Morgunblaðið - 10.08.1917, Qupperneq 4

4
MORGUNBLAÐIÐ
íslenzk
prjénafira!
Sjóvetlingar......... 0,85.
Hilfsokknr f i . ... 1 40.
Heilsokkar —.......... 1,90.
Peysur —......... 7.8 L
S;ó;okkar —.......... 'Roo.
Vöruhúsið.
Tapast
hefir hestur frá Lirnbistöðum, bleik-
dökkur á tagl 0« fax, nýjárnaður.
Finnandi geri viðvatt hji afgreiðslu
Morgunblaðsins.
Naftébak
fæst hvergi betra en i
Töbakshúsinu,
Simi 286. Laugavegi 12-
Tll kaups óskast strax:
Baðker, Baðofn og
VaHkur.
Upplýsingar hjá
Páli Ó. Lárussyni,
snikkara,
‘Skólavörðustíg 26 A. Heima 12—1.
Nýr Jacket
til sö!u af sérstökum ástæðum, með
tækifærisverði
i Klæðaverzlun
H. Andersen & Sön
Afgreiðsla .Sanítas'
er á Smiðjustig 11.
Simi 190.
Kranzar ur lifandi blómum
fást í Tjarnargötu 11 B.
Do forenede Bryggorier.
trésmíðaverksmiðjaogtlmurverzlunHafnarfjarðar
Fíygenrmg & Co.
YÆTRYGGINGA^

Bninatryggmgar,
sjó- og stríðsYátryggingar.
O. Johnson & K saber.
Deí kgl. oeír. Brandassarance
Kaupmannahöfn
vátryggir: hús, hnsgogn, alls-
konar vöruforða o. s. frv. gegn
eldsvoða fyrir lægsta iðgjald.
Hetma kl. 8 —12 f. h. og 2—8 e. h.
í AuHtiirstí. f (Búð L. Nielseu)
N. B. Nielsen
Brunatryggið hjá » W O L G A < .
Aðalumboðsm. Halldér Hrlhsson.
Reykjavík, Pósí:i';!f 38".
Umboðsm. í Hafnarfirði:
'kaupm. Daniel fíer^mann.
skipamiðlan,
Taís. 479. Veltusundi 1 (up^i)
Sjé- StríQS' Brunafryggingar
Skrtfstofan opin kl. 10—4.
ALLSKONAR
vátryggingar
Tjarnargötu 3 3. Símar 235 & 429.
Trolle&Rothe
Trobdhjems vátrýggingarfélag h.f,
Aiískocar brunatryggíngar,
Aðaluœboðsniiiðar
CARL FINSEN.
Skólavörðaatig 2ð.
SkrífstofutÍEti b‘/,~6‘/j sd. TalsfmS 385
selor hnrðir, glogga, lista og annað, sem að
* husabyggingnm lýtur.
Vélar verksmiðju félagsins ganga fyrir ódýru afli—
vatnsafli — og getur það því boðið betri kaup
en almennt gerist.
Geysir
Export-kaffi
er bezt,
Aðalambaðsmemi:
0 Johnsors & Kaaber
AmbroÍ8e fálmaði sig inn að dyr-
nnnm sem voru lágar og drap nokk-
ur högg á þær. Húebóndinn flýtti Bér
auðsjáanlega ekkert að ljúka upp.
Etthvert þruek heyrðist þó inni og
var eins og brakaði í öllum viðum
húísins. Loksins var tekin slá frá
dyrunum og hurðin var opnuð í
hálfa gátt.
— Hver er þar? var spurt með
dimmri röddu.
— |>að er ferðafólk aem þarf að
fá flutning til Barneville.
— Ómögulegt! sagði maðurinn, eg
hef engan hest heima við.
— En eg á að bera kveðju frá
Francois og er með 20 franka ívas-
anum.
Nú kom annað^ hljóð, 1: strokk-
inn. Nú voru dyrnar opnaðar upp
á gátt.
— Gerið svo vel og gangið inn,
sagði húsbóndi kurteislega. Eg þarf
bara að spenna hestinn fyrír vagninn
i snatri.
Fiskimaðurinn hafði auðsjáanlega
alveg gleymt því að hesturinn væri
ekki heima.
— J>ið verðið að fyrirgefa, bætti
hann við. |>að eru hættulegir tímar
nú. Fjandinn er lans í öllum áttum
og enginn er viss. Ekki er lengra
siðan en í gær, að þá var hér enskur
nppgötvari að snuðra.
— Og hvað var hann að snuðra?
spurði Ambroise.
— |>essi náungi hafði fengið ein-
hvern þef. Hann var að spyrja eftir
grárri fiskiskúta með páfagaugssiglu-
tré og rauðröndótt segl. Og þegar
eg kannaðist ekkert við hana, þá
spurði hann mig hvort eg hefði
nokkurn tíma séð mann sem lfktist
órangútang-apa.
Nú fór Edna að Ieggja við eyrun.
Hún hafði verið eins og fremur sljó
eftir ferðina, en nú \*ar hún farin að
ná sér.
Fiskimaðurinn hafði ekki slept
augunum af henni, og þegar hann varð
— 228 -
var við að hún auðsjáanlega vildi
heyra eitthvað meira um enska upp-
götvarann, þá var eins og stangið
væri upp í hann.
— Hvaða kona er þetta? sagði
hann tortryggnislega.
— f>að er konan mín, sagði Am-
broise.
Fiskimaðurinn varð hikandi.
— Aldrei man eg til þess að
Francois blandaði kvenfólki inn mál
sín. Og hver ert þú? spurði hann
aftur.
— Eg er sonur hans, svaraði Vil-
mart óþolinmóður.
Nú varð fiskimaðurinn hissa, og
fór að skoða Vilmart í krók og kring,
en staðnæmdist við hendur hans og
kinkaði kolli kunnuglega.
— f að mun rétt vera, sagði hann
við sjálfan sig og fór nú út og spenti
klárinn fyrir vagninn.
— Ekki líst mér á þennan mann,
sagði Edna og vafði sig upp að manni
BÍnum. Ætli hann svíki okkurekki.
— 229 —
Hann hafði svo ískyggileg auga.
Og hvaða enskur uppgötvari gat þetta
verið? Eg er orðin smeik við þetta
altsaman.
— Og vertu ekki hrædd gæskan,
hvíslaði Vilmart, við erum bráðum
komin á leið til Parísar.
En Edna fór nú að hugsa um
annað.
— Bara að hann steli nú ekki frá
okkur, sagði hún lágt. Talsvert verð
mæti mun vóra í töskunum.
— Já, ekki laust við það. Sjálf—
sagt nokkra miljóna franka virði alls,
— Og þetta átt þú alt saman?
— Ónei, »háirnir« eiga það í sam-
einingu.
— En hvert á það að fara nú.
— Eg ætla að koma því til bankar
mannsins okkar f París.
— Jæja, svo við höfum okkar eigin
bankamann.
— Hann tók eftir að hún sagði
»við« og varð því ánægðari að hún
skyldi svona ósjálfrótt vera farin að
— 230 —
227 —