Tíminn - 27.02.1958, Blaðsíða 9

9
wiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiHiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiimiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiniiiiiimuiiiu
$
r f MIN N, fimmtudaginn
um skammti af óhamingju-
samfi ást næstu vikurnar.
— Jæja, sagði ég og húgsaði
um Ingulill Olsson í hlébarða-
feldinum. — Segðu mér eitt,
bætti ég svo við. Var Hinrik
einn, er hann kom til ykkar?
— Nei, hann var með nokk-
ra úr klíkunni með sér Axberg
og Bruno og einhverja fleiri.
— Voru engar konur með
þeim? spurði ég svo og fann
að ég roðnaði.
— Nei, engar konur, sagði
hann og leit á. mig skelmis-
augum sínum.
— Heldurðu, að Súsanna
hafi nokkurn tíma séð hann í
fylgd með konu.? ■
—• Ekki enn, sagði hann.
En ég býst við, að hana sé
farið að gruna eitthvað. En
guð varðyeiti hau, þegar hún
rekst á þau saman.
— Guð varðveiti hana
sjálfa, blessaða, sagði ég.
Hvernig er þetta, hvernig get-
ur hann leyft sér að . . . .
— O, kalinn er og hefur
alltaf verið dekurbarn , i
kvennamálum. Og Súsanna
hefur ekki skap til þess að
slcríða fyrir honum eins og
aðrar konur gera. Hún er
skynSöm kona. Hann • álítur
sig Verá sorgmæddán mánri,
sem mikið hafi orðið að þola
í lífinu, og með því afsakar
hamræjálfan sig, Pólk telur
honum trú um þetta, og hann
teygar það eins og svaladrykk.
Hann er óánægður með sjálf-
an sig. Þannig eru margir.
Sumir fara að drekka, aðrir
leita huggunar hjá koniun.
Enn aörir kvelj a konu og börn
með nöldri og til eru þeir, sein
láta sér ekkert minna duga
en allt þetta sér til huggunar.
—. En hvar er þá læknisráð
að finna í slíkuin sjúkleika?
sagði ég. Vafalítið hlýtur eitt-
hvert ráð að vera til.
— Honum getur aðeins
bjargað ráð, sem þú telur ekki
notandi að því er Súsanna
segir mér, sagði hann.
Áttu við að slíta sam-
starfinu við Ottó? Já, ég viður
kenni, að mér er sú hugmynd
andstæð. Það er áhættusamt
á þessum tímum.
— Tímarnir eru nú aðeins
eins og maður vill hafa þá.
Og sá, sem engu hættir, vinn-
ur aldrei neitt. Hvað ættu
þeir nú af sér að gera, ef þeir
misstu allt, sem þeir eiga
báðir tveir?
— Ég veit það varla, Hinrik
er nú ekki ungur lengur' Það
er ekki svo auðvelt að byrja
á nýjan leik á fimmtugsaldr-
inum. Nei, bað er ekki svo auð
velt, það viðurkennum við að
því er Pelle Villman snertir.
Og Hinrik er ekki ungur leng-
ur, það er satt, en Súsanna er
urig, og það dugir kannske.
— Engelberg, kallaði af-
greiðlustúlkan, og ég reis á
fætur. Rising var svo vingjarn
legur að bíða eftir mér.
— Það er alls ekki víst, að
Súsanna' . grípi til neinna
óyndisúrræða, sagði hann, því
að hann sá, að hann hafði
gert mig óttaslegna. Ég held,
að þetta lagist, og ég er vanur
að sjá fram úr slíkum vanda.
Þegar hann var kominn
hálfa leið inn í barinn, sneri
hann sér við og kom til mín
aftur. — En ef það er þér
nokkur huggun, þá get ég vel
samsinnt þér í því, að Hinrik
hagar sér eins og beinasni,
sagði hann, snerist á hæli og
hvarf inn um dyrnar.
Ég tók sporvagninn upp í
Gardet og kvaddi dyra hjá
Súsönnu. Hún var útt én
Hinrik sat við rúm Lillu og
lék við hana.
Hann kvaðst vera nýkominn
' heim og bað mig um fram j
I allt að stanza fram yfir kvöld-
verð. En af því, sem Rising
hafði sagt mér um atburði
I kvöldsins áður, skildist mér,
I áð hver sem væri hefði verið
•velkominn á þessari stundu til
. þess að fylla bilið, sem mynd-
lazt hafðí milli eiginmanns og
eiginkonu. Mér gekk þetta aði
hjarta, og það minnti'mig á
liðna atburði, þegar mér hafðij
, verið ætlað svipað hlutverk í
r fyrra hjónabandi hans. Sagan
endurtekur sig ætíð.
— Ætti ég að leysa frá skjóð
unni, segja honum til synd-
anna?
Mundi .ég ekki eyðileggja
áætlanir Súsönnu með því?
Hafði ég nokkurn rétt til þess
að skipta mér af þessum
málum.
En þetta var einstakt tæki-
færi, sem mér gafst til þess að
ræða við hann í einrúmi. Ég
las það af svip hans, að hugur
hans var mj ög dapur og veik-
ur fyrir áhrifum. Og þó kom
ég mér ekki að því að segja
neitt, sem hald var í.
— Hvar hefurðu Súsönnu
núna? spurði ég.
— Hún kemur að lítilli
stundu liðinni, að minnsta
kosti fyrir kvöldverð.
— Ég hélt, að þið snædduð
kvöldverðinn hvort í sínu lagi
ærið oft um þessar mundir,
sagði ég.
—Já, það kemur fyrir sagði
hann og reyndi að hlæja.
Lilla rétti litlar hendur sínar
upp úr rúminu að honum.
— Hvernig geti þið fengið
það af ykkur, þegar heima
t bíður svona yndisleg lítil
jstúlka? Ég hélt, að ykkur
'mundi langa mest til að sitja
hjá henni allan daginn.
J — Þið hefur líklega sjálfa
langað til að eignast barn
; sagði hann svo mjúkmáll og
; tók um aðra hönd bai’nsins.
Ég vildi, að þú hefðir eignazt
barn, Bricken.
— Og þá var siðferðis-
predikun minni lokið. Ég gat
ekki fengið af mér að særa
hahri meifa. Og ég skildi, áð
það var einmitt þetta, sem að
var. Fólk gat ekki fengið af
sér að ásaka Hinrik. Ég þagði
um stund og fitjaði upp á
öðru Umræðuefni litlu síðar.
Þá tók ég allt í einu eftir
því, að harin var að verða grá-
hærður. Dökkt hár hans var
oröið gráleitt við gagnaugun.
Ég kímdi í barminn og hugs-
aði með mér, að þessarar við-
bótár hefði hann nú ekki
þarfnazt við glæsileik sinn.
| Og ég fann, að það var þessi
’ glæsileiki sem kom í veg fyrir
1 það, að ég segði honum til
1 syndanna eins hæfði ábyrgðar
lausum og léttúðugum yngri
frænda mínum.
— Hún er lík þér, sagði ég
um Lillu. Hún er barn, sem þú
I getur litið á sem þitt eigið að
minnsta kosti.
— Hún er indæl, hvort sem
hún er lík mér eða ekki, sagði
hann. En mig undrar, hvar
móðir hennar dvelur. Hún
virðist láta mér einum þá
ánægju eftir að dáðst að af-
kvæmi okkar. Nú er klukkan
að verða sex, og ég er verða
svangur.
— Nú ætla ég að fara, sagði
ég. Biddu mig ekki að tefja
lengur, því að það get ég ekki.
Ég áleit, að Súsanna ætti að
vera ein hjá honum núna, er
hann var í þessum ham. Ég
lét því ekki telja mér hug-
hvarf og hafði mig brott.
Þegar ég steig út úr lyftunni
niðri, stóð Súsanna þar og
beið eftir henni. Hún hafði
auðsjáanlega verið í hár-
greiðslustofu, því að hún var
hattlaus og með lítið rautt
blóm í hárinu.
Að baki hennar stóð stór
náungi í þykkum frakka. Það
var Pelle Villman.
— Bricken, sagði hún. Nú
ferð þú heldur fljótt. Ég ætla
aðeins að skreppa upp og gefa
Pelle svolitla hressingu. Svo
förum við út að borða strax á
eftir. Þú verður nú að koma
með okkur.
— Þakka þér fyrir, sagði ég,
en þú veizt nú, að ég er ekki
orðin til slíkra stórræða fær.
En ykkur mun ekki vanta
félagsskap, því að Hinrik situr
uppi i bamaherberginu og
við Lillu.
Mig langaði til að segja
henni eitthvað um Hinrik og
hugarástand hans þessa stund
ina, en ég gat það ekki í ná-
vist þessa rauðhærða piltungs
og hann virtist óþolinmóður. j
Súsönnu skildist það af.
rödd minni, að hér yrði engu
um breytt, ég ætlaði að faraj
Við kvöddumst. Ég gekk heimi
og var allt annað en ánægð
með ástandið.
19.
Og svo liðu mánuðir áður en
ég sá Súsönnu næst. Hávær
orðrómur gekk um Hinrik og
konuna í hlébarðafeldinum,
og Súsanna og Pelle Villman
sluppu ekki heldur. Gunilla
heimsótti mig tvisvar.
í annað skiptið sagði hún
mér, að Ingalill Olsson væri
trúlofuð /einhvelrjum Ander-
mark og að hún væri náin
vinkona Caro. Hún sagði, að, i
hún ynni í snyrtivörubúð. í;
hitt skiptið fullyrti Gunilla að1
hún væri hárgreiðslukona en
vissi ekki, hvar hún vann. Ef
svo hefði verið, mundu þær
allar, Ástríður, Birgitta og
Gunilla hafa farið þangað í
hárlagningu. En hún sagðist'
nú skyldi komast að því bráð- J
lega. Og svo sagði hún, aöí
þetta væri illa með Súsönnu'
farið, því að slíkt gæti gift
kona varla látið bjóða sér.
Hefði hann Anders hennar
tekið sér slíka hlébarðakvinnu1
þá hefði hún auðvitað krafizt
skilnaðar þegar í stað, sagði!
Gunilla.
En hún kvaðst vona, að
Súsanna launaði Hinrik í
sömu mynt, og það virtist hún
líka ætla að gera, því að hún
var alls staðar í fylgd með
þessum Pelle Villman, og öllj
borgin talaði um þau, sagði
hún. Og svo sat hún tímunum'
saman hjá Rising og þau fóru
saman á sýningar. Hann var
iniíuiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiimiiiiiiiiiuiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiinn
ILUlIllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllilllllllllllllllllUIUllllIlllJUUlllllllllilllllllllllIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIllIllfS
Eftir kröfu tollstjórans í Reykjavík og að undan-
gengnum úrskurði verða lögtök látin fram fara
án frekari fyrirvara, á kostnað gjaldenda en ábyrgð
ríkissjóðs, að átta dögum liðnum frá birtingu þess-
arar auglýsingar, fyrir eftirtöldum gjöldum: Sölu-
skatti og útflutningssjóðsgjaldi, svo og farmiða- og
iðgjaldaskatti samkv. 20.—22. gr. laga nr. 86 frá
1956, fyrir 4. ársfjórðung 1957, en gjöld þessi féllu
í gjalddaga 15. jan. s. 1., lestagjaldi og vitagjaldi
fyrir árið 1958, svo og vélaeftirlitsgjaldi fyrir árið
1957.
Borgarfógetinn í Reykjavík, 25. febrúar 1958.
Kr. Kristjánsson.
imiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiimiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiimiiiiiiiimmimiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiimtitiHiinimfflinii
Móðir okkar og tengdamóðir
Sigríður Steinunn Helgadíóttir
frá Grímsstöðum, er andaðist 22. þ. m. verður jarðsett að Gríms-
stöðum, Alftaneshreppi, laugardaginn 1. marz kl. 2 siðdegis.
Kveðjuathöfn fer fram í Dómkirkjunni í Reykjavik á morgun
kl. 4,30 síðdegis. Athöfninni í kirkjunni verður útvarpað.
Sigríður Hallgrjmsdóttir, Luðvik Guðmundsson.
Jarðarför eiginmanns míns
Ólafs A. Björnssonar,
fulltrúa
fer fram frá Fossvogskirkju föstudaginn 23. þ. m. kl. 3 e. h.
Blóm vinsamlega afþökkuð.
Ingibjörg Þorsteinsdóttir,
Víðimel 58.
27. febrúar 1958.