Morgunblaðið - 23.04.1950, Side 14

14
AtORfZUNRLAÐIÐ
Sunnudagur 23. apríl 1950.
—„ Framhaldssagan 16
Gestir hjá „Antoine“
Eftir Frances Parkinson Keyes
og settist ofan á hana- Hún var
Éegin að Sabin hafði lokað á
eftir sjer, vegna þess að annars
trefði hún ekki getað komist hjá
jfeví- að sjá inn í herbergið, og
hemrir var illa Við það. Það var
títið og ekkert inni í því annað
en einfalt hermannaíúm með
ullarábreiðu, dragkista og tveir
burstar ofan á henni og einn
fe&rðuF'stólL Það var ekki her-
bergi, sem eðlilegast hefði verið
að Sabin hefði kosið að sofa í,
trsrmv sem vildi -hafa hátt til
tofts og vítt til veggja og hlaða
taring um sig allskonar skraut'-
mufium. Hann valdi sjer það í
wkótmælaskyni, ef til vill án
fæss að hann gerði sjer það ljóst
sjálfur, en þó í mótmælaskyni.
Odile lokaði augunum og
ifeyndi að sjá fyrir sjer svefn-
' teesrijgrgið, 1 sem “ hún og Sabin
«wndu hafa átt, ef þau hefðu
gifst, og opnaði þau svo aftur
til þess að virða fyrir sjer í síð-
asta sinn hina smekklegu og
dýrmætu muni, sem Sabin hafði
safnað að sjer, frumleg málverk
faiv persnesku. teppin, sýrlenska
silkiáklæðið á djúpu stólunum,
úískornu skápana, þar sem Sab
fav-gey'mdi hljóðfærin. Enginn
nema hann hefði getað valið
þessa ósamstæðu hluti svo vel
aaman og enginn nema hann
hefói getað gert svona heimilis-
tegt í kring um þessa hluti, sem
öllu heldur áttu heima á safni.
Odile hafði ekki fundist heim-
ili móður sinnar sitt heimili síð
an hún giftist. Eins og hún hafði
sagt Sabin, vildi Amélie La-
lanae halda öllu óbreyttu. Hún
hafði farið á mis vúð þá ánægju,
sem flestar nýgiftar konur hafa
af eigin heimili og búa það eftir
sínum eigin smekk. Odile svaf
í-sama herberginu og hún hafði
sofið í sem barn. Hún borðaði
enn við borð móður sinnar og
tók á móti gestum í dagstofu
hennar. Móðir hennar hafði
hússtjórnina með höndum, á-
kvað máltíðir og rjeði þjónustu-
fólk. Tossie ein tók við fyrir-
skipunum frá Odile. Og ef hún
hefði farið hefði Tossie komið
með henni og búið hjá henni
og Sabin í þessu húsi, sem þau
höfðu fyrir löngu ákveðið að
búa í. Hann hefði ekki gert sjer
að góðu það sem fyrir var, eins
og Léonce, sem var sama um
allt í kring um hann á meðan
honum var sjeð fyrir góðum
mat og dýru víni. Sabin hafði
valið fyrir hana húsbúnaðinn
að meiri smekkvísi en hún
hefði sjálf getað. Henni þótti
ennþá vænna um þessa stofú
vegna þess að úr henni skein
Öll sú ást og hlýja, sem Sabin
mundi hafa umvafið hana, ef
hún hefði gifst honum. — Hún
leit niður á leðurkistuna, sem
hún vússi að upphaflega hafði
verið keypt til að geyma lín og
dúka brúðarinnar. Hún leit á
stóra kínverska legubekkinn
og glitofnu ábreiðuna, og vissi
að hann hafði átt að gegna hlut
verki brúðarsængurinnar......
Er Sabin kom aftur hjelt hann
á lítilli. næstuin ferhyrnri
skainmbyssu í annarri hendinní.
Odile leit undrandi á hann.
„Var það þessi, sem þú hafð-
ir í stríðinu?“, spurði hún,
,,Nei, jeg náði henni af Ar-
aba“.
Odile leit af byssunni auðsjá-
anlega vonsvikin.
„En jeg var að vona, að þú
mundir ekki gefa mjer eitthvað,
sem þú hafðir ekki eða. . ..“.
„Jeg sagði ekki að jeg hefði
keypt hana. Jeg náði henni áð-
ur en hún náði mjer. Og þegar
svo var komið, var Arabinn
ekki fær um að semja um nein
kaup“.
„Áttu við.... að þú hafir
drepið hann?“.
„Já.... það var nú einn þátt-
urinn í leiknum. Og í þessu til-
felli v'ar hann nokkuð góður.
Það var þegar við vorum við
Sfax löngu fyrir uppgjöf Biz-
erte. Það var verið að safna
saman liði fyrir innrásina á
Sikiley, en það var auðvitað'
launungarmál. Við höfðum tek-
ið eftir því að þeir innfæddu
voru farnir að gera ískyggilega
mikið af því að villast og kom-
ast á staði, sem þeir alls ekki
áttu að koma á. Þetta kvöld
átti jeg von á flugvjel, sem jeg
átti að fara með til London
j snögga ferð og jeg fór út til að
svipast um eftir henni. Þá rakst
jeg á þennan náunga. — Mjer
leikur enn forvitni á að vita
hvernig hann hefur komist yfir
þessa byssu, því að hún er
þýsk að uppruna. Þeir kölluðu
þetta Kamerad-byssur. Þær eru
nógu litlar til þess að það sje
hægt að halda á þeim í lófan-
um, þó að maður sje með upp-
rjettar hendur“.
Sabin hafði handleikið byss-
una á meðan hann talaði. „Og
, þetta var sönn saga“, sagði
i hann og fleygði henni upp í loft
ið, greip hana aftur og rjetti
Odile. Nú þáði hún gjöfina án
þess að hika.
| „Bíddu annars við“, sagði
Sabin. „Jeg skal ganga svoleið-
is frá henni, að hún valdi ekki
neinu slysi“.
Hann tók byssuna, opnaði
hana, tók út skotfærahylkið og
hristi úr því skotin.
„Nú er hún hættulaus“, sagði
hann. „Þessi þrjú skot eru lík-
lega þau einu, sem til eru hjer
á landi, sem passa í hana. Þú
gætir þess að geyma skotin
svona, þá er öruggt um að ekk-
ert slys verður“.
„Jeg skal ekki gleyma því.
Jeg gleymi engu, Sabin“.
„Ertu viss?“.
„Já“.
Það voru ekki aðeins varir
hennar og hendur, sem skulfu
nú. Hún titraði öll frá hvirfli
tií ilia. Sabin tók byssuna úr
höndum hennar og lagði hana
á litla borðið.
„Við skulum láta hana liggja
þarna, þangað til þú ferð heim“,
sagði hann. „Úr því að þú hefur
svona gott minni, þá gleymir þú
henni líklega ekki. En ef þú ger
ir það, þá skal jeg minna þig á
hana. Mig langar til þess að þú
eigir hana. En þú ætlar ekki að
fara strax heim. Er það?“.
Hún reyndi að svara, en gat
það ekki. En hún hneigði höf-
uðið og Sabin skildi.
„Og jeg ætla ekki að leyfa
,þjer að fara. Ekki fyrr en jeg
hef sagt þjer aftur, hve heitt
jeg elska þig. Ekki fyrr en þú
hefur sagt að þú elskir mig
enn“.
V. KAFLI.
Hvernig Caresse Lalande og
Léonce St. Amant eyddu síðara
hluta dagsins 3. janúar 1948.
„Herrar mínir og frúr, þið
hafið nú heyrt frásöguþátt Car-
' esse Lalande um tísku og búnað
fólks fyrr á tímum. Þátturinn
I var frá „Tískuhöllinni“, sem
'allir þekkja. Ungfrú Lalande
mun koma aftur að hljóðnem-
anum á fimmtudaginn með nýj
an frásöguþátt um sama' efni“,
sagði þulurinn.
Caresse var í góðu skapi, þeg
er hún gekk út úr útvarpssaln-
um. Henni fannst henni hafa
, tekist þátturinn óvenju vel og
hún brosti glaðlega til samferða
manna sinna í lyftunni niður.
f anddyrinu hitti hún Ted Em-
ery, gamlan kunningja, og gaf
sjer tíma til að spjalla við hann
dálitla stund. Léonce ætlaði að
sækja hana þegar klukkan var
kortjer yfir tvö. Hann hafði
ekki verið lengi að sannfæra
hana um það við kvöldverðinn
hjá „Antoines“, að ekkert at-
hugavert væri við það, að þau
ækju sjer til skemmtunar út
fyrir borgina þennan dag. Odile
fór til Sabins á hverjum laug-
ardegi, og því skyldi þá ekki
Caresse gera sjer glaðan dag
með Léonce? Ekki svo að skilia
að hún hafi ekki vitað, að móð-
ur hennar eða Odile var eigi um
það. Þess vegna hafði hún sagt
heima hjá sjer að hún yrði að
æfa þáttinn, sem hún átti að
lesa á fimmtudaginn og kæmi
bví seinna heim en veniulega.
Og þó að Ted Emery vildi endi-
lega fylgja henni fram að dyr-
unum við Barone Street, gat
hún eki fundið til nokkurs sam
viskubits. Það var miög eðli-
legt að mágur hennar sækti
hana úr vinnunni....
„Er þetta ekki Léonce, sem er
að flauta þarna bílnum?“
spurði hann.
„Nei, bíllinn hans er ekki
svona á litinn“, svaraði hún. En
becar hún tók eftir bví að blái
bíllinn, sem Ted hafði bent
henni á, stöðvaði umferðina á
eötunni, athugaði hún hann
nánar.
„Jú, það er hann“, hróoaði
hún. „Vertu sæll, Ted“. Hún
stökk yfir gangstjettina og inn
í bílinn. „Hvernig gastu búist
við að jeg mundi bekkia þig í
þessum gamla skrjóð, Léonce“,
sagði hún um leið og hún sett-
ist við hliðina á honum. „Þú
hefðir átt að segia mier bað
fvrirfram, þá hefði jeg ekki lát-
ið þig bíða. Hvað er að bílnum
þínum?“.
„Ekkert. Mjer datt bara í
hug að það gæti kannske verið
betra að fá lánaðan einn bílinn
úr versluninni í dag. Jeg sagði
ei»andanum að ieg ætlaði að
sýna hann manni, sem kannske
vildi kaupa hann“.
„Hvers vegna fannst þier
betra að taka 'oíl úr verslun-
inni?“.
„Ef bú petur ekki getið þier
þess til sjálf,- þá skal jeg segja
þjer það þegar jeg kemst út úr
Siífur í Syndabæli
FKASÖGN AF ÆVINTÝRUM ROT KOGERS }
15. }
Frá því gamli Ed hvarf hafði Cookie tekið að sjer múl-
asna hans, sem var kallaður Gunna. — Gunna var skapmikil
eins og múlasnar eru oft. Það var sagt, að gamli Ed hefði
ialdrei elskað neina aðra lifandi veru en Gunnu. Jæja, þetta
kvöld, þegar Cookie var að gefa Gunnu hafra, gekk Regan
inn í smiðjuna.
— Það er leiðinlegt, að það skuli ekkert silfur finnast í
námunni, nje neins staðar í nágrenni Syndabælis, sagði
Regan. — Þú stendur víst enn uppi með hlutabrjefin, sem
þú keyptir, Cookie?
Cookie kinkaði kolli. — Já, því er nú ver og miður að við
fórum að kaupa þessi hlutabrjef. Og svo segir Carol, að við
getum ekki fengið þau greidd til baka. Og við sem þurfum
peningana til að borga skuldir okkar.
— Það er ekki gaman að því, sagði Regan. — Þú veist,
að silfurnámur eru eins og happdrætti. Hann hjelt áfram
og var mjög samúðarfullur. — Mjer finnst leiðinlegt að sjá
nokkurn mann tapa aleigu sinni í svona happdrætti. Ef til
vill gæti jeg hjálpað þjer, svo að þú standir ekki alveg
snauður eftir. Eigum við að segja, að jeg kaupi þessi 20 þús.
dala hlutabrjef á 500 dali. Jeg geri það ekki vegna þess að
jeg græði neitt á því. Jeg geri það bara til þess að þið fje-
lagarnir standið ekki uppi algjörlega snauðir. Þú skilur það,
Cookie, að það er betra fyrir ykkur að fá 500 dali, en að fá
ekki einn einasta eyri.
Áður en Cookie gæti svarað þessari málaleitan gekk Carol
inn í skálann. — Þú ert ekki enn búinn að loka, járnsmiður
sagði hún. — Viltu ekki hreinsa og gera við þessa byssu
fyrir mig. Jeg býst við, að jeg þurfi á henni að halda, sagði
hún og dró upp úr belti sínu skammbyssuna, sem hún hafði
fundið við silfurnámuna. — Já, sagði hún og var hugsi. —
Það getur vissulega verið að jeg þurfi á henni að halda.
j Cookie svaraði. — Já, jeg býst við, að þjer veiti ekki af
fcyssunni, ef þú ætlar að sofa í Gálga-gistihúsinu. Hann leit
á byssuna og fölnaði allt í einu við.
UuJ wnjo9iqumlkcJ(,)Jí
jstuu.
— og það einasta sem jeg gat
bjargað — voru megrimartöflurn-
ar mínar.
★
Vonbiðill: „Býst systir þin við mjer
núna?“
Lítill drengur; ..Já“
Biðillinn (glaður): ..Hvernig veistu
]»að?“
Drengurinn: ..Hún er farin út.“
* . )
Faðir (ávitar litla son sinn fyrir
óþrifnað): „Jonni, þú ert gris. Veistu
hvað gris er?“
Jonni: „Já, það er barn, sem svín
é. “
★
Kennari: „Hvað er bniðgumi?"
Sally: ..Það er hlutur, sem er hafð-
ur við giftingar.“
★
Móðirin (ávítandi): ..Jeg vildi, að
þú hættir að teygja þig svona eftir
matnum á borðinu, Toinmi, hefirðu
ekki tungu?“
Tommi: „Jú, mamma. En handlegg
imir á mjer eru lengri.“
★
Kona nokkur krafðist skilnaðar
Hún sagði dómaranum, að maðurinn
sinn reykti of mikið, drykki stundum,
kæmi stundum seint inn á kvöldin,
eyddi of miklum peningum í lax
veiðimennsku ,læsi blöðin þegar hún
væri að tala við hann, kjnni ekki
almennilega að aka bílnum, væri ó*
kurteis við skyldmenni hennar, færi
ekki nógu oft í kirkju og einu sinni
hefði hún komið að honum, þar sem
hann hefði verið að kyssa vinnu-
konuna.
„Viljið þjer láta refsa þessum
manni," spurði dómarinn.
„Já,“ sagði konan.
„Jæja,“ svaraði dómarinn. „Jeg
veiti vður ekki skilnað frá honum.“
★
Prófessor: „Sjúklingurinn er halt-
ur vegna þess að annar fóturinn ú
honum er 5 cm. styttri en hinn. Hvað
munduð þjer gera í því tilfelli, Jón?“
Jón: „Jeg hugsa að jeg myndi rera
haltur lika.“
★
Prófessor: „Hvað mynduð þjer ráð-
leggja sjúklingi, sem væri nýbúinu
að taka blásýru?"
Stud. med.: „Prestsþjónustu.11
★
„Auðvitað er jeg ekki gift“, sagðj
hún, „jeg er ekki fífl neins manns.“
Von færðist í augu hans, „Viltu
verða mitt?“ sagði hann.
Vití kaupum (
Silfurgripi,
ILislxnuni,
Brotasilfur,
Gull.
Oon StpunílGGon (
SkoripripoverzUjii s
Laugaveg 8.
! *