss-
om Seely og Benny Ficlds, sem
fræg voru fyrir söng sinn og
dans á sínum tíma. 18 hríf-
andi lög eru sungin í myndinni.
• Aðalhlutverk:
Betty Hutton,
Kalph Meeker.
Sýnd kl.. 5, 7 og 9.
BÆJARBÍO
— HAFNARFIRÐI —
Olubogakaniið
Hrífandi ný brezk stórmynd
um barn fráskildra hjóna. —
Mynd sem gleymist ekki.
Aðalhlutverk hin 10 ára
Janelle Scott, ásamt
Leo Genn,
Rosamund John.
Sýnd kl. 7 og 9.
Sími 9184.
Blikksmiðjan
GLÓFAXI
Hraunteig 14. Síml 7236.
Genst Eskrifendur aS
7
^ Amcinum
AUSTURSÆJARBÍÓ *
Rauða norniii
Hin afar spennandi ameríska
kvikmynd. — Aðalhlutverk:
John Wayne,
Gail Russell.
Bönnuð börnum yngri en 16 ára
Sýnd kl. 9.
Sjjómannadttys-
kabarettinn
Sýningar kl. 5, 7 og 11.
Sala hefst kl. 1 e. h.
GAMLA BfÓ
BúUday Ðnim-
monú sherst í
leihinn
(Calling Bulldog Brummond)
Spennandi, ný, ensk-amerísk
leynilögreglumynd frá Metro
Goldwyn Mayer.
Walter Pidgeon,
Margaret Leighton,
Robert Beatty.
Sýnd kl. 5, 7 og 9.
Bönnuð börnum innan 12 ára.
♦♦♦♦♦♦♦♦
TRIPOLI-BÍÓ
Fnyur stúlhur á
glapsiiyinn
(So young, so bad)
Sérstaklega spennandi og við-
burðarík, ný, amerísk kvikmynd
um ungar stúlkur, sem lenda á
glapstigum.
Paul Henreid,
Anne Francis.
Sýnd kl. 5, 7 og 9.
Bönnuð börnum.
»♦♦♦»♦♦♦♦♦♦♦♦♦■
HAFNARBIO
Caroline Chérie
Afar spennandi og djörf frönsk
kvikmynd. Myndin gerist i
frönsku stjórnarbyltingunni og
fjallar um unga aðalsstúlku, er
óspart notaði feguj'ð sína til að
forða sér frá höggstokknum.
Hún átti tíu elskhuga.
Martine Carol,
Alfred Adam.
Bönnuð börnum.
Sýnd kl. 5, 7 og 9.
Matrösföt
frá 3—8 ára.
Drengjajakkaföt
frá 7—15 ára.
Margir litir og teg.
Pin-Up
heimapermanent með
spólum kr. 40 og 60 —
glasiö kr. 20. Send í
póstkröfu 6 glös í kassa.
Vesturg. 12. Sími 3570.
Þjóðleikliúsið
(Framhald af.15. síðu).
við aldur og reynslu leikkonunnar
en enn brestur hana að vísu öryggi
og sjálfstjórn, og geðsvið hennar
er enn of þröngt til þess að geta
sýnt hina margslungnu eðlisþætti
í fari þessa hrjáða einstæðings.
Ýmist leika geðshræringamar í
höndum Katrínar eins og t. d. í
1. og 10. sýningu eða þær renna út
um greipar hennar, eins og t. d.
í hattaslagnum í 2. sýningu og svo
þegar til átakanna kemur í stofu
læknisins í 11. sýningu, þar verður
leikur hennar svo öfgakenndur og
ýktur, að raun er á að horfa. Hún
er ekki alltaf nógu sennilega eða
„eðlilega óeðiileg" ef svo mætti að
orði kveða. En þrátt fyrir ann-
marka og viðvaningsbrag í meðför
um, sem væru áreiðanlega ekki eins
áberandi,, ef ungfrúin hefði fengizt
til þess að æfa sig í smáhlutverkum
eftir að hún lék f Önnu Pétursdótt-
ur, getur engum blandazt hugur
um, að hún býr yfir ósviknum leik
gáfum, sem eiga eftir að þroskast
og njóta sín betur er tímar fram
líða.
Þó að Baldvin Halldórsson sé
hlutgengur og traustur leikari. sem
er' einlægt að vaxa í list sinni, þá
veitist honum ekki jafn auðvelt að
leysa öll hlutverk af hendi úns
og eðlilegt er Hann skortir karl-
mannlegt þrek og óhemjuskap til
þess að geta gert hlptverki Johns
Buchanans fullnægjandi skil, og
hann býður ef til vill ekki af sér
nógu magnaðan kynþokka til þess
að léika kvennagull, sem getur átt
geð og gaman sérhverrar stúlku,
sem hann lítur hýru auga. Þaö
er ekki svo að skilja, að frammi-
staða hans sé fyrir neðan meðallag,
hann tók t. d. ágætis spretti, sér-
staklega í fyrri hlutanum, fram-
koman örugg og framsögnin skýr,
en jafnskjótt og atriðið fyrir fram
an líffærakortið hefst missir hann
tökin á hlutverki sínu og allt fer
í handaskolum fyrir honum, hann
fettir sig og brettir og öskrar eins
og grenjandi ljón. Hann nær sér
að vísu á strik aftur, en samt ekki
nóg til þess að þetta óþægilega
atriði líði manni fyllilega úr minni.
Sjaldan minnist ég að hafa séð
aukahlutverk leikin með slíkum
ágætum i Þjóðleikhúsinu eins og í
Sumri hallar og mun leikstjórinn
vafalaust eiga sinn þátt í því.
Leikur Jóns Aðils í hlutverki séra
Winemiller er sannur og sannfæv-
andi. Honum tekst prýðilega að
lýsa þessum þröngsýna og siða-
vanda klerki, sem megnar ekki að
liðsinna dóttur sinni á nokkurn
hátt, aðallega vegna þess, að
hann óttast gagnrýni granna sinna
og getur ekki haft augun af „þeim
óbærilega krossi“, sem hann verður
að bera. Það er ánægjulegt til þess
að vita, að Jón sé hættur aö leika
stigamenn og bófa, þó ekki sé nema
í bráð.
Frú Regína Þórðardóttir skyggn
ist djúpt inn í tilfinningalíf þeirrar
persónu, sem henni er fengin til
meðferðar. Hún skilur mætavel, að
prestfrúin er blóðheit kona, sem
svikin hefir verið um fullnægjandi
ástarlíf í hjónabandinu, og verður
þar af leiðandi vitstola af þján-
ingu. Átakanlegt og sannfærandi
er óp hennar: „Þú getur sjálfur
verið óbærilegur kross". Skiljanleg
ásökun, þegar menn vita, hvernig
ástalífi þeirra hjóna er farið.
Herdís Þorvaldsdóttir og Bryndís
Pétursdóttii' léku lítil hlutverk
ágætlega, þótt framsögn Bryndísar
hafi verið nokkuð óskýr fyrst í staö.
Fundurinn í menningarfélaginu
fór prýðilega fram. Hildur Kalman
og Guðbjörg Þorbjarnardóttir iéku
á als oddi og skemmtu leikhúsgest
um ágætlega, og nýliðarnir tveir
áttu líka ríkan þátt í því hversu
þetta atriði var vel heppnað, en
engum þeirra fremur en öðrum
leikendum í fyrri hlutanum tekst
þó að sýna þá ónotakennd og
vanlíðan, sem ætíð er samfara mikl
um hitum í suðlægum löndum.
Það mun þó vera ætlun höfundar
að sýna lamandi áhrif heits lofts-
lags á skapferli og viðmótsþrótt
fólks, sem býr í heitum löndum.
Allur leikbúnaður er til fyrir-
myndar, og það má segja Lárusi
Ingólfssyni það til hróss, að hann
hefir farið nákvæmlega eftir fyrir-
mælum höfundar í þeim sökum.
Þýðing Jónasar Kristjánssonar
er vönduð og honum til mesta
sóma. Halldiór Þorsteinsson.
Honum reyndist það ekki auðvelt að einbeita huganum.
Hann hafði lifað æskuár sín i Los Angeles, þar sem hann
var á valdi hins iðandi lífs á breiðum götum. Þar haföi
hann selt þau blóm og grænmeti, sem hann hjálpaði for-
eldrum sínum til að rækta á landskikanum, sem þau höfðu
til umráða utan við borgina. Hann hafði einnig unnið fyrir
sér á skólaárunum og lifað á skólastyrkjum, meðan hann
las læknisfræðina. í Ameríku gafst enginn tími til hug-
leiðinga. Hann hafði neyðst til að temja sér einbeitingu
liugans eftir að hann kom heim til Japans, alveg eins og
menn læra að leika á margbrotið hljóðfæri, til dæmis
flautuna, sem hann lék stundum á þegar kvölda tók.
Og nú þegar stríðinu var lokið, angraði hann aðeins eitt
áhyggjuefni. Það var Josui dóttir hans. Hún hafði verið
fimmtán ára barn að aldri, er hún fylgdi foreldrum sín-
um heim til Japan. Hún hafði þó ekki viljað hverfa heim
og það var aðeins ótti og ráðaleysi sem hafði gert hana
fúsa á að hverfa frá Ameríku. Hún hafði óttazt hin banda-
rísku skólasystkin sín. Þau höfðu ætíð verið alúðleg við
hauia, en á einum degi breyttist viðmót þeirra, varð allt
i einu fjandsamlegt. Falleg og vingjarnleg andlit þeirra
höfðu allt í einu orðið skuggaleg og ljót. Hún skildi þetta
ekki, og hún hafði talað um þetta við beztu vinkonu sína,
Polly Andrews, dóttur kaupmannsins, sem keypti græn-
meti og blóm af afa hennar.
— Já, en Polly, ég er þó eftir sem áður sama manneskj-
an, og ég hefi ætíð verið.
— Nei, þú ert það ekki, hafði Polly svarað. Þú ert japönsk,
og ég hata þig.
Josui hafði ekki sagt fleira. Hún hafði ekki farið í skól-
ann eftir þennan dag, og þegar foreldrarnir stigu á skips-
fjöl til heimferðar nokkrum dögum síðar, hafði hún fylgt
þeim döpur í bragði. Landið, sem hún var farin að álíta
föðurland sitt, þar sem hún var fædd og alin upp svo að
hún talaði mál þess betur en móðurmál sitt, útskúfaði
henni. En hún var ekki reiðubúin að hverfa í sátt til Japans,
því að amma hennar hafði sagt henni svo margt um kjör
konunnar þar. Hún kveið framtíðinni. Hún var örugg með-
an hún var í föðurhúsum, en hvaþ svo?
Sakai læknir hafði grun um ótta þann, sem bjó með dótt-
ur- hans, og hann var kvíðinn um framtíð hennar. Nú var
Josui tvítug. Það gat ekki liðið langt, þangað til hún gift-
ist, svo fögur stúlka. En hverjum átti hann að gifta hana?
Menn höfðu komið með kvonbænir sínar til hans, en hann
hafði verið of varkár til þess að segja henni frá því, og vísað
þeim á bug til þessa. Hann hafði ekki einu sinni minnzt
á giftingu við hana, og hann hafði bannað Hariko konu
sinni að gera það. Hann vildi sjálfur hafa tögl og hagldir
í því máli í eigin hendi. Væru ógætileg orð látin falla, gæti
svo farið, að Jousi neitaði með öllu að gifta sig.
Hann sneri sér við í dyrunum og skipti á bastskónum og
tréskóm. Síðan gekk hann niður að tjörninni, staðnæmd-
ist og horfði á leik lækjarins. Vorilmur var í lofti. Hann
lagði hemil á hugmyndaflug sitt og leyfði sér ek.ki að láta
þessa árstíð hafa áhrif á hug sinn. Hann var aðeins enn
órólegri um hag Jousi en nokkru sinni fyrr. Hvaða áhrif
skyldi vorið hafa á líf hennar í þetta sinn? í fyrra hafði
hún orðiö óstyrk og kviklynd, og hann skyldi vel orsakir
þess, því að hann hafði lesið sálarfræði jafnhliöa læknis-
fræðinni. Heilbrigði sálar og líkama var saman tengd. Hann
hafði gefið henni óskaðlegt róandi lyf og fengið henni verk-
efni í hendur, látið hana vélrita fyrstu hundrað blaðsíðurn-
ar af handriti sínu. Honum var Ijóst, að bak við blíðlyndi
hennar og auðsveipni bjuggu heitar tilfinningar. Þess vegna
var nauðsynlegt, að hún giftist sem fyrst.
Hann leit á gullarmbandsúrið, sem leyndist undir víðri
ermi japanska kyrtilsins. í sjúkrahúsinu gekk hann í vest-
urlenzkum klæðum, en hann hafði lært, að japönsku fötin
voru viðfelldnust í heimahúsum. Þá voru allar hreyfingar
svo frjálsar. Klukkan var langt gengin eitt. Jousi kom.
seinna en venja var. Hvað skyldi tefja hana? Hádegisverð-
urinn hlaut aö vera tilbúinn og aðeins beðið eftir henni?
Hann hleýpti brúnum og gleymdi garði ,..sínum. Kæmi
hún ekki innan stundarfjórðungs, ætlaði hann ekki að híða
lengur eftir henni. Hann unni hinni ófriðu og þöglu konu
sinni, en> hádegisverðurinn var ánségjulegri, þegar Josui
sat við borðið. En hann vildi ekki koma henni upp á óstund-
visi. Yrði hún ekki komin, þegar hann hefði lokið máltíð,
ætlaði hann að láta taka matinn burt. Venjum hússins varð
að halda við. Klukkan tvö færi hann svo til sjúkrahússins
til þess að sinna sjúklingum sínum.
Hann komst þó hjá því að framkvæma þessa ætlan, því að
Josui kom að tíu mínútum liðnum, Hann heyrði hliðklukk-
una gjalla og síðan var hliðið opnað. Hinir harðsóluðu
vesturlenzku skór hennar glumdu við steintröðina, og þjón-
ustustúlka heilsaði henni glaðlega.
Hann beið án þess að líta af tjörninni og sneri baki að
húsinu. Það var skylda dótturinnar að leita á fund föður
síns. Andartaki síðar heyröi hann milda rödd hennar.
— Pabbi, ég er komin heim.
Hann leit við og varaðist að brosa. — Þú kemur seint.
— Það var ekki mín sök, pabbi, sagði hún. Það lá nærrl