Vísir - 14.09.1918, Blaðsíða 3

ð&i s&flt
Ctnðm. Uamalíelsson Thíeodor Árnason
Bókaverslun lóka- og riifai F Ritfangaverslun
ígavGPslunm
Austurstrœti 17
Opnuö 1 dag:. ■
Bækar: Ritiöng:
Bókaversl. Guðm. Gamalielssonar er flutt í Austurstræti 17. Hvergi í bænum meira úrval af: Póstpappír Ritvélapappír Bleki
Par fást allar íslenskar bækur. Útlendar bækur eru útvegaðar. Vísitkortum Vasabókum . Teiknipappír Umbúðapappír Ritblý
i 1 SWF* INTótur, Með B 0 T NIU von á miklu úrvali af nótum. íslenskar og erlendar nótnabækur útvegaðar.
Austurstræti 17 Austurstræti 17
Sími 281 Sími 231
Tíminn? Var það þá ákaflega
mikið ódæði ef við hefðum feng-
ið hana fyrir lítið sem ekkert
að gefa bændum kost á henni
ó d ý r a r a verði en þeir gátu
fengið hey ? Mundu bændur yfir-
leitt ekki þakka fyrir að fá keypta
töðu lægra verði t. d. en þeir
venjulega geta framleitt hana
fyrir, þó seljandanum- hefði á-
skotnast hún fyrir lítið sem ekk-
ert verð. Jú, áreiðanlega myndi
öllum þakkað slílit nena )ing-
mömmnum, eða svo mundi Tím-
inn vilja vera láta. Eg held það
fari nú að minka i skrifum þess-
um sem svara þarf. Aðeins vil
sg endurtaka það og leggja á-
herslu á, að það eru tilhæfulaus
ósannindi að við höfum látið það
í veðri vaka að önnur síld yrði
ekki fáanleg og einnig það að
við höfum gefið í skyn að þetta
væri þingraðstöfun eða að bjarg-
ráðanefndir væru með í ráðum.
Enda fellur þetta um sjálft sig
þegar þess er gætt aS á Blöndu-
ós t. d. var önnur sild á boð-
stólum s a m t í m i s okkar síld.
En þegar eg fór um Hrútafjörð
og heyrði fyrst þessa hræðslu
við að við kynnum að hafa grætt,
þá bauð eg mönnum að þeir
mættu strax láta kaupin ganga
til baka, en auðvitað vildu menn
það ekki. Slíkt hefði verið ó-
forsvaranleg óforsjálni. Eg bendi
aðeins á þetta til þess að sýna
hversu tilhæfulaust það er sem
sumir segja að við höfum notað
þingmensku okkar til þess að
koma síldinni út í kjósendur.
Um Borgfirsku þingmennina
og þær hnútur sem þeir hafa
orðið fyrír mjög ómaklega fyrir
fyrirhyggju sína þarf eg ekki
að tala, þeireru menn til að svara
sjálfir fyrir sig.
Skal eg svo að lokum benda
á að eftir þessar ósæmilegu á-
rásir, sem við höfum orðið fyrir
og sennilega halda áfram eftir
þvi sem búast má við frá Tím-
anuin, eru ekki mikil líkindi til
að þingmenn verði fúsir til þess
að leggja mikið á hættu fyrir
héruðin ef þeir í stað verðskulá-
aðs þakklætis geta átt von á
óhróðri og ósvífnisfullum árásurm.
Ef með þarf munum við ein-
hver okkar láta til okkar heyra
því ekki ætti okkur að verða
fátt um varnir þó áfram verði
haldið þessari ósæmilegu árás.
R.vík 7. sept. 1918.
Magnús Pétursson
Sambandslögin.
Rangar þýðingar?
Yísir er beðinn góðfúslega að
birta þessar athugasemdir.
Einhver „Kjósandi“ hefir þótst
finna rangar þýðingar í hinum
íslenska texta sambandslaganna
nýju. En hann hefir ekki tekið
eftir því, að alloft er það ekki
hægt að snúa einhverjum texta
á annað mál orði til orðs.
„Kjósandi“ vill gera greinar-
mun á „paa vegne“ (fyrir
hönd) og „í umboði“ (med
mandat e ð a fuldmagt fra). En
á dönsku er t. d. sagt: Han
medte paa bestyrelsens vegne, og
þýðir það ekki „að stjórninni
fornspurðri", heldur einmitt „í
umboði hennar“. Pað er hér ó-
þarft að nefna orðin mandat eða
fuldmagt: þau eru undirsJcilin.
Og þannig hlýtur þaö líka að
vera um danska textann á nefnd-
um stað. Hér er einmitt undir-
skilið: í umboði þess. Enda er
mér alveg óskiljanlegt, að riki
skyldi geta farið með mál fyrir
75'
andi. „f>etta var svo sjálfsagður hlutur og
eg er að benda yðltr á þetta til þess að á-
viima mér traust yðar á ný, því að það cr
mér fyrir öllu.“
„Hvernig stendur á því?“ spurði hún.
„Eg elska yður,“ svaraði hann blátt á-
fram.
„Herra Dodd!“ hrópaði hún og hló og
grét í einu. „þér eruð afár hlægileg per-
sóna fyrir mínum auguni.“
„Má vera,“ svaraði hann alvarlega, „en
smám saman lærist yður líldega að gera
ekki gys að mér. Eggeri mér þá liugmynd,
að herra Voss gangi með ólæknandi
mænuveiki og sá tíini mun koma, að þér
ncyðist til að skilja við hann.“
„Nei, sá tími kemur aldrei,“ svaraði hún
æst.
„Og þá niunuö þér minnast mín,“ liélt
hann áfram eins og ekkert væri. „Eg bíð
rólegur átekla."
Polly studdi hönd undir kinn.
„Eg' nnm aldrei fella hug til yðar,“ kall-
aði hún og hné grátandi ofan á stólinn.
Viðnámsþróttur hennar var alveg að
þrotum kominn.
„pað getið þér ómögulega sagt um, eins
og nú stcndur á fyrir yður,“ sagði hann
bliðlega. „pessi uppástunga mín lcysir úr
■ ölluin vanda. Komið þér til Englands með
76
mér og eg' skal sýna yður og sanna, að eg
cr lieiðarlegur maður. Ef Pétur Voss er
ekki geggjaður, þá fer hann i tugthúsið, og'
ef hann fer ekki i tugthúsið, þá er það
vegna þess að hann er geggjaður, og þið
verðið að skilja hvort sem heldur kann að
vera. En þá kem eg til sögunnar, frú Voss,.
og þá gerið þér mig ekki aftuireka.“
Neiriei — æinei!“ stundi hún upp með
veikri rödd. „Hann hlýtur að komast til
lieilsu aftur — eg skal stunda liann sjálf.“*
f þessari svipan fékk Dodd loftskeytið,
þar sem fullyrt var, að Péiur Voss væri
livergi að finna á „Pensylvaníu“.
" „peir hafa ekki leitað nema í tvo tíma,“
sagði hanmgremjulega og fleygði skeytinu
á borðið. „Hann er á skipinu og hvergi
annarstaðar.“
Morguninn eftir varð Polly lionum sám-
ferða á „Mauritaníu“. FyrstU dagana stóðu
skipin í loftskeytasambandi og Dodd skor-
aði á Siems skipsljóra að grenslast belur
eftir miljónaþjófnum, en þvi var engu
svarað. Siems ski])stjóri gat ekki verið að
skifta sér lengur af þessum bannsetta Am-
criku-i n i 1 j ón a þj óf.
Frank Murrel tók hlutskifti sínu með
þolinmæði fyrstu þrjá dagana, en þá gerð-,
ist hann sjóveikur og urðu svo mikil brögð
að þvi, að Pétur neyddrst til að færa sig
77
inn í næsta svefnklefa um nóttina með til-
styrk þjónsins.
Frank fór ekki að skána sjóveikin fyr
en á sjötta degi að minsta kosti tók
hann þá ekki eins mikið út. En liann var
býsna daufur í dálkinn og rorraði allan
daginn í rúminu og studdi hönd undir
kinn. Pétur Voss lét hann afskiftalausan,
þvi að nú var ferðin bráðum á enda og
þéir voru að nálgast strendur Englands.
Pétur Voss var hrókur alls fagnaðar á
skipinu og skemti mönnum með spila-
göldrum oy æfintýrum, enda var li a n n
leikarinn Frank Murrel. Ungu stúllcumar
sögðu að hanri væri „voðalega sætur“.
Síðasta kvöldið hélt Pétur Voss dóma-
dags lofræðu um Siems skipstjóra og var
boðið irin til lians á eftir til að drekka eitt
glas af öli.
„HeiTa Murrel,“ sagði skipst jórinn þeg-
ar þeir voru byrjaðir á öðru glasinu. „Yð-
ur er svei mér flest til lisla iugt. Segið þér
mér hvar þér hafið lært að tala svona vel
þýsku.“
„Móðir nrin var frá Hamborg,“ svaraðí
Pétur kurteislega.
„Ósvikinn Hamborgari eftir þvi!“ hróp-
aði skipstjóri himinglaður og drakk Pétrí
til.
En nú gátu farþegarnir, sem voru uppi