Alþýðublaðið Sunnudagsblað - 15.05.1938, Síða 8

ALÞÝÐUBLAÐIÐ
GESTKOMANDI í NOKKR- Her er Liv og glade Dage,
'UM ERLENDUM BORGUM. her gaar Solen aldrig ned’
(Frh. af 6. síðu.)
breytta kvöldprógrammi sínu
©g Guldaldersalen, dvalarstað-
ur Venusardýrkendanna, nætur
klúbbur, þar sem vín og ást-
leitni skipa æðstu sætin.
Húsakynnin eru gömul og
veitingasalirnir allir forneskju-
lega skreyttir: Á stoðum og
þverbitum er allskonar útflúr
og á stólbökin eru letraðar
setningar, stuttar og kjarnyrt-
ar, er komið geta ónotalega við
kaunin á þeim, sem spéhræddir
■eru.
Hvergi er þó umhverfið fjöl-
breyttara en í Landsbyen, þar
sem aðsetursstaður okkar var
um kvöldið. Þar er veitingasal-
urinn útbúinn sem brot af
sveitaþorpi og sitja gestirnir
yfir krásum sínum úti á miðri
götunni, milli forneskjulegra
timburhúsa, er slúta með burst-
um sínum og veggsvölum fram
yfir götuna. Við húsin eru hrör-
legir luktarstaurar með flökt-
andi ljóskerum á. í baksýn
blasir við fagurt fjalllendi og
gyllir bleikur máninn fannhvít
ann jökulskallann, þegar slökt
hafa verið í salnum hin venju-
legu ljós og rökkurskin götu-
luktanna, ásamt daufum bjarma
frá alstirndri himinhvelfingunni
— varpa yfir sveitaþorpið og
hina glaðværu íbúa þess æfin-
týraríkum ljóma.
Það glampar á vínföngin, glös
unum er hampað og glaðværar
raddir syngja fullum hálsi með
undirleik þróttmikillar hljóm-
sveitar:
HÍBnist merkiS'
dap I íifi ydae
með pví að láta
taká af yður
Býj's ijósmynd
á Ijósmyndastofu
Sipröar GuóimsKidssunar
Lækjargötu 2. Sími 1980
Heimasími 4980.
í hinum enda salsins, sem
gegnt er fjalllendinu, er geysi-
mikill sýningarpallur, þar sem
leiknar eru alt kvöldið hinar
undraverðustu listir. Á pallin-
um hafa hljómsveitirnar jafn-
framt bækistöð sína.
Daginn eftir skoðuðum við
Thorvaldsenssafnið og Glypto-
tekið, sem að listgildi eru með
því fegursta, sem borgin hefir
að bjóða.
Seinni hluta dagsins fórum
við í heimsókn til vinstúlku
konunnar, er búsett var í borg-
inni. Ókum við svo um kvöldið
ásamt henni í járnbraut út á
Dyrehavsbakken (um klst. ferð
frá Kaupm.höfn), þar sem öl-
æðisbragur íslenzkra útiskemt-
ana virðist eiga sér ósvikinn
jafningja. Skemtiatriðin eru
þar með svipuðu sniði og í Ti-
voli-garðinum, en þátttakan í
þeim viltari og vínföngin stíga
mönnum þar augljósar til höf-
uðsins. Mill laufkrýndra skóg-
artrjánna bjóðast elskendum,
er þangað leita, öruggir felu-
staði og stjörnurnar einar eru
vitni að þeim hvíslingum, koss-
um og faðmlögum, sem þar eiga
sér stað.
Dyrehavsbakken er fjölsótt-
ur skemtistaður, sem á sumrin
er þeim sannefnd Paradís, er
njóta vilja skemtanalífsins í
sem ríkustum mæli, án tillits
til þeirra siðferðisfjötra, er
menn á yfirborðinu verða að
temja sér í umgengni sinni hver
við annan. Þar leika þau laus-
um hala Pan og Venus og Bacc-
us er þar friðlýstur í felustöð-
unum milli trjánna.
Á leið okkar niður að braut-
arstöðinni, þegar haldið var
heim um nóttina, gengum við
allvíða fram hjá pörum, er reik-
ul voru orðin í rásinni, en
studdu þó hvort annað í einingu
andans á leiðinni út í húmþykn-
ið þögult og lokkandi.-------
Ég sá þau í anda með sólar-
upprás morguninn eftir reika
dauðþreytt og svefnvana í átt-
ina til ferjunnar, sporvagnsins
eða járnbrautarinnar, einu æf-
intýrinu ríkari — máske því
fyrsta — tíunda eða tuttugasta
— máske líka aðeins í endur-
minningum hins venjulega, sem
hverri einustu nótt var ætlað
að færa þeim. —
Daginn eftir var úrhellisrign-
ing, og héldum því að mestu
kyrru fyrir heima á hótelinu.
Síðdegis rofaði þó sæmilega til,
og fórum við þá enn út á Frede-
riksberg í heimsókn til systur
væntanlegs mágs míns, er þar
var í vist. Dvöldum við hjá
henni fram eftir kvöldinu í
bezta yfirlæti og fórum þaðan
— eins og góðu börnin — beint
í bólið.
Á heimleið.
—o—
DAGINN EFTIR hófst svo
heimferðin. Kl. 10 árd.
lögðum við af stað með m.s.
Dronning Alexandrine.
Á leiðinni út Eyrarsund voru
farþegarnir flestir á þiljum,
enda var yndislegt veður og út-
sýnið töfrandi á báða bóga.
Þegar leið á daginn, fór veðr-
ið heldur að spillast og ókyrð-
ist sjórinn nokkuð. Urðu því lé-
legar heimtur við kvöldborðið
og hurfu jafnvel sumir hálfmett
aðir frá því aftur, til að fórna
því litla, sem búið var að inn-
byrða.
Heimferðin var yfirleitt til-
breytingasnauð. Veðrið var alla
leiðina óhagstætt mjög, rigning
og kalsaveður, og héldu farþeg-
arnir að mestu kyrru fyrir, hver
á sínum bás, nema þeir, sem
sjóhraustastir voru.
Til Thorshavn í Færeyjum
var komið 2. júlí kl. 12 á mið-
nætti og farið þaðan aftur um
þrjú leytið.
Þann 4. komum við svo til
Vestmannaeyja kl. 2.30 síðdeg-
is. Var þá stormur og rigning.
Frá Eyjum fórum við um
kvöldið kl. 7 og komum til
Reykjavíkur snemma morgun-
inn eftir.
BJÖRGUNARSTARF í BLIND
BYL.
(Frh. af 3. síðu.)
félagi þeirra Thompson, sem
hnipraði sig á klettabrúninni,
gat náð í dýrið frá þeim björg-
unarmanninum, sem efst hékk í
kaðlinum.
Tveir þeirra manna, er neðstir
voru í keðjunni, urðu þess nú
áskynja, að hin langa gönguför
um morguninn, ferðin upp bratt
ar fjallshlíðarnar og svo að
handlanga sig upp og ofan kað-
alinn, hafði reynst þeim ofraun,
að ógleymdu því, sem erfið-
ast var, að halda kaðlinum
lausum frá egghvössum grjót-
nibbunum, svo að félagar þeirra
gætu klifað upp. Eftir ítrek
aða tilraun að komast upp reip-
ið af eigin rammleik, var mátt-
ur þeirra svo þrotinn, að þeir
urðu að fá aðstoð félaga sinna
sér til bjargar.
Seinasti maðurinn er upp
kom hafði meiðst allmikið um
ökla á egghvössum bergnibbum
— en þótt hann væri allmikið
þjakaður, lagði hann þó á stað
með félögum sínum heim til
búðanna. Hinir mennirnir skift-
ust á um að bera hundinn og
hinn þunga kaðal.
Þegar til verbúðanna kom var
settur fyrir Buster stór matar-
diskur. Og fyrir vingjarnlegar
áeggjanir og klapp vina hans
mjakaði hann sér með veikum
kröftum að disknum og rak
trýnið niður í hann miðjan. En
nú var Buster svo langt leidd-
ur, að hann gat ekki notað sér
matinn, heldur sofnaði sam-
stundis í þessum stellingum. Og
það var ekki fyr en eftir fullar
fimm klukkustundir, er hann
vaknaði, að hinn stóri St. Bern-
ardshvolpur gat gert sæmileg
skil fyrstu máltíð sinni, eftir
langa átta daga og nátta útivist
í heljargreipum.
Buster er nú búinn að ná sér
aftur, og ekki er erfitt að gera
sér í hugarlund þá einlægu vin-
áttu, sem nú ríkir milli Busters
og mannanna þarna í verbúð-
unum í norðvestur Ontario.
(Lauslega þýtt.)
Þvottaduft
hinna vandlátu.