Þjóðólfur - 27.05.1884, Side 1

Kemr út á laugard.morgna.
Verð árg. (50 arka) 4 kr.
(erlendis 5 kr.). Borgist fyrir
15. júli.
PJÓÐÖLFR.
Uppsögn (skrifl.) bundin við
áramót, ógild nema komi til
útg. fyrir I. október.
XXXYI. árg.
lleykjayík, þriðjudaginn 27. maí 1884.

Uppljóstr á stórþjófnaði.
jöegar vér í síðasta bl. lýstum yfir því um
deilu þeirra Utskálafeðga og Guðm. Guð-
mundssonar í Landakoti, að meira umþað\
viál yrði ekki tekið í »f>jóðólf«, þá var það
af þvi, að málið var auðsjáanlega meira en
utrætt. Út úr inni fyrstu grein Guðmundar
hafði oss og borizt önnur grein frá nokkrum
íbúum Eosmhvalanesshrepps (þó ekki nema
emn af höfundunum nafngreindi sig fyrir
oss), og synjuðum vér henni viðtöku, af því
að hún kom málinu til engrar upplýsingar,
eu var því auðugri af óviðkomandi slettum
°g óþverra, enda svo sundrlaus í stýl, að
það var éins og hún héfði verið samin af
uianni, sem ekki hefði verið með sjálfum
sér. þessi grein er nú síðar komin út 1
öðru blaði hér.
Úegar vér nú tökum eftirfylgjandi svar-
grein frá hr. Guðm. Guðmundssyni, þá er
það af því, að hér er orðið um alveg nýtt
mál að ræða—það mál, sem ekki má þegj-
andi niðr falla.
þ>egar eins merkr maðr og hr. Guðmundr
ber fram svo stórvægilega sakargift um
stórþjófnað, þá er sú sakargift svo
vaxin, að yfirvöldin geta ekki og mega
ekki ganga þegjandi frani hjá henni—
og gjöra það nú vonandi því síðr, sem orð-
rómrinn um þetta athæfi er fyrir löngu
hljóðbær orðinn.
Eins og oss þótti því illa varið rúmi blaðs
vors undir meira af persónulegum deilum
manna þar suðr frá, þannig vonum vér að
allir játi oss því, að það sé sjálfsögð skylda
blaðs vors, að Ijá rúm þessari eftirfylgjandi
grein, sem allar líkur eru til að geti orðið
til þess, að Tcoma upp stórglæpum, sem ann-
ars hefðu óhegndir sloppið og stinga þannig
á stórri meinsemd, sem fyrir löngu mun
vera fullgjört í.
Bitstj.
„þann eg kalla þekkja lítt,
er þekkir ei sjálfan sig“.
u. xnorarenst
»Nokkrir íbúar Eosmhvalanesshré
liafa í 11. blaði Suðra þ. á. verið að rerti
við að svara grein minni, sem út kom
og 8. tölubl. þjóðólfs þ. á.; en þeim ferst
það svo ófimlega að mér sýnist, að þeim
hefði verið miklu nær að láta pennan liggja
kyrrann og hreifa hann ekki til slíkra rit-
smíða; þess utan höndlar miðkafli greinar-
innar um málefni, sem mín grein minnist
als ekkert á ; um það málefni, sem ég hugs-
aði að ubúum Eosmhv.nesshrepp« væri holl-
ast að þegja um og þakka fyrir meðan aðrir
þegja. En úr því þeir fóru að slá út í aðra
sálma og sletta inn í grein sína atriði, sem
sjálfu málefninu er óviðkomandi, þá finn ég
mig knúðann til að svara þeim nokkrum
orðum, til þess, bæði mín og annara vegna
að skýra þetta eina atriði fyrir þéim, sem ó-
kunnugir eru, en að öðru leyti er grein þéirra
ekki svaraverð. þeir minnast, þessir göf-
ugu greinarsmiðir, á félagseignina í »James
Fown«(? ! !) er þeir svo nefna, það er líklega
timbrið á Stafnessfjörum, sem þeir meina,
þó skipsnafnið sé ekki sem allra réttast;
(okkr mun vera hollast að gefa okkr ekki
mikið út í það að rita ensku, samt hafa aðr-
ir sett »T« þar sem þeir setja »F« í skips-
nafnið) og lítr helzt út fyrir að þeir vilji
telja lesendum Suðra trú um, að ég við það
tækifæri hafi sýnt mig í óráðvendni, og jafn-
vel komið einhverjum kunningja mínum til
að vera mór til aðstoðar í því. f>essu ætla
óg ekki að svara með öðru en því, að segja
söguna svo sanna og rétta, sem mér er unt;
en sannanir fyrir henni mun óg geta fram-
lagt síðar, ef með þarf, þó óg að líkindum
ekki sæki þær í »uppboðsbók Bosmhvalaness-
hrepps«. Sagan er þá þannig:
Yiku eftir að ið mikla timbruppboð var
haldið á Stafnessfjörum, fór óg þangað suðr
með dekkbát, til að hirða það timbr, sem
ég hafði keypt við uppboðið. |>egar óg hafði
tekið það alt, sá ég að nokkurt rúm var
eftir í lestinni, sem ég átti ekki timbr í nema
það, sem ég í félagi við aðra átti í skip-
skrokknum, enþávoru Hafnamenn að byrja
að bjarga því í land, fór ég þá yfir um til
þeirra, og spurði þá,—einkanlega þann, sem
réð fyrir vinnunni og sem einnig var settr
umsjónarmaðr þar syðra af þeim manni, sem
stóð fyrir sjóboðinu og skrifaðr var fyrir
því,—hvort nokkuð væri á móti því, að ég
fengi úr skrokknum nokkra plankabúta lán-
aða upp á afdrag í því timbri, sem mér
síðar bæri að fá að róttri tiltölu við aðra.
Hann ekki eiuungis leyfði þetta,— því hann
vissi að óg var með þeim í kaupinu,—heldr
kvaðst verða feginn, hver sem kæmi til að
flýta fyrir björguniuni, því helzt liti út
fyrir að timbrinu yrði aldrei bjargað öllu,
enda hefði það seint unnizt ef brimið hefði
ekki flýtt fyrir björguninni. Tók ég þar
svo nokkra plankabúta, því ég gat ekki
rúmað í skútunni nema stutt timbr, af því
svo hátt var orðið í lestinni, en bað skip-
stjórann að hafa merki í milli þeirra og þess
timbrs, sem ég áðr hafði flutt út í skútuna;
þetta gjörði hann, og voru svo bútarnir
mældirþegar hingað komu. Nokkru seinna
frótti ég, að ósamþykki hefði risið út af
þessari lántöku minni milli umsjónarmanns-
ins (það er líkl. sami maðrinn, sem grein-
arhöfundarnir nefna «kunningja»), og nokk-
urra félagsmanna; en þó ég als enga «um-
kvörtun» yrði var við, fann ég mór þó skylt
að skrifa þeim manni, sem stóð fyrir boð-
inu, og sem ég því áleit að réði mestu,
tjáði ég honum frá, hvað marga planka óg
með leyfi umsjónarmannsins hefði tekið til
láns af félagstimbri okkar, bauð honum og
bað hann að útnefna tvo áreiðanlega menn
úr félaginu til að mæla hjá mér bútana, sem
fram á vetr voru geymdir aðskildir frá öðru
timbri, er hingað var flutt, og annaðhvort
láta virða þá í mínar hendr, eða selja þá
hér við uppboð, gæti ég ekki fengið þá í
skiftum fyrir það timbr, sem ég þá átti eftir-
liggjandi þar syðra. Bréfi mínu svaraði
hann seinna munnlega á þá leið, að sú
fregn, sem mér hefði borizt um ósamþykki
eða óánægju milli félagsmanna út af inum
oftnefndu plánkabútum, væri með öllu ósönn
og tilhæfulaus, sagði hann að hægt væri að
jafna þetta, þegar skift yrði inu bjargaða
timbri. jpetta hefir nú samt að líkindum,
ekki verið gjört, og er það vangæzla eða at-
hugaleysi sameigenda að kenna, sem flestir
eða allir vissu af þessu timbri hjá mér, því
hvorugum okkar, «kunningjanum» né mér,
kom til hugar að leyna því, enda hefði það
ekki verið auðgjört, því það var tekið á
albjörtum degi í margra manna nærveru.
það var þess vegna rótt gjört að bjóða
plánkabútana upp við uppboð það, sem
haldið var á skipsflekunum og inu seinasta
af timbrinu í fyrrahaust; en fyrst svo fór
að «kunninginn» hlaut boðið, þá kemr ekki
öðrum við en mér og honum að eigast við
út af inum margnefndu bútum hóðan af,
því hafi uppboðið vérið löglegt, þá eru þeir
ekki lengr eign félagsmanna, lieldr hæst-
bjóðanda. Eg hugsa ekki til aðfáþáfyrir
eins lítið verð og hann gaf fyrir þá, ég á
enga hehnting á því, enda, voru þeir meira
virði hingað fluttir, en þ ar á Stafness-