Vísir - 06.02.1920, Blaðsíða 3

ViSIR
í)fti) kviknaði oldur í húsi því,
€r hann bjó i, ot> misti hann þá
nálega alt, sem hann átti inn-
an stokks, húsmuni, ættai’-
gripi, bækui- og alt, sem hann
faafftj ritað, og var þa'ð hið til-
finnanlegasta tjón.
Sira Lárus var vel meðal-
Knaður á hæð, svipmikill og al-
varlegur, þreklegur og hraust-
úr alt írtun um hálfáttrætt. En
úr þvi lók lxonum.að hnigna
®g var við rúmið siðan liaust-
ið lhi7. Hann var mjög þjóð-
rækinn maður, íastiu i skoð-
únum og tr.jálslyndur, vin-
*astur þar sem liann tók því.
1. 0. 0? F. l(»1268 '/2. — F. — 1 —
Eppboð
verður haidið á isfiski kl. 10
í Ivrramálið við fisktorgið.
Leó
kom írá Vestfjörðum i nótt.
M.sk. Else
fór lil Hafnarijarðar i morg-
ún lil aðtaka fisktilútflutnings;
hafði fengið nokkurn farm hér.
H.f. Kveldúlfur
hefir%eypj nokkuð af salt-
’fanninum úr Undine og er að
íáta skipa honum upp.
Nýju botnvörpungarnir
sem Islendingar eiga i smíð-
um i Englandi, eru sumir vænt-
anlegir í luesta mánuði og einn
mun koma í þessum mánuði
til h.f. Kveldúlfs.
Gjaldkerastaðan
við höfnina var veitt á bæj-
arstjórnarfundi í gær, samkv.
tillögu haí'narnefndar, Sigui’ði
þorsteinssyni. skrifara lög-
reglusljóra, umsækjendur voru
ínargir.
Dánarfregn.
Frú Maiáa Matthíasdóttii',
móðir Matth. Einarssonar læknis
og þeirra systkina, andaðist í
fyrradag á heimili tengdason-
ar síns, Bjama Jónssonar,
bankastjóra á Akui'eyri.
Valtýr,
þilskip Duusverslunai', er
fai'ið að stunda fiskveiðar. —
Önnur þilskip fara að búast úr
þessu.
Norðlendingattnót
er ráðgert hér i bænum 17.
þ. m. Hluttakendur geta skrif-
að nöfn sín á lista í Isafoldar-
bókaverslun.
Veðrið í dag.
Frosl hér i morjgun 0,2, ísa-
firði 0,7, Akiu'eyri hiti 3, Seyð-
isfirði hiti 6, Grimsstöðimx 0,0,
Vestmannaeyjum hiti 2,1. Loft-
vog einna lægst á Vesturlandi,
nú kyrt veður þar, en hvöss
sunnanátt með hlýindxmx á
Austurlandi.
Gestir Samverjans
voru 84 talsins í gær. Stúlkur
vantar til að ganga þar um
beina.
Hér með tilkyinúsl vhmm og vandamönnum, að móffiur
min, Maria Matthíasdóttir, andaðist að heinxili dóltur sinnar á
Akureyri að kveldi hins 4. þ. m.
Reykjavik, 5. febrúar 1920.
Matthías Einarsson.
Sköíatnaður
nýkominn til ~ í f ! “ ” ’
Stefáns Gnnnarssonar ánstnrstr. 3.
Karfmaimastígvél. Kvenskór og stígvél, Flauelisskór, lnni-
skór og Leikfimisskór. — Verkaxxiannastigvél, Ti'éskóstigvél og
Klossai'. — Af barna- og unglingastíg\rélum mikið úx'val.
Skóhlífar á böm og fullorðna.
Húsið „Baldurshagi"
(▼ið Rauðavatn)
er til sölu og ibáðar nú þegar. Nokkur landsspilda með grasnyt
fylgir bÚBÍna. Um söluna semur
Garðar Gíslason.
A uglysing.
Samkvæmt tilkynningu frá Stjórnarráöi íslands, þurfa mexxn,
sem fara héÖan til Noregs, að hafa sem stendur vegabréf, árituð af
rxorska konsúlnum hér.
Lögreglnstjóriim í Reykjavik.
I verslnn Hjálmars Þorsteinssonar
fást kommóðuskilti, skápsskilti, koffortsskrár, kommóðuskrár Skáps-
skrár og hurðarskrár.
Ennfremnr mikið at knrðarhengslum.
%imi 840.
135
ef þessi nmðiu' ætti eiginkonu eða eighx-
konur, og hún aunxkaði örlög þeúra
kvenna, sém lokaðar væru inni í kvenna-
búi'i hans.
Á morgni þriðja dags, komust i’ei'ða-
mennirnir út xir sandhæðunum, sem al-
gerlega skygðu á alt útsýni. — Langt í
Ijarska, fyrir handan gi'áa, gljáandi sand-
'auðnina, glitraði á eitthvað likt bláu skýi.
eða páíagauksstéli. pað var óasinn Djaz-
í fyrstu voru greinarmerkin óljós, en
skýrðust bi'átl er nær dró. Há tré sáust,
þar sem hnappar óþroskaðra aldina hengu
undh' sporbaugslöguðum blöðxnu. í kring-
um stöðuvatn eilt litið, sáust fáein rislág
<>g l'ornfáleg hús, bygð .af sandi og steini.
erla, með þúsundiun pálmatrjáa. ,
Ætli eg verði látin búa i einhverjuni
þessmn kola ? spurðiSanda undrandisjálfa
sig. Slik ilhugsun féll hemii þó eigi af-
iir illa. Húu var iviðubúin að taka hverju
seiu að höndum bæri i öllum þeim æfin-
lýrunx, senx hún bjóst við að lénda í. i ferð
þessarf. pö létti henni í skapi, þegar Kara-
vaninn staðnæuidist fr.mxmi fyrir háum
hvítkölkuðuni nxúrvegg, með turnunx
^eggja megin við inngönguhliðið. Innan
við múrána sá Sancla þak á lágri. flatri
hyggingú. Húsið var mjallhvitt og inni-
iukt af grænum páhnahjálnx.
136
Einhver hlaul að hafa staðið á verði
innan við raúrinn, þvi að áður en komið
væri að inngönguhliðinu. var þaðopnað, og
tylft nxanna, kkeddir hvitum skykkjum,
komu þaðan út. peh' í'ákn upp hávær
fagnaðaróp. er þeh- kornu auga.á Sidi Tah-
ar Ben Hadj, eins og hann hefði verið
fjærverandi i þrjá mánuði, í staðinn fyrir
þrjá daga, og sumir þeir elstu beygðu
sig til jarðar. og kystu lald klæðu hans.
Sanda virti húsið fyrir sér. Allir glugg-
ar þessarar lágu byggingar voru Iokaðir.
Unga stúlkan vað fyrir vonbrigðuni: Hún
hafði hugsað sér að hún myndi koma að
dýrlegu húsi, að lxöll i auðninni. Ef til
vill hafði hún lika búist við, að höfðing-
inn og dóttir hans hefðu staðið i dyrun-
um úti. til þess að taka á inóti henni.
En sú varð ekki raunin á. Kaineldýr
Söndu var tyml ti 1 ytri dyranna (það vorn
aðeins tvær smádyi' á húsinu Iarigt hvor
ti’á annari) þar ki'aup dýrið á kué og
Söndu var hjálpað af baki. Henni til undr-
unar hélt annar risinn ehxskonar hjálnvi
yfir höfði hennar svo að hún óséð af öll-
unx kæmist inn úrdyrumun. Báðarblökku-
konurnar komu hlaupandi i átlina th
Söndu og hrópuðu eitthvað. til hennar á
arabisku sem hún skildi ekki eitt einasta
Ol'ð i.
Inn í húsiim lók fyrst við rúm-inikið
anddyri, sem á ýnxsan hátt var útbixið
sem varnarstöð, þrf næst tök við langur
gangur, með sætum á báðar lxliðar. Gam-
all blökkumaður stóð þar á verði.
Sanda gat ekki hrynt þvi úr huga sér að
þetta væri einkennileg mpltaka við gest
sinn. En skvndilega rak hún upp gleðióp.
Leyndardóm ui’inn varð henni nú augljós.
pessi hluti hússins var kyennahúrið —
þessi leyndaidómsfulli og vel varði staður.
Sanda var leidd gcgn um hálfdhnman
gang. þaðan fór hún um dyx* einar út í
blómsturgarð, ineð gosbrunni í miðju.
Garðurinn var alvaxinn fögrum litskrúð-
ugum blómstruin, seni anguðu vndislega.
Uppi vfir garðinurn á húsinu voru blóm-
skiýíkíar svalir, með hagkvænmin sætum,
klæddum listilega gerðum dúkum. Alt
ininti á álfheima, fanst henni. Og það,
seni gerði alt þetta enn þá likara, var vera
sú yndisleg ung stulka sem stóð í
rniðjum gai’ðimun, og var að útdeila korni
til hóps hvitra dxifna, er llögruðu í kring
um hana.
Unga stidkan var Ourieda, einbirni og
eftirlæti arabiska höfðingjans.
Hún var einkennilega fögur yfirlitum,
sveipuð fagurljóma æskunnar, þessi fagra
dóttir auðnarinnar.