Alþýðublaðið - 22.07.1943, Blaðsíða 8

ALÞYÐUBL' *)IÐ
Fimmíudagur 22. júlí 1943.
TjjjkRNÁRBIðBH
©rastest h» StaflB-|
ni,
Eússmes'k myná.
BönnuS fyrir börn innan
16 ára.

FÚSl HUGGAB, EKKJO. .
UM LEIRTJLÆKJAR-FÚ SA.
er þessi sögn: Einhverju
sinni. vwr jarðaður hóvdi nokk-
ur í Alftaneskírkjugarði. Ekkja
hans var álcaflega harm,þrung
in og barst lítt af. Þegar búið
var að raoka oian í gröfina og
ganga frá henni, lagðist hún á
leiðið og liáfðist ekki á burt
þaðan. Nokkrir menn voru
að igla um það sín á milli,
hverra bragða skyldi neyta til
þess að fá ekkjuna frá ieiðinu.
I I J:y T.'í,;í.a. sinn á æíinh ivar hann
iuo.'tröiun í uo gefa eftir taum-
' n,ið;v,\Ö sjáifan sjg. Gabrielle
nuey röi þeirri íégtfisd 'kvenna.;
| seœ eiga auðvelt með að lei.ða
í karimenn á giapstigu. En hon-
• urn virtist það vænlgri kostur,
| aö í'arast með skjótum ihætti í
faomí fagurrar konu. en rotna
niður 1 sambúðxnni við Qnnu,
Herbert varð óttasieginn. Aðr-
j ir karlmenn, sem ekkert hefoú ,
j haft af bans iiðnu reyr.uk.: að
j segja, raundu 'hafa tekjð lítið (
| tilíit til hessa. En taúgakerf;. !
j hans var í mégau óiagi og 1
■ hiáxíh 'því mikiu Viðkvæmari en
j ella. Hann taiaöi op.hiskátt við
j Gabrielle. Hún var mjög frjaís
j leg í íali.
; — Þú j.’arií að koíoast í nýtt
I andrúmslóit og únigangast ungt
j Cólk, sagoi bún í tvíræðum
I gáska eins. og .benni var lagið.
-.. En ég er hræddur um, að
I ég gf-ti ekki hætt að hugsa-um
í ■ « . ;
í ..... Þór er Jfyrir beztu að
reyna aö venja þig af því, kæri
vinur. Ég hæfi þér ekki.
Þú þarfnást góðrar ungrar
j stúlku, sem þú eignast barn
roeð. 1 1; -
I Þegar hann kom heim, var
hahh í æstu skapi og annars
hugar-. Hann tók ekki einu sihni
eftir bví. í hvernig skapi Anna
var.
— Auðvitað lýgurðu þessu,
sagði hann.
— Jæja, geri ég það? Þú vilt
þá kannske segja mér, hvers
vegna Gabriellé Bénard —
húr/ slöngvaði fram nafninu
sigiu hrósandi — hefir aldrei
boðiö þér heim til sín? — Hún
uefír þó íbúð — veiztu það
ekki?
Hann snerist á h^fli og gekk
inn í vinnuherbergi sitf Það
var rétt hermt, aö Gabrielle
hafði aldrei boðið honuha heim,
þetta gat| þess -vegna yerið sat't.
En svo slæmt sem það var . var
hilt þó verra. a.ð hann var háö
ur sjóharmiðUm Önnu. Nei. nei,
því var aÚsx skki til að dreiia.
Ðómgreind hans var óbrjáiuð.
Hann sakaði nana ekki urn néitt
annað«en þáð, að vilja aldrei
slaka á eignarhaldinu a bon jj
um. Hann var þræll hennar |
lögmæt eign, sem. engum skvldi j
haldast uppi að taka frá henni s
Þjáningar hans sjálfs skiptu
engu máli. Hann engdist eiás og
fugl í snöru og ófrelsið gerði
bonum lífið óbærliegt. En þetta
hrærði ekki hjarta gömlu kon
uirnar með sterkbyggðu hök-
una. Hún skoðaði sig sem drott
inn hans . . Hugsunin skaut
honum ávallt skelk í bringu,
en að vissu leyti jók hún hon-
um þrótt. Það var óhugsandi,
að þetta fengi staðizt til lengd-
Vigfús var þar staddiir og
sagði, 'að það væri svo sem ekki
mikill vandi að æra konu-
skepnuna frá ieiðinu, en Kinum
fannst það> eldki auðvelt. þav
sem sýnilegt vær,, að hún ætl-
aði að syrgja sig til dauoa Vig-
fús gekk þá brosandi út úr
'Étofunni og út í kirkjuyo.rðinn,
fetaði hægt og stiliilega að
leiðinu þeim mégin, sem konan
var ekki, kraup niður, haUaði
sér fram og fór að tauta eitt-
hvað fyrir munni sér Konan
gaf gætur uð honum og reyndi
að stilia grát sinn eftir beztu
getu. Þykist hún þá sjá þess
vottinn, að ekki sé Vigfús til-
finningálaus gagnvart sorg og
söknuði annarra og io.,ngar
mjög tii að heyra, hvaða bæn-
ir hann sé að lesa. Fer hún þá
að leggja hlustirnar við og
heyrir þá, að hann les þetta
ló.gt í sífeilu:
Fjandinn hefur sótt hans sál,
sem þeim flestum iógar.
Hann er kominn í heljarbál
og hefir þar píslir nógar.
Konan fokreiddist, er hún
heyrði þetta, hætti samstund-
is að gráta, þaut á fætur og
gaf Vigfúsi roknálöðrung. Síð-
an' gekk hún snúðugt burtu.
— -Jæja, þú ert þá ástfang-
inn aftur. Ér ekki svo?
ílann Var algerlega á valdi
eigin tilfinninga og svaraði því
eins og beinast lá við.
— ■ Já, sagði hann seinlega.
! En svo snéri hami sér að
j henni og sagði:
j ■ — - Ást? Það orð hef ég
i heyrt ákaflega mikið misnot-
i að. Þú berð það þér í munn.
; En bugur minn stendur til
! þessarar konu. Það er ég sann-
j færður um
Anna hlóf köldum fyrir titn-
j ingarhlátri.
Heimskingi! í fyrsta lagi
i á hún barn. Qg auk þess segír
mér svo hugur um, ap hún sé
á framfæri einhvers aaðkýf-
ings. Hún hefir þig aðeins að
leiksoppi. _
. Hann áttaðí sig og spratt á
fætur.
Hvernig veiztu það? Og
hvaö veíztu?
— Allt, sem ég þarf að vita,
sagði hún yfirlætislega. Það
eru æfinlega einhverjar leiðir
til að komast að því, sem maður
vill vita. Eg mun leita réttar
míns gagnvart þessu kvendi og
ná á mitt vald bréfum þínum
til hennar. Hún skal ekki mikl
ast af þeim.
Hann leit til hennar.
En Vigfús hljóp hlæjandi inn í
stofuna, sagði frá málalokum
og þóttist hafa staðið sig betur
en vel.
ar.
Daginn eftir fókst bonurn
ekki að ná fundi Gabrielle. En
einum degi /síðar kom húri á
fund. hans af sjálfsdáðum.
-- Kunningsskap okkar verð
ur að vera lokið, sagði hún. Eg
á litia stúlku og móður. Eg er
ekki smáborgaraíeg, og ég elska
þig vegna áriilligáfu þirinar. En
ég get ekki þolað hið beiska hat
ur hennar.
—Hafió þiö ’hitzt? Hann forð
aðist að líta í augu hennar.
—Hún kom á fund minn og
grátbændi mig að taka ekki eig
inmanninn frá sér. Hún var að
vísu mjög hátíðleg, en ég er
kona og skil allt. Ef ég hefði
ekki heitið henni þessu, mundi
hún hafa hótað mér ofbeldi og
opinberu hneyksli. Ef ég
bregzt henni, kastar hún blá-
steini í andlitið á mér.
— Hugarburður, sagði Her-
bert. Þetta eru blekkingar. Hug
rekki hennar nær ekki til ann-
ars en sleppa taumhaldi á
tungu sinni.
Gabrielle hristi höfuðið.
— Ef ég væri frjáls og þú
elskaðir mig af öllu hjarta . .
Ilún *lyfti andlitinu upp til
hans. Hann kyssti hana.
Svo skildusf þau. Hann gekk
hægum skrefum áleiðis heim til
sín. Hann hafði átt símtal við
skrifstofu fasteignasala. Honum
var mjög í huga að kaupa
húsið í Greenvich Village og
koma þannig áformum sínum í
framkvæmd. Þegar hann kom
SS3 NVJA BSÓ “
Uaieriiksveítasæli!
(Young America)
Jane Withers
Lynne Roberts
William Tracy
Sýnd kl, 5, 7 og 9.
í íbúðina, barst að eyrum hans
mannamál. Gesti hafoi borið aö
garði úr vesturátt: Það mundi
vera Bronson með heilsulausa
unga konu og barnabarn
þeirra............
V.
Herbert var agndofa. Hann
hafði komizt á snoðir um þessa
l eimsókn, en sagt Önnu, að ef
af henni yrði, færi hann leiðar
siíuiar. Nú kom hún til móts
við ’l .inn fram í forstofuna.
Hlustaðu á mig, Bertie!
Ba.rE eitt andartak!
Haim gekk gætilega fram hjá
henni, líkt og hann vildi forðast
ptoli og hleilldóniár]
Vletro Goldwyn-Mayer kvik-
mynd ax skáldsögu Jane
, Austen,
Greer Garsoii.
Laurence Qliver. 1 \
Sýnd kl. 7 og 9.'
SÍÐASTA. SINN
Framhaldss. kl. ZVz—6Vz.
VETRA RFAGNAÐUR,
(Winter Carnival).
Ann Sheridan.
Richard Carlson.
að koma í snertingu við hana,
og inn í vinnuherbergi sitt til
þéss að sækja þángað ferða-
fösku Hún .fylgdist með hon-
um.
- í guðs nafni, Bertie! Hvað
gat ég eiginlega gert? Þau voru
álgerlega félaus. Ógæfan hefir
eíf Bronson. Berta er aíltáf með
hita. Mér er nær aö halda. að
•hun sé berklaveik. Og svo er
þetta vesálings veika barn!
Hann svaraði éngu, en tók
fram töskuna, þurkaoi af henni
margra vikna gamait ryk og
fór með hana inn í svefnher-
bergið. Hún kom þegar á eftir
honum.
\
KALI FKÆMI •
•Kali varð drjúgan spöl á undan öllum öðrum, en allir voru
þeir komnir að ánni áður en Samúel var kominn löngra
en út á miðja ána. Um leið og hver þeirra kom. á bakkann,
hóf hann sig á loft og dýfði sér í ána. Engum þeirra fataðist
hið minnsta við dýfinguna. Svo tóku þeir sundtökin og
syntu rösklega yfir ána.
Þó að Samúel neytti allrar orku við róðurinn, voru
allir drengirnir komnir upp úr ánni, þegar hann lenti við
bakkann á eintrjáningnum. Hann skipaði þeim aftur í röð.
„Það er ekki allt búið enn/‘ sagði hann. „Þið verðið að
keppa annan sprett. Ég batt silkiklút á trjágrein um það bil
tvær mílur héðan á ströndinni í morgun. Sá, sem fyrstur
kemst a ðtrénu, fær klútinn í verðlaun. Viðbúnir! Af stað!“
Þeir þustu af stað eins og byssubrenndir eftir skógar-
götunni, sem lá niður að sendinni ströndinni. Svo æddu þeir
áframi eftir ströndinni í trylltri leit að silkiklútnum.
Samúel fór sér að öllu hægar. Þegar hann kom niður á
ströndina, frétti hann, að Bragi, vinur Kala, héfði unnið
hlaupið.
Drengirnir voru allir farnir að synda og skvampa í litl,-
um, lygnum vogi, sem skarst þvert inn í landið.
Þá var það, að Samúel sló út hæsta trompi sínu. Undir
því yfirskyni, að hann ætlaði að ganga úr skugga um, hver
þeirra væri snjallastur kafari, tilkynnti hann drengjúnum,
að sá þeirra, sem næði upp flestum skrýtnu, hvítu „stein-
unum“ í ostruskeljunum, fengi í verðlaun eitthvert íþrótta-
tæki.
Kali þýddi orð hans fyrir þá, sem ekki skildu mál f jöru-
lallans.
WIYNDA-
SAG A.
xtKZi <5BCS2ST
QAÖE... RETUKNIM4.,
WB 16 POQOSD
BACK tNTOTHS
WOOO$ 0V A WAK
RACTROu, ANO
SUPD£W.«
<DuST QEPQQE CAMÍN,
AfiCHlE LEAVES TWS
RÉTT FYRIR DÖGUN fer Cott-
ridge úr fylgsni þeirra í könnun-
arferð til leyniflugvallar Þjóð-
verja, en þegar hann er ó baka-
leið, er hann hrakinn inn í skóg-
inn af þýzkum könnunarflokki og
skyndilega ....
FORINGI þýzku hermannanna:
Skjótið! Þetta eru eflaust skæru-
ílokkarnir enn einu sinni! Höldum
aftur til stöðva okkar! Við eigum
heldur ekki að fara inn í þessa
skógal ,