Alþýðublaðið - 29.08.1947, Side 6

ALÞÝÐUBLAÐIÐ
Föstudagur 29. ág
æ nyja biú
Tvíkvænis-
maðurinn.
(,Don Juan Quílli'gan11)
Gamanmynd eftir frægri
samnefndri sögu eftir H. C.
Lewis.
Aðaihlutverk:
Joan Blondell.
Phil Silvers.
Anne Kevere.
Sýnd kl. 5, 7 og 9.
BÆJARBIO
Hafnarfirði
Ungir leynilög-
reglumenn.
(,Home Sweet Homicide')
Gamansöm og spennandi
sakamálamynd. Aðalhfut-
verk:
Lynn Bari
Randolph Scott
Peggy Ann Garner.
Sími 9184.
Sýnd kl. 7 og 9.
TRIPQLI-BÍÓ
Séra Hall
(Pastor Hall)
Ensk stórmynd byggð eftir
ævi þýzka prestsins Mart-
in Niemöllers. Aðalhlut-
verkin leika:
Nova Pilbeam
Sir Seymour Hicks
Wilfred Larson
Marius Coring
Sýnd kl. 9.
Börn innan 16 ára fá ekki
aðgang.
Sími 1182.
3 GAMLA BIÖ 38
Hjartaþjófurinn
(Heartbeat)
Bráðlskemmitileg amerísk
kvikmynd er gerist í 'hinni
lífsglöðu Parísarborg.
Ginger Rogers
Jean Pierre Aumont
Basil Rathbone
Sýnd kl. 5„ 7 og 9.
Böm innan 16 ára fá
ekki aðgang.
TJARNARBIÖ
Hollywood
(anleen
Skrautleg amerísk músik-
mynd.
Sýnd kl. 5 og 9.
GOTl
Jr
ER GÓÐ EIGN
Gn9l. Gíslason
(Jrsmiður, Laugaveg 83,
Minningarspjöíd Barna-
spífalasjóðs Hringsins
eru afgreidd í
Verzlun
Augustu Svendsen,
Aðalstræti 12 ög í
Bckafeúð Áusturbæjar,
Laugavegi 34.
John Ferguson;
MAÐURINN I MYRKRINU
það — jafnvel á gula káp-
una.
Framan á kápunni var
brjóstmynd af geysistórri
konu með mjög langan háls
og klassiska andhtsdrætti.
Hún rei'gði höfuðið aftur á
bak, stærilát á svip, og
hvoru auga hennar var lokað
með penny-peningi, þar sem
blaðið kostaði tvö pence.
Ég man eftir, að ég var að
benda Matheson, yfirmanni
mínum hjá blaðinu ,,Record“
á hið táknræna við þessi tvö
pence, þegar ég var nýbyrj-
aður að vinna þar og hann
sá mig með „Opnu augun“
á skrifborðinu mínu.
,,Fyrir tvö pence opnar
hún augun á brezku þjóð-
inni,“ sagði ég.
Ég var óreyndur ungling-
ur þá, nýkominn úr sveita-
þorpinu til Fleet street;
annars hefði ég haft betra
vit, en að reyna að fara að
kenna honum nokkuð.
Matheson- glotti, þegar
hann sá myndina.
,,Það segir ekki, hve mikið
það kostar að láta það þegja.
Lí'klega er sú upphæð nokk-
uð breytileg,“ hreytti hann
út úr sér.
Ég vissi, hvað hann átti
við. Ríku þorpararnir, sem
vildu borga, gátu losnað við
að birt væri nokuð um þá.
„Ekkert getur lokað þess-
um munm.
Og nú greip mig hátíð-
leiki og mér datt í hug: •—
Honum hefur samt verið
lokað — af dauðanum. —
Hinn mikli Ponsonby Paget
-er dáinn. Mjallhvítan og ó-
trúlega kyrran sé ég hann
liggja í litlu herbergi lög-
reglunnar í Ealing, með tvo
penny peninga á augum sér.
Þegar ég skoðaði líkið, að
viðstaddri lögreglunni, þenn-
an dag, varð mér hugsað til
þess dags, þegar ég fyrst
hafði séð þennan mann, sem
ég nú leit hinnsta sinni.
Kunningsskapur minn við
Ponsonby Paget hófst með
því, að ég sendi grein í blað
hans. Aðalefni þeirrar grein-
ar var ekki fengið úr neinu
blaðri, sem ég hafði heyrt á
ritstjórnarskrifstofu, heldur
beint frá Fransi McNab,
einka leynilögregluþjóni, en
um hann ætla ég að tala
nánar.
„Opnu augun“ endursendu
'greinina; en í stað venjulegr-
ar áletrunar var orðsending
frá ritstjóranum, þar sem
hann bað mig um að koma
og heimsækja sig.
En hvé minningin um
fyrstu kynni mín af þessum
manni er lifandi.
Þegar hann hafði spurt mig
um heimildirnar fyrir upp-
lýsingum þeim, sem ég hafði
gefið í grein minni og einnig
viðvíkjandi stöðu minni við
Record, talað hann ekki um
annað en stíl. Hann talaði
um möguleika fyrir að láta
mig fá atvinnu, ef ég gæti
gert stíl minn fjörlegri.
Hve ég gleypti við því,
sem hann sagði. Gleypti við
því eins og nýju fagnaðar-
erindi, þar sem hann stikaði
um herbergið, þrekinn og
lágfættur, líkari enskum lá-
Varði, sem er að tala um
garðyrkju, en lærðum manni
að ræða um enska tungu.
,,Og fyrir alla muni,“ sagði
hann, „sleppið öllum grein-
um innan sviga. Englending-
■urn geðjast ekki að þeim.
Bretar eru hreinskilnir og
blátt áfram og vilja hafa
málið þannig líka. Það er
allt af eitthvað franskt við
þessar greinar innan sviga;
það lítur út eins og þú sért
ekki alveg viss, og það virð-
ist eins og þú sért í hálf-
gerðu ráðaleysi með málið.
Og vertu ekkert hræddur
við að endurtaka það, sem
þú hefur sagt áður. Það er
oft náuðsynlegt að endur-
taka. Þú getur ekki fremur
barið einhverju inn í hausinn
á Breta með því að segja það
einu sinni en þú getur rekið
nagla á einu höggi. Þar að
auki geðjast Bretum vel að
endurtekningum af sömu á-
stæðu og þeim geðjast vel
að stóru trumbunni. Stóra
trumban er eina hljóðfærið
í hljómsveitinni, sem heldur
áfram að segja það sama upp
aftur og aftur, og þess vegna
hljómar hún í alvöru.“
Og þó; þegar ég lít til baka,
þá viðurkenni ég að þrátt
fyrir það, að Ponsonby Paget
virtist hreinskilinn og oþin-
skár, bar hann með sér ein-
h-ver slóttugheit og kænsku,
sem samt var ekki augljós
slíkum græningja og ég var
þá. í dálknum sem bar fyrir-
sögnina P. P. Peeps og hann
skrifaði sjálfur, var sagt
ýmislegt um háttsett fólk,
stjórnmálamenn og heldri
frúr, sem ekkert annað blað
hefði þorað að birta. Ekki
af því að þetta væri lygi,
heldur fremur af því, að það
var sannleikur. Aldrei var
hann lögsóttur fyrir þetta.
Að nokkru leyti átti hann
þetta málfrelsi sitt að þakka
hve hjiartfólginn hann var
þjóðinni, og að nokkru leyti
að alþekkt var lag það, er
hann hafði á kviðdómurum,
en langhelzt átti hann þetta
því að þakka, að enginn mað-
ur í öllu Englandi gat gefið
svo mikið í skyn í orðum,
sem virtust alveg saklaus.
Þannig var þessi maður,
sem ég fann liggjandi dáinn
þessa skuggalegu janúarnótt
á skrifstofugólfi hans í Eal-
ing.
Matheson hafði aldrei -litið
kunningsskap minn við hann
hýru auga; hann hafði eigin-
lega varað mig við honum;
en Matheson átti það mér að
þakka, að blað hans birti ná-
kvæma skýrslu um þennan
sorglega fund. Og þetta var
ein af mestu æsifregnum sem
MYNDASAGA ALÞYÐUBLAÐSINS; ÖRN ELÐiNG
Og sprengjunum xignir------------CYNTHYA: Örn er kominn! Við Hann er kominn með sveit djarfra ÞÚ hefur ekki brugðist heldur í
erum úr allri hættu.------ drengja.----— — þetta skiptið, greyið — — —