Morgunblaðið - 06.11.1998, Blaðsíða 48

Jl 48 FÖSTUDAGUR 6. NÓVEMBER 1998
MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ
+
Elskulegur eiginmaöur minn, faðir, tengda-
faðir og afi,
GUNNAR SIGURÐSSON
fyrrv. byggingarfulltrúi,
Ljósheimum 1,
Reykjavík,
lést aðfaranótt fimmtudagsins 5. nóvember á
Sjúkrahúsi Reykjavíkur.
Ingibjörg Ólafsdóttir, Sigurður Bjarni Gunnarsson,
Ásta Gunnarsdóttir, Björn Reynir Fríðgeirsson,
Ásthildur Kristín Björnsson, Gunnar Ingi Björnsson.
~r
+
Systir okkar,
EVA VERNHARÐSDÓTTIR,
Fellsmúla 13,
lést á Elli- og hjúkrunarheimilinu Grund 26. október síðastliðinn.
Útförin hefur farið fram í kyrrþey að ósk hinnar látnu.
Ingibjörg, Ólöf, Svana, Svava og Þórhildur Vernharðsdætur.
+
Ástkær eiginmaður minn, faðir okkar, tengda-
faðir og afi,
ÞORSTEINN SIGURÐSSON,
Sporðagrunni 9,
Reykjavík,
sem lést mánudaginn 2. nóvember, verður
jarðsunginn frá Áskirkju föstudaginn 6. nóv-
ember kl. 13.30.
Þeir, sem vildu minnast hans, vinsamlegast
láti Félag aðstandenda alzheimersjúklinga og Foreldrafélag Tjaldaness-
heimilisins njóta þess.
Inga Lillý Bjarnadóttir,
Jón Bjarni Þorsteinsson, Guðrún Björt Yngvadóttir,
Steingrímur Þorsteinsson,
Sigurður Þorsteinsson, Ingibjörg Eiríksdóttir,
Anton Pjetur Þorsteinsson, Sigríður Hauksdóttir,
Þorsteinn Yngvi, Ingibjörg Hanna,
Inga Margrét og Orri Thor.
+
Eiginmaður minn, faðir okkar, tengdafaðir
og afi,
SVERRIR ÞORLEIFSSON,
Hrafnhólum 8,
Reykjavík,
verður jarðsunginn frá Fella- og Hólakirkju í
dag, föstudaginn 6. nóvember, kl. 13.30.
Blóm og kransar afbeðnir, en þeir, sem vildu
minnast hans, vinsamlega láti Hjartavernd
njóta þess.
Guðrún Guðjónsdóttir,
Hilmar Sverrisson, Fanney Þorsteinsdóttir,
Guðjón Sverrisson, Rungnapa Channakorn,
Sverrir Rúnar Hilmarsson,
Sigríður Rut Hilmarsdóttir.
+
Ástkær eiginkona mín, móðir okkar, tengda-
móðir og amma,
SIGRÚN RUNÓLFSDÓTTTR,
Botnum,
Meðallandi,
verður jarðsungin frá Langholtskirkju í Meðal-
landi laugardaginn 7. nóvember kl. 14.00.
Ólafur Sveinsson,
Kjartan Ólafsson,
Sigrún Ólafsdóttir, Bárður M. Níelsson,
Helga Ólafsdóttir, Bjarni Jón Finnsson,
Guðrún Óiafsdóttir, Gísli Danfel Reynisson,
Valgerður Ólafsdóttir, Knútur Halldórsson
og barnabörn.
ASTA
HALLDÓRSDÓTTIR
+ Ásta Halldórs-
dóttir fæddist í
Reykjavík hinn 3.
febrúar 1932. Hún
lést á Sjúkrahúsi
Reykjavikur 30.
október síðastiiðinn.
Foreldrar hennar
voru Halldór Ólafs-
son, rafvirkjameist-
ari í Reykjavík, f.
12.9. 1907 í Hauka-
gili í Borgarfirði, d.
12.4. 1963, og
Lovísa Kristín Páls-
dóttir húsmóðir, f.
7.9. 1913 í Reylya-
vík, d. 26.4. 1987. Systkini Ástu
eru: Ragnar Halldórsson; Sverr-
ir Halldórsson; Oddný Erla Val-
geirsdóttir; Hildur Bergljót
Halldórsdóttir og Ingunn Berg-
þóra Halldórsdóttir.
__ Ásta giftist 24. október 1953,
Óla Páli Kristjánssyni ljós-
myndara, f. 19.5. 1928, d. 29.12.
1978. Foreldrar Óla Páls voru
Kristján Ólason, skrifstofumað-
ur og skáld úr Kelduhverfi í N-
Þingeyjarsýslu, og Rebekka
Pálsdóttir, húsmóðir frá Bakka
við Húsavík. Börn Ástu og Óla
Páls eru: 1) Erla, f. 25.5. 1958.
Börn Erlu eru Natalie Wake-
field, f. 4.5. 1977 og Matthew
Wakefield, f. 18.10.
1980. Erla er í sam-
búð með Fernando
Mendonca listmál-
ara, heimili þeirra
er í Portúgal. 2)
Sólveig Óladóttir, f.
16.2. 1962, gift
Sveini Rúnarssyni,
f. 19.8. 1954. Börn
þeirra eru Snorri
Órn, f. 4.2. 1989 og
Ásta Kara, f. 31.8.
1991. Þau búa í
Hafnarfirði. 3)
Björg Óladóttir, f.
5.11. 1962. Sonur
hennar er ÓIi Páll Ómarsson, f.
19.10. 1978. Heimili þeirra er í
New York.
Ásta lærði hárgreiðslu í Iðn-
skólanum í Reykjavík. Ásta og
Óli Páll bjuggu fyrstu fimm ár-
in á Húsavík þar sem hún rak
hárgreiðslustofu, fluttust þau
svo til Reykjavíkur, á Njálsgötu
10. Ásta vann í mötuneyti
Mennntaskólans við Hamrahlíð
ásamt því að aðstoða Óla Pál á
ljósmyndastofu hans í Reykja-
vík. 1963 fluttu þau í Mjóuhh'ð 8
þar sem hún bjó til æviloka.
títför Ástu fer fram frá Foss-
vogskirkju í dag og hefst at-
höfnin klukkan 15.
Elsku systir og frænka. Nú ertu
sofnuð.
Þú lagðist til hvflu í þann mund
sem dagurinn leið inn í fagra
haustnóttina. Þinni löngu og erfiðu
baráttu við krabbameinið er lokið. I
tuttugu og þrjú ár, eða frá því að þú
greindist með þennan illvíga sjúk-
dóm, hefur þú með óbilandi krafti og
trú oftsinnis snúið við frá dauðans
dyrum og komið aftur til okkar. En
nú var stundin komin. Við erum
þess viss að hana valdir þú sjálf af
mikilli nákvæmni eins og þér einni
var lagið. Stundvísi var ein af mörg-
um dyggðum þínum, alltaf vera á
réttum tíma hvert sem ferðinni var
heitið. Á meðan þú varst ferðafær
komstu oft upp á Skaga með Akra-
borginni og þegar þú fórst aftur
heim með síðustu ferð vildir þú vera
komin niður á bryggju um leið og
Akraborgin lagðist að. Þá var oft
hlegið og við sögðum að þú færir til
að „binda“, en þú fórst um borð og
beiðst svo í þennan hálftíma þar til
Akraborgin lagði aftur af stað suður.
„Eg þoli ekki að vera á síðustu
stundu,“ var þá viðkvæðið hjá þér og
svo hlógum við öll. Já, Ásta mín, við
hlógum oft svo mikið saman, það var
svo gott að hlæja með þér. En ekk-
ert mannlegt var þér óviðkomandi,
þú tókst þátt í gleði og sorgum ætt-
ingja þinna og vina, alltaf tilbúin að
rétta hjálparhönd og leiðbeina.
Reyndar hentum við oft gaman að
því að þú fjarstýrðir okkur öllum, þú
BlómaÍ>úðí»T
Öo^ðsKom
v/ T-ossvogskipkjwgapð
Sími« 554 0500
Persónuleg,
alhliða útfararþjónusta.
Sverrir Olsen, Sverrir Einarsson,
útfararstjóri útfararstjóri
Útfararstofa íslands
Suðurhlíð 35 ♦ Sími 581 3300
Allan sólarhringinn. www.utfararstofa.ehf.is/
vildir nú ekki viðurkenna það en
bættir við að þú værir nú höfuð fjöl-
skyldunnar núna. Og mikið rétt, eft-
ir að mamma dó tókst þú að þér það,
oft misskilda hlutverk, að vera
mamman. Alltaf að skipta sér af, en
eins og við töluðum svo oft um, mað-
ur skiptir sér af þeim sem manni er
annt um og vill vel.
Aldrei máttir þú nokkuð aumt sjá
og varst alltaf talsmaður þeirra sem
minna máttu sín í þjóðfélaginu. Þín
er sárt saknað, elsku Ásta, af okkur
öllum, en við vitum að við megum
ekki stjórnast af eigingirni því að þú
varst búin að reyna svo mikið og
ganga í gegnum svo mikla erfiðleika
í súkdómi þínum að við munum
reyna að horfa á brotthvarf þitt sem
frelsi. Við sendum kveðjur til starfs-
fólks Sjúkrahúss Reykjavíkur á
deild A-7, sem annaðist þig þessa
síðustu mánuði og studdi okkur á
erfiðum stundum. Kveðja okkai- er
tregablandin, við héldum öll að við
værum viðbúin brottför þinni og
vissum að hún var þér lausn, en eftir
situr harmur, eftirsjá eftir mann-
eskju sem hefur verið svo stór hluti
af lífi okkar svo langt aftur sem við
munum. Tími ljósanna er kominn,
skammdegið sem þér fannst aldrei
erfitt er komið, við kveikjum á kert-
um í kvöld og látum hughrif minn-
inganna vekja með okkur gleði í
sorginni.
Ástarkveðjur.
Oddný og Valdemar.
Valgeir og fjölskykla.
Inga og Ijölskylda.
Lovísa og fjölskylda.
Ingimundur og fjölskylda.
Veistu
að vonin er til
hún vex
inni í dimmu gili
og eigir þú leið
þarum
þá leitaðu í urðinni
leitaðu á syllunum
og sjáðu
hvar þau sitja
h'til og veikbyggð
vetrarblómin
lítilogveikbyggð
eins og vonin.
(Þuríður Guðmundsdóttir.)
Vinátta okkar Ástu hófst að vor-
lagi árið 1939. Við áttum heima í
sömu götu og bundumst vináttu-
böndum, sem aldrei rofnuðu. I end-
urminningunni er bjart yfir þessum
dögum eins og var í ungri barnssál
okkar. Leikvöllurinn var Þingholtin
með ómalbikuðum götum og
óbyggðum svæðum, sem vel voru
fallin til ýmissa leikja. Barnahópur-
inn var stór og börn á öllum aldri
léku sér saman, þetta var sá tími
þegar börn og unglingar urðu að
hafa ofan af fyrir sér sjálf. Sumrin
voru tími útileikja og á veturna vai-
það skautasvellið á Tjörninni eða
nærliggjandi sleðabrekkur sem
heilluðu.
I hóp vina bættust á þessum árum
Didda og svo þær systur Sella (nú
látin) og Veiga. Þótt oft hafi verið
vík milli vina hefur vináttan haldist
fram á þennan dag og verið ómetan-
leg.
Ásta hafði vanist því að taka til
hendinni við heimilisstörf í foreldra-
húsum. Fórust þau verk henni vel úr
hendi. Fljótlega eftfr fermingu fór
hún að vinna fyrir sér. Oftast var um
vistir að ræða á heimilum þar sem
hún tók að sér heimilisstörfin að
miklu leyti. Hún var afskaplega vilj-
ug til verka og vann störf sín af
vandvirkni og samviskusemi. Hún
færðist mikið í fang og axlaði þá
ábyrgð sem því fylgdi að sinna þess-
um störfum.
Ásta lærði hárgreiðslu og hafði
mikla ánægju af því starfi. I Iðn-
skólanum kynntist hún mannsefni
sínu, Ola Páli Kristjánssyni frá
Húsavík, en hann var þar við nám í
ljósmyndun. Þau gengu í hjónaband
24. október 1953. Vorið 1954 fluttust
þau til Húsavíkur, þar sem þau
bjuggu í fimm ár. Bæði unnu þau í
sínum iðngreinum, en Oli starfaði
jafnframt við sparisjóðinn á staðn-
um.
Á Húsavíkurárunum gerði heilsu-
leysi fyrst vart við sig hjá Ástu. Hún
þurfti að leggjast inn á sjúkrahús á
Akureyri þar sem hún þekkti engan.
Varð það henni erfið lega. Kannski
var þetta prófsteinninn á það, sem
beið hennar. Þau hjónin fluttu til
Reykjavíkur í lok sjötta áratugarins.
Óli setti á stofn ljósmyndastofu, sem
hann starfrækti um áratug, en þá
varð hann að hætta rekstrinum af
heilsufarsástæðum. Mun það hafa
verið honum þung raun. Hann starf-
aði þó áfram við iðn sína, m.a. var
hann ljósmyndari við Þjóðleikhúsið.
Ásta og Óli eignuðust þrjár dæt-
ur, Erlu búsetta í Portúgal, Sólveigu
búsetta i Hafnarffrði og Björgu sem
býr í New York. Óli lést 29. desem-
ber 1978.
Ásta vann lengi í mötuneyti kenn-
ara og svo síðar við matsölu nem-
enda í Menntaskólann við Hamra-
hlíð. Hún tók að sér umönnun dótt-
ursonar síns, Óla Páls. Hann var
henni sannkallaður sólargeisli og má
nærri geta til um líðan hennar, er
hún þurfti að senda hann frá sér,
vegna veikinda sinna.
Fyrir rúmum tveimur áratugum
kenndi hún sér þess meins, sem nú
hefur borið hana ofurliði. Hún háði
marga hildarleiki við þennan vágest
og lengi vel hafði hún betur. En það
gekk á þrekið og hvert áfallið eftir
annað markaði sín spor. Hversu veik
sem hún var hafði hún vonina alltaf
að leiðarljósi. Hversu þungbærar
sem sjúkrahúslegurnar voru lifði
hún í voninni um að það kæmi betri
tími, að eitthvað betra biði hennar.
Hún átti þá ósk heitasta að geta ver-
ið sjálfbjarga. Hún bað ekki um
neitt það, sem nútímafólki finnst
sjálfsagt að hafa í kringum sig. Hún
var sátt við sitt og lagði engum illt
til. Hugur hennar var hjá öðrum og
umhyggja hennar fyrir sínum nán-
ustu var einstök. Það kenndi ekki
biturleika hjá henni þó að lífið hefði
ekki alltaf farið um hana mjúkum
höndum. Hún lifði eftir lífsreglu
móður sinnar, Lovísu Pálsdóttur,
sem átti við mikið heilsuleysi að
stríða: „Morgundagurinn hlýtur að
verða betri" og ef það brást, var
bara að bíða næsta dags.
Vonin hennar Ástu „óx oft inni í
dimmu gili“ hún var „veikbyggð", en
vonin var alltaf til staðar. Ásta var
bænheit kona, en hógvær í bænum
sínum og þakkaði Guði allt það góða
sem hann gerði fyrir hana. Síðustu
mánuðirnir urðu henni erfiðir. Hún
handleggsbrotnaði heima hjá sér í
byrjun júní síðastliðins. Þar með
hófst hennar hinsta ganga.
Ásta er horfin sínum nánustu, en
yndislegar minningar um hana og
það æðruleysi sem hún sýndi í lífi
sínu munu lifa með okkur. Það er sá
auður sem hún skildi eftir okkur til
handa.
Blessuð sé minning þín, elsku vin-
kona.
Sólveig Kristinsdóttir.