Vísir - 19.08.1922, Síða 4

Kl«!B
Gðngnstafif
nýbomnir i
Vöruhúsiö.
Nýkomið:
Verkamannafatnaönr, margatr
tegundir afar ódýrar, Léreft fið-
urhelt, Stumpasirs, glervörur, og
allakonar smávörur, fjölbreyttar
og ódýrar vörur.
Jön Magnnsson&Harins
Laugaveg 44. Simi 657.
Heli fyrirliggjandi:
Fiskibollur m jög ódýrar og góðar
Sardínur. — — —
Skóf&tnað, allskonar.
Skóhlífai’.
Isenki'am-vörur, allskonar.
Rafurmagns-Jjósakrónur, falí-
egt úrval og ódýrt,
Alnminium-Törur.
Allar sf angreindar vörar oru frá
Noregi, og komu með s.s. Sirius
ná i þessum mánuði.
Herluf Glinsei,
Simi 39
Goodrich Silvertown Cord
•r besta bilsgúrnmíið. Búið til í öllum stœrðum,
veröiö lœgra en aöur
Facst hjá umboðsmanni verksmiðjunnar
Jiiatu Þorstenssyii
Vatnsstig 3. Simi 464.
Pottar — Katlar — Porm allsk. — Thepott-
ar — Oliubrúsar — Balar galv. — Pönnur
— Könnur — Matfötur — Sigti margsbonar
— Þvottapottar galv. — Fötur gaiv. o. m.fl.
JoH® BEannens EtnhLe
Aluninium vörur
Katlar, Könnur, Pottar, Mjólkurbrúsar.
Johs. Haisens Eeke.
Ung, gó‘S, jólbær kýr, til sölu.
A. v. á. ‘ (230
Mjóstrœti 6.
Hús óskast til kaups, helst í
vesturbænum. Uppl. hjá Grími Sig-
urSssyni, Stýrimannastíg 3. (188
Eldavél og messing-henglampi
til sölu meS tækifærisverSi í Ing-
ólfsstræti 4. (211
LítiS orgel til sölu. A. v. á. (206
Besti og ódýrasti skófatnaöur-
inn í Kirkjustræti 2 (Herkastalan-
um). (245
Hreinar ullar-, prjóna- og vaö-
málstuskur, keyptar háu veröi á
afgreiðslu ,-,Alafoss“, Laugaveg 30.
(225
Látúns-standlampi (rafmagns
meö silkiskermi), járn-ljósakróna,
2 körfustólar og satín-klæöaskáp-
ur til sölu mjög ódýrt, Spítalastíg
9, neðstu hæð. (228
Stór og góð ferðakista til sölu.
Aðalstræti ó, Myndabúðin. (205
Gott rúmstæði til sölu. Uppl. s
Slökkvistöðinni. (22Tí
Ný karlmannsföt til sölu. Tæki-
færisverð. A. v. á. (229-
Gott hestahey. 5—6000 kg. af
góðu hestaheyi kaupir Dýravernd-
unarfélag Islands. Menn snúi sér
til Samúels Ólafssonar, söðlasmiðs,
Laugaveg 53. (235,
Einkennilegt gullarmhand tap-
aðist á sunnudagskvöldið var ú
leiðinni úr Tjarnargötu niður aS:
Bolníu. Góð fundarlaun. A. v. á..
(236
Peningabudda með peningutn
tnpaðist 14. þ. m. Skilist á Bakka-
stíg 3- (23S'.
Peningabudda íundin í miðbæn-
um, Uppl. á Njálsgötu 36. (232;
Gyltúr manchettuhnappur tap—
aðist. Skilist gegn fundarlaunum,
Stýrimannastíg 2. (226.'
* W ' T ....'■ --V .
Spenna af kvenskó tapaðist íi
gær. A. v. á. (23*.
Herbergi með húsgögnum ósk-
ast 1. sept. A. v. á. (210-
Hjón með telpu óska eftir stofu-.
ásamt aðgangi að eldhúsi, 1. sept.
Urðarstig 10. (234:-
F élagsprentsmið j an.
Sfcfft um hlutrerk. - 6
f II. KAFLI.
f. •*' ♦
petta var dáfallegt!
Hér stóð eg allslaus, en farangur minn, sem
ekki var merktur, fór meS lestinni.
SkilnaSarorS Veru Vayne ómuðu í eyrum mér.
Hún hafði hrist af sér alla fjötra og var horfin.
Hvað átti eg að gera? parna var eg ein, og
hjá mér var handtaska hennar og þessi litli böggull.
Hvað skyldi vera í honum?
í hálfgerði leiðslu tók eg hann upp og rdkti
sundur. Hvað var þetta?
Hamingjan góða! pað var gullfesti og nistið
með mynd George!
pað var þá alvara hennar að ætlast til þess
að við skiftum um hlutverk. I.il vonar og vara
setti ég festina um hálsinn og stakk nistinu í barm
mér, svo að enginn skyldi sjá það. petta var Ijóta
manneskj 111! En að hún skyldi geta fengið af sér,
að setja mig í þennan vanda. Nú kem eg auðvit-
að of seint til hýsbænda minna. Og þeir myndu
fá dálaglegt álit á mér, þar sem fyrstu kynni
þeirra af mér vdru þau, að eg var bæði óstundvís
og hirðulaus um farangur minn. Hvernig átti eg
að skýra þeim frá því, er fyrir hafði komið?
Meðan eg var að velta þessu fyrir mér, kem-
ur til mín einn af járnbrautarþjónunum og segir:
„Má eg fá að sjá farmiða yðar?“ •
Til allrar hamingju hafði eg litlu handtöskuna
mína á handleggnum. Eg tók farmiðann upp ú'r
henni og sýndi honum.
Hann var einn af þessum dæmalaust samvisku-
sömu embættismonnufti, og segir: „Eg sá ekki
betur, en að þér kæmuð út úr fyrsta flokks vagni,
wigfrú. ]?ér verðið að borga ellefu shillinga og
sex pence í viðbót.
— Já, -— en það var járnbrautarstjórmn á
í Eustonstöðinni, sem sjálfur vísaði mér þangað.
— pér hefðuð getað skift um vagna í Stafford, ‘
sagði hann í ásökunarrómi.
Auðvitað hefði eg átt að geta það. En það var
Veru Vayne að kenna, að eg gerði það ekki.
Bara að eg hefði aldrei séð hana, eða hún mig
öllu heldur.
— Hér er eitt pund, gerið þér svo vel, sagði
eg örvílnuð, því að þetta var alt, sem eg átti.
Eg gekk niður með járnbrautarstöðinni. Fyrir
Var þar skáli mikill og varðmenn á- sveimi. Eg
vissi þegar, að þetta mundu vera þýskar fanga-
búðir, því að eg hafði frétt um þær. Eg gægðist
1 þangað inn og sá þá fangana í einum hóp. peir
i störðu á eftir járnbrautarlestinni. Sumir voru- í fót-
gönguliðsbúningum, aðrir í sjóliðafötum.
Einn þeirra var risi að vexti og afar svipljót-
ur, og eg fagnaði því, að hann skyldi vera þannig
hneptur í varðhald, þar sem hann gæti ekki gert
neinum manni mein.
— Vagn? Hvert? Eg ætla að fara með næstu
lest.
En þegar eg fór að líta eftir í áætluninni, sá
eg að næsta lest kom ekki fyrr en undir kvöld
og það var ekki farþegalest.
pað hafði verið mannlaust á stöðinni síðan lest-
in fór, en nú kom þangað hópur af fólki. pað
! var kona, stórskorin og ófríð, en í enn fínni loð-
kápu heldur en Vera Vayne. Svo var dóttir henn-
ar, Iagleg en með stirðan svip, og var hún á að
geta seytján vetra; svo voru tveir strákar, fölir
og veiklulegir á svip, en eins og greifar til fara.
Annar þeirra var háöskrandi. pá var bifreiðar-
stjóri í brúnum einkennisfötum, kærulaus og hort-
ugur á að sjá. Og svo var sjálfur húsbóndinn.
Varð ekki um það vilst, að þar var kominn einn
af þessum gorkúlugreifum, sem grætt hafa offjár
á stríðinu. pað var líka auðheyrt á orðbragðinu
og hávaðanum í þeim, að þau mundu vera af
lágum ættum.
— Skárri er það nú helv . að Rall Royce:
bifreið skuli bila. Er það til þess, að maður borg-
ar fyrir hana 1700 pund! 1700! Og svo bilar
hún í fyrsta skifti, er maður bregður sér á henni.
hingað til Camrys. Og yður skal eg segja það,
Brown (það var bifreiðarstjórinn), að énginn skal
framar fá mig til að trúa því, að þér kunnið yð-
ar verk. Nei, ekki þótt þér komið með óteljandi
meðmæli frá Nautwick lávarði.
pað var konan, sem ruddi þessu úr sér með.;
miklum hávaða. petta er ljóta manneskjan, hugs-
aði eg. pað er hörmung að hugsa til þess, að
hún skuli eiga 1700 sterlingspunda bifreið. Eða.
þá dóttirin; að önnur eins stelpa skuli ganga í.
svona fínum fötum! En hvað um það. Saur er-
saur, þótt sólin á hann skíni!
Strákana leist mér undir eins illa á og hefi eg.
þó yndi af börnum. peir rifust og grenjuðu á víxl.
— Mamma, Derek hefir étið alt súkkulaðið'
mitt! Mamma, Derek hefir étið allan súkkulaði-
kassann minn!
— Vernon, láttu ekki svona illa. Hættu að-
stríða Derek, annars skal eg berja ykkur, sagði'-
mamma þeirra fokvond. peta eru lagleg læti. AS>
þið skulið ekki skammast ykkar fyrir það að bít-
ast og rífast eins og fátæklingabörn. Og heyrið'
þér, Robinson (það var þjónustustúlka, sem eg;
hafði ekki fyr tekið eftir, en var jafnsúr á svip-
inn og hitt fólkið), getið þér ekki reynt að halda
þeim í stilli. Til hvers heldur þjónustufólk að það
sé? pað ímyndar sér víst, að það eigi ekki að
gera neitt fyrir alla þá peninga, sem maður eys
út í það! En hamingjunni sé lof, að upp frá þess-
um degi hefi eg stúlku, sem lítur eftir drengjun-
ura' Og fái þeir ekki gott uppeldi með því að hafa
tvær þjónustur og kenslukonu, sem fær 26 punÆ
á ári, þá veit eg ekki, hver ætti að fá gott upp-
eldi. Hún hefir sjálfsagt verið með hraðlestinni-
I