Morgunblaðið - 15.12.1920, Qupperneq 4

4
MORGUNBLAÐIÐ
10-15 III,
ilslillur
íerður |A III Iólð ó ðllum
IðfllÐUm Oð ntuMu
Hér eru kærkotnnar jóla-
gjafir, svo setu:
Pianoiarnpar, Bor?*lampar,
mjög fallegir, sórstak'ega fyr-
ir stór borð. Skrifborðsiamp-
ar, mjög fallegir og þægileg-
ir, o. fl.
Komið í tíma, birgðirnar
eru takmarkaðar.
Hf. Rafmagnsfélagið
UÍIiDULÍDS
Vonarstræti 8 Sími 830.
Elöiviður
er til sö!u
25 kg. baggi grófari 4,50 kr.
Do- smærri 3,50 »
Skógræktarst jórinn
Túngötu 20. Sími 426-
Færeyskar peysur
fyrirliggjand;
T»ge og F. C. Möller

GEvmania
150 ára minning Ludv. v. Beethovens.
Fundui' veröur haldinn fimtud. 16.
þ. m. kl. 8y2 e h. í „Iðnó“ uppi.
Fyrirlestur: Jón Jacobson lands-
liókavöröur.
Musik: Frú Valborg Einarsson.
Vátryggingarfélögin
SKANDINAVIA — BALTICA — NATIONAL
Hlutafje samtals 43 miljónir króna.
ÍSLANDS-DEILDIN
TROLLE & ROTHE hf. Reykjavík.
Aliskonar sjó- og stríðsvátryggingar á skipum og vörum
gegn lægstu iðgjöldum.
S. R. F.L
Aðalfundur Sálarraunsóknafélags
íslands verður haldinn föstudaginn 17.
des. kl. 8% siðd. í Iðnó,
Lagðir frarn reikningar félagsins til
samþyktar.
Tillögur frá félagsstjórninni.
Kosin ný stjórn.
Hr. porbergur pórðarson flytur er-
Ofannefnd féiög hafa afhent íslandabanka í Reykjavík til geymslu
hálfa millión krónur,
sem tryggingarfé fyrir skaðabótagreiðslum. Fljót og góð skaðabóta-
greiðsla. Öll tjón verða gerð upp hér á staðnum og félög þessi hafa
vamarþing hér. — BANKAMEÐMÆLI: ÍSLANDSBANKI.
Det kgl. oktr. Söassurance -- Kompagni
tekur að sér alls konar sjóvátryggingar.
Aðalumboðsmaður fyrir ísland
EGGERT CLAESSEN, hæstaxéttarmáJaflutningsmaður
indi um indverska spekinginn Swani
Vivecananda og les upp kafla úr liti
hans Carma Yoga.
Stjómin.
Mig vantar af fjalli eina lambgimbur
hvíta og tvo hvíta lambhrúta. Mark:
Sneitt framan gagnbitað liægra, stýft
gagnfjaðrað vinstra. — Ennfremur
vantar mig eina ær sex vetra. Hom-
mark: Stúfrifað biti íraman hægra,
sýlt biti framan vinstra. Brennimark:
Rvfk.
Kjartan Ámason,
Hraunprýði, Reykjavík
Stranduppboð
Ymislegt tilheyrandi mót-
orskipinu ,Dragör‘, svo sem
segl, kaðlar, blakkir og aiisk.
áhöld og jafnvel skipið sjálft
ásamt vél og legufærum veið-
ur boðið upp og selt á opin-
beru uppboði á strandstaðnum,
Bakkafjöru i Landeyjum
laugard. 18. þ. m.
Kl. 10 f. hádegi.
G.Kt.Guðmundss&Co.
Suðusúkkulaði
Konfekt, Perur, Jarðarber
fæst í verzlun
Jörgens Þórðarsonar
Bergstaðastíg .15. Sími 432.
HEIÐARHETJAN.
Hann hélt langa ræðu um það, að
dócaarinn hefði gefið sér strengilega
flkipun um það, að láta ekki fleiri koma
ttm en fyrir væru, „því þéfurinn þama
i»ni væri orðinn eins og í helvíti. pað
gilti alveg einu hvaða ástæður hann
fterði fyrir máli sínu.
Lögmaðurinn hafði gert margar á-
rangurslausar tilraunir til jþess að
stöðva réttarþjóninn. Hann gat fyrst
áiagt, þegar hanu var þagnaður:
— Heyrið þér nú, góði maður minn..
— pað feilur mér sérlega illa, tók
lögmaður fram í fyrir honum, þegar
ag gæti nánar að, hvort það sem dóm-
arinn sagði um þefinn, getur átt við
yður persónulega. En skipun er skipun,
og dómaranum verður að hlýða.
— Eg er sannfærður um, að ef þér
aegðuð dómaranum, að Humphrey
Challoner óskaði að tala við hann —
Mr. Ineh strauk hendinni yfir feita,
nýrakaða hökuna og gant homauga
á peninginn, sem lögmaðurinn hafði
tekið upp. Og þá var eins og minna
gerði til um skipanir dómarans. Hann
sneri baki við lögmanninum og gekk
iun í húsið.
Lögmaðurinn stakk peninguum aftur
í vasann og sneri frá húsinu. Hanu
þóttist viss um, að ósk hans mundi
verða uppfylt, svo hann kærði sig ekki
um að bíða eftir því, að réttarþjónn-
inn kæmi aftur.
Rétt á móti honum var gistihúsið
„G-eorg kouungur“, þar sem hann og
Duffy skrifari höfðu gist um nóttina.
Hann hafði verið vakinn snernma um
nóttina af einhverjum óskiljanlegum
hávaða í húsinp. pað var Humphrey
Challoner, sem aleinn og leirugur frá
hvirfli til ilja heimtaði að honum væri
hleypt inn í húsið.
Lögmaðurinn hafði svo síðar átt tal
við hann, og iþá hafði hann látið þá
ósk í ljósi, að hann þyrfti að tala við
West dómaía, þegar hann hefði borðað.
pessi samræða var stutt, eu þó nógu
löng til þess að sanufæra lögmanninn
um að herramaðurinn var ekki í neitt
sérlega góðu skapi.
En svo hafði hann óskað að tala
aftur við lögmanninn, og nú var hann
á leiðinni til hans. Hann riðaði á fót-
unum og honum leið óumræðilega illa.
pað var ekki mikii tilhliikkun að eiga
að hitta Challoner, þegar hann var í
þessu skapi.
Hann hitti hann við morguuverðar-
borðið, át hann og drakk með góðri
lyst, að iþví er séð varð.
— Nú, spurði hann um leið og lög-
maðurinn stakk höfðiuu inn úr dyr-
unum.
— Eg sendi dómaranum boð um, að
þér vilduð tala við hann eftir nokkra
stund. Og kjósið þér, að eg tali við
hann, skal það vera mér ánægja.
— Nei, svaraði herramaðurinn stutt-
lega. Standið þér ekki þarna skjálfandi
bætti hann við. Setjist þér.
Mittachip ldýddi auðmjiiklega. Hanu
valdi traustasta stólinn í herberginu,
flutti hann svo langt burtu frá herra-
manninum, sem honum var unt, og
settist svo utarlega á hann, sem frek-
ast gat verið.
— Nú, raggeitiu yðar, byrjaði herra-
maðurinn, og leit ekki út fyrir, að
skapið hefði batnað við nóttina, þér
gerðuð yður að góðu að láta stela pen-
ingum míuum frá yður í nótt.
Svo mikið vissi Challoner, því það
fyrsta, sem hann spurði lögmanninn að,
var um peninga hans. Og nú hafði
lögmaðurinn haft nokkra stund til þess
að yfirvega hvernig hann ætti að snúa
sér í þessu máli og byrjaði hann þess
vegna hiklaust áð bera á móti þessu.
— Eg sver yður það; herra Hump-
tirey, að þér dæmið mig ranglega. peg-
ar eg otí skrifari minn komurn á eyði-
legasta stað heiðarjunar, spruttu tveir
grímuklæddir menii upp án nokkurs
fyrirvara á veginum fyrir okkur og
íniðuðu á okkur skammbyssum þeirra.
Og sá þriðji hrópaði til okkar að við
skyldum gefast upp.
Cliatloner sat rólegur og stakk kjöt
úr tönnum sér. Svo sagði hann eftir
nokkra þögn:
— Og hvað gerðuð þið svo ?
— Eg hóf skammbyssu mína óðara
á loft, og það gerði Dhffy líka, og eg
verð að játa að hann var hugrakkur.
Við skutum báðir, og eg hitti þann
sem nær mér var í hattinn, en Duffy
hitti ekki. Eg var fyrst staðráðinn f
að berjast til þrautar og uáði í hina
skammbyssuna mína, og það gerði
Duffy sömulei'ðis. Eg var forviða á
því að þeir skyldu ekki skjótá á okkur
aftur.
Hanu va orðinn hiun ákafasti í frá-
sögninni, en þá var hann truflaður af
skellihlátri. Humphrey skemti sér auð-
sjáanlega mjög vel við söguna og hl<?
svo hátt að glumdi um alt húsið.
—petta er stórmerkilegt, þetta er
ágætt, það verð eg að játa. En segið
mér, hvers vegna þeir skutu ekki.
Lögmaðurinn hefði átt að vita a'f
reynslu, að þegar Challoner hló sem
hæst, var liann hætulegastur. En lög-
maðurinn gætti einskis annars en að
segja söguna sem mest sér og félaga
sínum í vil, svo hann hirti ekkert um
þau ráð, sem varúðin hvíslaði að hon-
um.
— puð or svo sem ekki örðugt að
vita, hvernig á því stóð, hélt hann
áfram, því í sama augnabliki komm
tveir stærðar risar aftan að okkur og