Vísir - 15.10.1917, Qupperneq 3

1 & I R
*ð blefekja Þjóðverj*. Þýsfea
stjónsia slrppr ölln tilkslli til
BöJgío, þegar bún verðar nrydd
til þess og ekki einci mínútu fyr.
Liebknecht frjáls.
Kominu að dauða
af tæringu.
Sú var tiðip, að aðeins einn
maður í þýsska þinginu hsfði
dfjöfnng til að sndmæla stjórn-
inni. Sá maður var lögfræðingur-
inn dr. Karl Liebknecht. H#nn
v«r jafnaðarmaöur og eini jafn-
aðarmsðurinn í þinginu sem vsr
trúr kenningum flokks síns, þegar
Þjóðverjar hófu ófriðian og sögðu
nágrönnam sinnm etrið á hecdur.
Ea á móti þvi barðist hann frá
npphafi og notaði eíð*n hvert
tækifæri eem gafst til þess að
víta &tjómina fyrir afrek hennar
og taSaði á móti framhaldi ófrið*
arins bæíi á þingi og ntan þiugs.
Margtr tiíraunir geröi stjórnin til
ah þagga niðri í hocum; t. d. var
h&nn eitt sinn tekinn í herinn; rn
ekfeert dBgði. Loks fór svo að
hann var diegina fyrir Jög og
dóm fyrir að æsa Jýðinn og dæmd-
ur í 4 ára fangelsi. Það var í
fyrravor.
Ea jiú bffir hmn verið ley tur
Úr varðhaldi vegna þe-s að heiis
an er þrotin. H*.r.n er sagður
teringarveikur; hefir vaf*l»nst
verið oröinn það, er hann var
dæmdur, og nú er hann, eftir
fulla ársvist í fángelsi, svo að
fram kominn að lunn vegur að
eias 87 puud, að þvi er sagt er.
Yerðar Liebknecht þýsku ófrið-
arsinnuncm likiega ekki hætta-
lpger úr þersu. — Ea aðrir munu
komnir i hans etað.
Frá Rússum.
Menn gera sér varla neinar ná-
kvæmar hugæyndir um ástandið i
Rússlandi. Og vitanlega eru fregu-
ir þaðan, sem birtast í ntlendum
blöðum, ekki sem ábyggilegastar
Ameríkumaður einn sem dval-
ið hefir um hrih i Rássiandi en
nýkominn til Stockhólms iýsir á-
ttandinu á þessa hið:
Það er enginn dugnr í rúas-
neskum hemönnum, nema kó-
sökkum og Kékasasbúum og þair
eru jafnvel að gefast upp. Ofursti
einn frá Kákasus sngði við mig:
„Þöð eru engir hermenn orðnir
cftir í Rússlandi nema við, og
við ernm ekki Rússar, lof sé gsði,
heldur Kákasu^búar og Múbameds-
trúaimðnn“.
Borgirnar inn í landiau em
fuliar rnsHne&kum hermönnum
sem þverneita því að fara tilvíg-
stöðvanna og be/jfcfst. Mugirmenn
eru á þönam um götursar í Pét-
ursborg &ð ieita að mÖQEum,
aem fásnlegir kynnu að vora tii
þese aö gerast liðsforiagjar. Ea
það er nú orðið svo »ð segja dag-
idgt brauð, að <íbr?ytUr liðsmenn
myrði yfirmenn sina á strætum og
gatnamótum, svo að það erm að
eins áköfustu föðurlandsvinirnir,
sem fáanlegir ern til þess að
leggja eig í þá bættn.
Einu sinni koin tilkynning um
það til Petrograd, áð 100 liðs-
forirgjsr hefðu verið drepnir f
ViboTg.
Járnbrautarferðir og umferð öll,
einkum um Snðvestur-RússlaTtd,
er orðin mjög ótrygg, þvi her-
menn ráðaat á lestirnar og ræna
þær og misþyrma og myrða þá
sem viðnám veita.
Blöðin i Heisingfors segja dag-
lega frá þvi, &ð herraenn hafi ráð-
ist á og myrt og rænt friðsuma
borgars. Ea ntjómin hefir ekki
enn þorað að gera annað en að
tilkynna að hún ætli að rannsftka
f slik mál.
Nýlega Jét stjórnin taka hönd-
um nokkra nppreistarmenn og átti
p.ð flytj* þá í útlegð, ea félagar
þeirra í Víborg gerðu aðsúg að
járnbrAutarleHtinni, ssm átti að
flytja þá í burtu, leystu þá sjálf-
ir úr varðhaldinu o? sendu þá
jafnharðan til Péturcborgsr aftur.
Stjórnin hcfir ekki árætt að hreyfa
neitt við því.
Þeg«r Riga féll i hendur Þjóð-
verjum, gerðu stjórnleysingjarnir
fagnaðarnppþot á götunni fyrir
framan hörmálaráðuneytiabygglng-
una.
Verkamiðjurnar hatta atörfum,
vpgna þe-s að eigendarair geti*
ekki uppfyit kaupkröfur verka-
mauna Nýlega gerðu mena þoir,
sem loia flataingavagn* í Potro-
gr*d, verkfall til þeas »ð fá hækk-
sð ktitp dtt um 52 rublur á dtg
— og unnu það! Járnbráutar-
þjónar í Finniandl þverneita að
t ka rús^neska seðla sem borgun,
enda er svo aJgengt að þeir séa
„falskir", að eg sá t. d. þrjá þriggja
rúblu seöla og fjóra einnar rúbla
seðla með sama númeii sama
daginn.
Þegar Kornilov setti stjórninni
tvo koati og hóf uppreistinm var
því tekið með miklum fögnuði af
fjölda manna, vegua þess að þeir
vonuðu að honum mundi ef til
vili tak&et að bjarga RússUndiaf
glötunarbarminum. Það vakti þvf
almeana undrun, er menn sáu að
óförum hans var fagnað í ensk-
um og ameriskum blöðim.
k- 4**,
:
!I

1
!
4fm»li á morgun.
Einur Árnason kavpm.
Beuedikt Sigfússon söðlasmiður.
* Gróa Bjarnad. húsfr., Njálíg. 44.
Steingr. Torfason, kennari, Hf.
Brynjólfur Einarsson verkstj.
Jóa Ólifsson skipstjóri.
i. P. Ungerskov skipstj.
Páll Vídalín Bjarnason sýslum.
Síra Iogvar G. Nikulásson.
Leikfélagið.
Stjórnarkosnlng félagsins á
tucdinum i gær fór þannig, að
Einar H. Kvarm var kosinn for-
m*ður en ritari og gjaldkeri end-
urkorair-
Trálofanir.
Ungfrú Iagibjörg Sveinsióttir
og Gaðm. Jón soa trésmiðtr.
Ungfrú Ólína Óiafsdóttir Njáls-
götu 40 B og Elías Bánediktáson
sjómaðn .
- 177 -
- 178
- 179 -
hann mundi komast til þeirra daginn eftir.
Hann lagði upp í dagrenningu og gat hæg-
lega rakið s eðaslóðina. Tróð hann lausa-
mjöllina niður með þrúgunum til þess að
hundarnir skyldu ekki velta sór í henni
með kjötið á hryggnum.
Og þá kom þessi óvænti atburður fyrir
hann — kom eins og fjandinn úr sauðar-
leggnum um leið og hann þræddi bugðu,
sem varð á læknum. Honum farist þetta
alt verða í sömu andránni: að hann heyrði
byssuskot til hægri handar, heyrði þytinn
af kúlunni og fann til hennar þegar hún
smaug gegnum hríðarhempuna hans með
svo miklu afii að hann snerist í hálfhring.
Lrúgurnar fiæktust saman, en hann rugg-
aðist til og frá til þess að halda jafnvæg-
inu og þá heyrði hann annað skotið til, en
í þetta skifti hitti kúlan hann ekki. Hann
beið nú ekki boðanna lengur, en tók á rás
■og komst í skjól við tré, sem voru utan í
brekku þar álengdar. Skothríðin hélt áfram
án afláts og hann varð þess óþægilega var,
að eitthvað volgt og þvalt rann ofan bak-
ið á honum.
Hann fetaði sig upp brekkuua og eltu
hundarnir hann hræddir og á ringulreið,
Faldi hann sig á milli trjánni, leysti af sór
þrúgurnar, fleygði sér ílötum niður og
gægðist milli greinanna, en varð einskis
var. Sá sem skotið hafði á hann leyndist
Jack London; Gull-æSiÖ.
líka milli trjánna á hinum bakkanum —
hver svo sem hann var.
Svona leið hálf klukkustund og sagði
Kitti þá loksins við sjálfan sig: „Ja, ef
engin hreyfing verður á þessu, þá neyðist
eg til að reyna að læðast burt aftur og
kveikja mér eld einhversstaðar, annars verð
eg skammkalinn á höndum og fótum. Heyrðu
Gulur minn!“ sagði hann við einn hund-
inn. „Hvað heldurðu að þú tækir tiljoragðs
ef þú ættir að liggja hér hreyfingarlaus í
þessari frostgrimd og einhver væri að skjóta
á þig?“
Hann mjakaði sór nokkrar álnir aftur
á bak, þjappaði snjónum undir sig og
hoppaði fram og aftur stundarkorn þangað
til honum fór að hlýna á fótunum og með
þessu gat hann haldið sér við annan hálf-
timann til. Þá heyrði hann glamra í hunda-
bjöllum fyrir neðan sig og sá hvar sleði
beygði fyrir lækjarbugðuna þegar hann
gætti betur að. Á sleðanum var að eins
einn maður og lamdi hann hundana áfram.
Kitta brá allmikið við þessa sjón, því að
þetta var fyr ti maðurinn, sem hann hafði
augum litið síðan hann kvaddi Sliorty fyrir
þrem vikum. En svo fór hann að hugsa
um morðingjann á liinurn bakkanum.
Hann gætti þess að vera ekki í skot-
færi og fór að blístra til þess að vara
manninn á sleðanum við, en hann heyrði
það ekki og færðist óðum nær. Kitti blístr-
aði aftur og hærra en í fyrra skiftið. Mað-
urinn hastaði á hundana, nam staðar og
var að snúa sér í áttina til Kitta þegar
eitt skotið enn reið at. í sömu svipan
skaut Kitti í áttina þaðan sem skothvell-
urinit heyrðist, en ^sleðamaðurinn hafði
orðið fyrir fyrra skotinu. Hann reíkaði að
sleðanum og gat loksins náð í byssu sína,
sem var bundin á sleðann. En meðan hann
var að reyna að miða henni hnyktist hann
saman og fóll ofan á sleðann sitjandi. Því
næst valt hann alt í einu aftur á bak,
skotið úr byssu hans þaut eitthvað út í
loftið og Kitti sá nú lítið annað on fæfcur
hans.
Neðan frá læknum mátti nú glögt heyra
fleiri bjöllur, en ekki hreyfði sleðamaðurinn.
sig að heldur, og við lækjarbugðuna sáust
nú koma þrír sleðar og með þeim tiu meím.
Kitti kallaði til þess að vara þá við, en
þeir höfðu þegar séð hversu ástatt var með
fyrsta sleðann og skunduðu þangað. Skot-
hriðin frá hinum bakkanum var nú hætt
og Kitti skipaði hundum sínum að fylgja sér
eftir og gekk síðan fram í augsýn aðkomu-
manna. Þeir lustu þá upp ópi miklu og
tveir þeirra rifu af sér vetlingana og mið-
uðu byssum sínum á liann.
„Komdu nær, morðingi og blóðliundur!“
kallaði einn þeirra höstuglega og var sá