Alþýðublaðið - 25.11.1958, Side 11

Flugvéiarnara
Flugfélag' Islands.
Millilandaflug: Millilatída
flugvéíin IGullfaxi er vænt
anleg til Reykjavíkúr 'kl.
16.35 í dag frá Hanibofg,
Kaupmannahöfn og Glas-
govf. Flugvélin fer til Glas-
gow og Kaupmannahafnar
kl. 8.30 í fyrramálið. Inn-
anlandsflug: í dag er áætl-
að að fljúga til Akureyrar
(2 ferðir), Blönduóss, Egils
staða, Fiateyrar, Sauðár-
króks, Vestmannaeyja og
Þingeyrar. Á morgun er á-
ætlað að fljúga til Akureyr-
ar, Húsavíkur, Ísa.íjarðar
og Vestmanaeyj a.
Eimskipafélag íslands h.f.:
Dettifoss fer frá Vestm.-
eyjum í kvöld 24.11. til Néw
York. Fjallfoss fór frá Hull
21.11. væntanlegur til Rvk í
fyramálið 25.11. Goðafoss fór
frá New York 19.11. til R.vk.
Gullfoss fór frá Rvk 21.11,
til Hamborgar, Helsingborg
og Kaupmannahafnar. Lag-
aifoss fer frá Leningrad til
Hamina. Reykjafoss fór frá |
Vestmannaéyjum 23.11. til u
Hamborgar. Selfoss fór frá |
Harobprg 23.11. til Rvk. — |
Trollafoss fer frá Hamina 24. 1
11. til Rvk. Tungufoss fer frá
Húsavík í kvöld 24.11. til
Siglufjarðar, Raufarhafnar
og þaðan til Gautaborgar.
SkipadeiM SÍS
Hvassafell fór í gær frá
Gdansk áleiðis til Flekke-
fjord og Faxaflóahafna. Arn-
arfell átti að fara í gær frá
Leningrad áleiðis til Reyðar-
fjarðar. Jölculfell fór 21, þ.
m. frá Djúpavogi áleiðis til
Rostoek. Dísarfell fór 22. þ.
m. frá Siglufirði áleiðis til
Helsingfors, Ábo og Valkom.;
Litlafell er væntanlegt til
Reykjavíkur á mórgun.
Helgafell er á Norðfirði.
Hamrafell er í Batum.
Ríkisskip.
Hekla er í Reykjavík. Esja
kom til Reykjavíkur í gær-
kvöldi að austan úr hring-
ferð. Herðubreið fer frá Rvík
á morgun austur um land til
Fáskrúðsfjarðar. Skjaldbreið
er í Reykjavík. Þyrill er á:
Austfjörðum. Skaítfellingur
fer frá Reykjavík í dag tíl>
Vestmannaeyja. Baldur fer
frá Reykjavík í dag til
Hvammsfjarðar- og Gilsfjarð
arhafna.
*
DAGSKRÁ eftir deildar al-
þingis: Útflutningssjóður o.
fl., frv. — Neðri deild: 1.
Skemmtanaskatsviðauki
1959, -frv. 2. Skipun presta-
kalla, frv.
★
LJÓSTÆKNIFÉLAG íslandal
Framhaldsaðalfundurinn I
hefst í kvöld kl. 8.30 e. h.l
í Þjóðleikhúskjallaranum. I
'Á'
AÐALFUNDUR Skíðaráðsl
Reykjavíkur verður hald-|
inn í Café tlöll þriðjudag-
inn 2. desember nk. kl. 8.30.
Fundarefni: Venjuleg aðal-
fundarstörf.
Skíðaráð Reykjavíkur.
'k
MENNINGAR- og friðarsam-
tök íslenzkra kvenna halda
fund á Hverfisgötu 21 í
kvöld kl. 8.30. Fundarefni:
1. Barnaheimilin og for-
eldrarnir. Erindi með lit-
skuggamyndum frá Vínar-
borg. Ragnheiður Möller
flytur, E. Erindi eftir jap-
anska vísindakonu um
geislaverkanir. Guðrún Ein
arsdóttir. 3. - Drífa Víðar
flytur erindi um sjálfstæð-
ismálið. 4. Félagsmál.
varaliturinn allt of sterkur og
lekki í haTin horft. --’év
- Það voru að koma blóíff,
sagði hún allt í einu og brá
sér inn fyrir; kom aftur að
vörmu ipori með rósavönd.
Það draun vatn af stiklunum.
— Við knúðum dyra hjá ykk
ur, sagði hú!nJ því að við heyrð
um í útvarnsviðtækinu, en
það svaraði enginn.
— Ek-ld það, mælti hann og
stóð kyrr.
— Og mamma taldi því v'ss
ara að sitia rósirnar í vatn,
eins og heitt er í veðri.
Hún virti fyrir sér rós rn-
ar. Blað féll af einni þeirra,
sveiflaðist út fyrir handr ð,ið
og hvarf sýn niður í stigagang
inn, eins og þar hnigi blóð-
drop:.
— Ég vóna að það hafi ver-
ið rétt gert, að setja Þær í
vatn?
— Já, ég þakka yður fyrir
hugulsemina. En hurðinni hef
ur verið skellt í lás og ég er
ekk með neinn lykil á mér,
svo ég kemst ekki inni.
HÚn flissaði hátt og brá
rósunum að barmi sér. Hann
mælti vardræðalsga:
— Það er ekki um annað
að gera rn verða sér úti um
annan lykil.
— Viljið þár þá ekki að ég
geymi rósirnar fyrir yður á
misðan?
Hann hafði mesta löngun
til að hiaupa niður st'gann,
flýja sem lengst hann komst
frá augnatilliti hennar, rödd
og andliti. Hann varðaði ekk
ert um þessar rósir; það var
um seinan. Hann hafði sjálf-
ur pantað þær í blómaverzl-
uninni, en svo steingleymt
öllu saman.
Stúlkan stóð og starði á
hann; brösti, að því er helzt
varð séð að ásæðulausu, hall
aði dálítið undir flatt.
— Jú, mér þætti vænt um
það sagðl hann.
Rödl hans varð ósjálfrátt
hrjúf. Hann hraðaði sé>~ niður
stigann, réyndi árangurslaust
að blístra.
Umsjónarmaður hússins
átti heima spölkom frá við
aðra götu. Hann mundi heim
ilisfangið og hélt þangað hröð
um skrefum, en óbeit hans fór
sífellt vaxandi, því hvert
skref, sem hann gekk, lá til
fortíðarinnar, en öll hugsun
hans og þrá beindist að fram-
tíðinni. Hann fann beig fyrir
barmi, en það var tekki annars
kosta völ fyrir hann en ganga
til móts v’ð fortíðtna. Grá-
hærð, vingjarnleg kona opn-
aði fyrir honum, þegar hann
knúði dyra hjá íjmsjónar-
mamninum. Hún virti hann
fyrir sér með nokkurri for-
vitni.
— Ég heiti Tallent, sagði
hann og hataði hljóminn af
sínu eigin nafni.
— Já, einmitt, mælti hún
vingjarnlega. HeiTa Talient.
Svo beið hún þess að hann
ssgði eitthvað fleira, og hon-
um skddist að hún gat ekki
orðið neins fróðari þó hann
segði til sín. '
■— Ég hef gert rlæma
skyssu, sagði hann. ' ; hef
skellt dyrunum x > : og
gleymt lyklinum inn loúð-
inni.
Nú veitti hann því aihygli
að hamx hafði kreppt h.enduni
ar, og þegar hann réiti f.ng-
urna,/fann hann kaldr'.x svita
í lófum sér. Þótti einkenni-
legt gæti virzt heyrði hami
rödd stúlkunnar í eyrum sér,
— þér verðið að slaka á. Rödd
stúlkunnar, sem hann hafði
dansað við, og sem beið hans
í garðmum. Jane hét hún.
— Nei, hvað er að heyra,
svaraði gráhærða konan. En
rödd hennar var vingjarnleg
sem fyrr; ekki laust við að
henni þætti gaman að vand-
ræðum hans. Þér isruð meiri
klaufinn. •
— Já, ég veit það ...
— Og svo hittist þannig á
að maðurinn mun er ekki
heima, mælti hún.
Tallent stóð grafkyrr. eins
og hann yrði að spenna hvem
vöðva til þess að kikna ekki
við, þegar högg.n dundu á hon
um, hvert af öðru.
— Já, einmitt, tuldraði
haixn ráðþrota.
----Hann hefur lekki nema
CAESAK SMITH :
einn aukalykil undir höndum,
og ber hann á sér. í lyklakipp
unni. En þér verðið að sjálf-
sögðu að fá lykilinn lánaðan.
Hún sneri sér að honum og
vildi fyrir hvern mun verða
að liði. . . En svei mér ef ég
hef hugmynd um hvenær
hann kemur heim. Það fer
allt leftir því hve mikið er að
gera í verzluninni.
Það var auðheyrt á rödd
hennar, að hetnni þótti þetta
ákraflega leitt.
— Já, einmitt,tuldraði hann
enn. Það gilti einu hvað hami
sagði. Þetta heyrði fortíðinni
til, og þar var hann nú í þann
veginn að brjóta skip sín.
— Getur hann ekki skxopp
ið með lykilinn til yðar, þeg-
ar hann kemur heim?
— Nei, nei, nei . . .
Hann fann að nú var hann
í þannjveginn að stíga örlaga
ríkt víxlspor; það var tein-
mitt mest komið undir því,
hverju hann svaraði. Hann
herti því upp hugann og
mælti: Ég lit hingað seinna.
— Nú, ef þér vilduð gera
yður það ómak, sagði hún allt
í einu og bar ótt á, því henni
hafði dottið ráð í hug . . . Þér
gætuð vitanlega gengið sjálf
ur til hans. Það er ekki ýkja-
langur spölur.
Það lá við sjalft að hann
hefði ekki rænu á að Veita
athygli orðum hennar, þegav
hún re^mdi að segja honum til
vegar þangað, sem verzlunin
var. Ilún vildi umfram allt
gera honum leiðina svo ljósa
að hann gæti ekki með neinu
móti villst; fyrir bragðið varð
öll skýring hennar mun
flóknari/en loks tókzt lxonum
þó að skilja hvað hún meinti.
— Þar hittið þér hann, það
bregzt ekki, svaraði hún a‘ð
lyktum.
Ekki hafði hann hugmynd
um að hún stóð góSa stund
útí á dyraþrepinu og horfði á
eftir honum; hann leit ekk;
um öxl. Var það aðeins
gleymska hans, sem gerði að
hann skellti hurðinni í lás og'
skyldi lykilinn eftir inni, eða
hafði þétta einhverja dýpri
merkinu. Hann hugleiddi það
um hríð, án þess þó að verða
nokkurs vísari.
ÍÞetta var blaðsöluturn. Um
sjónarmaður.nn stóð þar inm,
hrukkóttur í and-iti og lág-
vaxinn. Tallent létti, ein-
hverra hluta vegna fann hann
vakna með sér sörnu öryggis-
klennd og þegar hann ræddi
við stúlkuna í garðnum.
Hann sagði Manninum
vandræðí sín. Og sá aldraði
skellihló; lygndi aftur augun
um og hló. Tallent tókst að
brosa, taka undir v.ð kæti
hans og gamansemi þótt það
væri ekki neinn leikur.
— Ég ætla að biðja yður að
muna að skila honum, sagði
umsjónarmaður hússins og
rétti honum lykilinn. Ein-
hverntíma á morgun, sagði
hann. Og ef þetta skyldi
■Nr. 4
henda yður aftur, þá vitið þér
að minnsta kosti hvert þér eig
ið að snúa yður.
Tallent ,tc* r/ lyklinum.
Enn ein fyndnin, hugsaði
hann; umsjónarmaðurinn gaf
svo sem í skyn, að það gæti
endurtekið sig að hann
gleymdi lyklinum inni í íbúð
inni.
•— Já, hélt umsjónarmaður
inn áfram. Þegar maður er í
sumarleyfi, þá getur maður
gleymt hverju, sem vera skal.
Já, já, maður getur jafnvel
gleymt sjálfum sér, ég ter nú
hræddur um það.. . En svo er
eins og hann óttaði | allt í
elnu að þetta kynni að verða
tekið sem óskammfeilni, því
hann bætti við: Og því ekki
það? Eins og það geti ekki ver
ið bara þægilegt lendrum og
eins að gleyma sjálfum sér.
— Jú, svaraði Tallent, en
nú brosti hann ekki lengur.
Hann fann lyk linn liggja í
lófa sér, harðan og vissan.
Svo gekk hann út úr blaðsölu
turninum, hélt gangstíginn
með vatninu, framhjá hinni
miklu gistihúss'byggingu, þar
sem ríkustu sumarleyfisgest-
irnir nutu lífsins. Tveir risa-
stórir pálmar uxu upp með
framhlið þess, sinn hvoru meg
inn við aðaldyrnar, en ljós-
kastarar, sem voru svo hagan
lega duldir að . .. gat kom
ið til hugar hvar, . vörpuðu
björtu skini á xramhliðina.
Gestir sátu úti á svörunum og
sxutú veðurhlíðunnar og út-
sýnisins.
JV'Uent beyyði til hægri, og
kom enn að hús.nu, þar sem
hann hafði takið íbúð á leigu.
Herra Carter, sem fyrr um
daginn hafði ]éð honum hjálp
arhönd við að bera farangur-
inn upp stigann, kom n ður
útiþrepin. Þegar hann mætti
Tallent, brosti hann oq vék til
hliðar, he.lsaði með glaðværð
að hermannasið og skellti
saman hæ’/ xum.
— Ég var að fréfta að þér
hefðuð lokað sjálfan yðar
úti, Jæja, nú er vandræðun-
um vonandi af létt?
Hann tottaði smávindil og
hafðj stungið hvítri hnelliku
f hnappagatið á þunnum sum
arjakka sínum. Hvítir geita-
skinnskór hans bára lit af lít
við svört nxarmarabnepin.
Hann minnti rnest á sýningar
brúðu í búðarglugga.
— Já, svaraði Tallent, og
reyndi að gera sér upn þann
raddhreim, sem fíæfi til
kynna, ®ð har/n hefði líka gam
an af þassu.
— Það getur annars komið
sér ónotalega. É» þoli að
veðja um, að bér haf ð bölv-
að sjálfum yður niður fyrir
allar hellur.
Heri'a Carter var bersýni-
lega einn af þeim mönnum,
sem hagnýtti sér sumarleyfið
af slíkri kostgæfni, sem xmnt
var, Eyddi ekki nokkru andar
taki af því til ónýtis, gleymdi
þar af leiðandi aldre lyklin-
um inni. því slíkt olli töf Sem
var einskis nýt.
Reykurinn þyi'lað.st upp af
smávindlinum.
— Blómin standa enn í
vatni þarna inni hjá okkur.
Ég sagði nú eitthvað á þá
leið, að yður kynni að þykja
nokkur frekja, — en konan
mín var á öðru máli. Rósirnar
visna, ef þær eru ekki strax
settar í vatn, sagði hún. -Jú,
þér vltio hvernig þetta kven
fólk lætur.
Hann gekk léttum sbrefum
niður marmaraþrepm og raul
aði fyrir munni sér. Því skyldi
svo sem ekki leynt fyrir um-
heiminum, að hann væri í
sumarleyfisskapi. Skósólarnir
smullu við marmarann.
Telpan beið Tallents
frammi á stigapallinum. Hún
hafðj heyrt þá rabba saman
úti fyrir, föður sinn og hann.
— Eigið þér blómavasa..
hei’ra Tallent, spui’ði hún og
rétti honum rósimar.
■— Blómavasa . . .
Alþýðublaðið — 25. nóv. 1958 H
HBTA
BYLGJA