Norðanfari - 01.11.1864, Blaðsíða 2

52
þar eb vif ng níhlcild hcnnar raskafist ekki,
licldur vifchjelzt ósköddul) eins lcngi og lífife.
Kristín sáluga Baldvinsdótfir var einhver
mesta skynsemdar kona aí) aliii rábdeild og
vitsniwnum, bæfci í andlegu og veraldlegu til-
liti; hún lagíii sig eptir margháttabri þekk-
ingu af fræbandi bókalestri, hverjar hdn bæfci
átti sjálf í meira iagi, og líka var sjer úti um
þær hvívetna, jafnvel þótt hún Ijeti sig ekki
rema hib minnsta tefja frá hinunt þarflegu og
skyIdustörfum og stöbuvri árvekni og reglu*
semi. A æsku-árunum var Kristín sáluga
fríb og fögur tingfrú, og einhverhin gjörvigleg-
a«ta, atorkusöni, stjórnsöm, þrifinog umhyggju-
sönt, höfbingskapurinn oggjafmildin, meiiaumkun
og hjartanleg viikvamni í öllum efnum, voru
hennar stærstu eiginlegleikar, þvf haibi hún
sífelt útbreiddan móftirfaim til af) taka ab sjer
og nppala fjölda af fátækum börnum og skyld-
mennum þcirra hjóna, hver hún ól og upp-
fræddi af öllum sórna og piýbi, hún gekk fram
hvern dag æti sinnar hæversklega, skynsam-
lega, glablega og blýblega, vibræbis gób og
sí fræbandi, var þvf ætíb hin yndislegasta í
allri vifbúb, og yfir höfub, þá var hún hin
prýbilegasta fyrirmynd á heimili sínu, og er
því meb elsku og mikilli virbingu söknub og
sárþráb af ektamaka og hjúum, samt öllum
þeim er ti! hennar þekktu og nutu hins óþreyt-
anlega góba af henni í orbum, verkum og
öllu vibmóti. Gub gefi okkur öllum ab sam-
einast meb henni hjá liennar og vortim frels—
ara Jcsú Kiisti á himnuin. S. B.
j- G u b r ú n A r n g r í m s d ó 11 i r.
þann 29 júlím. þ. á. andabist mcrkis-
konau Gtibrún Arngrfmsdóttir á Grímsstöbum
á Fjöllum á 68. aldursári; hún var fædd ár-
ib 1796 á Haukstöbum í Vopnafirbi; fabir
liennar var Aingrímur bóndi Eymundsson, er
þar hjó lengi og var talinn í heldri bænda-
röb. Vorib 1827 giptist hún nú lifandi manni
sínum Jóni Sigurbssyni á Gríinsstöbum, bjuggu
þau hjón þar til þess vorib 1860, og grædd-
ist vel fje þó eigi skorti rausn, fluttu þau þá
ab Ilaukstöbum í Vopnafirbi en bjuggu þar
ab eins eitt ár, og brugbu búi vorinu eptir
og íluttu aptur ab Grímsstöbum til tengda*-
sonar síns Björns óbalsbónda Gfslasonar og
þar var hún til dánardægurs. Börn áttu þau
alls fimm dætur og komust fjórar þeirra á
fullorbins aldur, og fengu heibailega giptingu,
en nú lifa ab eins þrjár þeirrra.
Gubrún 8áluga var gáfub kona og flestum
þeim kostum búin er prýba mcga góba bús-
freyju. Ástrfk eiginkona og móbir, umhyggju-
og reglusöm búkona og húsmóbir, sjerlega
gestrisinn og ör ab fje vib þá er bágt áttu,
einkar nákvæm og umbyggjusöm vib þá er
sjúkir voru, enda hafbi hdn betur vit á meb-
ferb þeirra en flestar stjettarsystur hennar, þab
eru því ekki einungis vinir og náfrændur, er
harma lát hennar heldur munu einnig hiun
vegmóbi ferbamabur og hinn hjálparþurfandi
aumingi lcngi geima nafn hinnar veglyndu
konu er svo opt veitti þeim hýsing og beina.
cptirljet 2 sonu og 3 dætur sem lifa enn, 1
dóttir burtkallabist strax á ómálga aldri.
þab má meb sanni scgja um þessa heib-
tirskonu, ab luin var hvívetna gób eiginkonai
móbir og húsmóbir , söknub af öllum ab verb-
ugleikum, er til hennar þekktu. Hún var
kona gubhrædd , hjartagób, fyrirhyggjusöm og
glablynd; fórst allt lipurlega og vel úr hendi.
Fósturbörnum sfnum unni hún eins og móbir
og gleynidi ekki ab gjöra gott og útbýta þeim
er þurfandi voru. Matth, 25, 40.
Árni Ar n þ ó r s s o n.
þrátt sit jeg einmana þögull og dapur
þegar kvöldar og dimmir um láb,
mótlætisgusturinn mikill og napur
minnka finrist mjer stundum í bráb;
af því ab hugurinn vendir sjer víba
vina til og dveiur hjá þeirn,
enn hjá þjer skal allra lengst bíoa
6 minn bróbir sem kominn ert heim.
Já, þú crt yfir hörmnngar hafinn
himna til f sælunnarskaut,
eg skal þvf fagna, enn þótt sje vafinn
andstreymis hlekkjum á sorganna braut
skammt mun ab bíba fagnabar funda
frelsis röbull þá Ijómandi skín,
veginn minn skal jeg því viljugur skunda;
vonglabur af því ab komast til þín.
Ó þú datibans engill sem ab slær,
fögur blóm svo bliknub hljóta ab falla
brjóstum sinnar móbur ab sjer halla,
þeirra til hvar enginn ami nær.
0 þú hjarlans elsku bróbir minn !
hníginn ert á heljar bebinn kalda,
harma þrunginn dunar risinn alda,
lífs er þrotinn fagur ferill þinn.
Hegbun þín var helgum Ijóma fáb,
vitni ljóst hún var um óspillt hjarta,
víst því mun um aldur blessub skarta,
minning þín í brjósti margra skráb.
Andans fjör og frjálsi svipur þinn,
man jeg æ og mæta sjafnar drauma
mjer sem ljenti lijerveran þín nauma,
nú er glebi bagur hvorfinn minn.
Huggun sanna hjarta mínu fær,
andi þinn er yfir sorgir liafinn,
aldaföburs dýrtarskauti vaíinn,
þar vib finnumst honum þóknast nær.
____________ S. A.
Halldór Pálsson, er deybi ab Ósi í Bol-
ungarvík 1862.
Nú hefir liinn mikli
mannvinur Halldór
gcngib glabur
f góbri elli,
fótmál fremsta
fribsællar æfi,
og heiminn kvatt
liimni fagnandi.
i Ann a Ma rgrj et In dr ibadó 11 ir.
Hinn 3 dag ágústm. þ. á. burtkallabist
nicrkiskonan Annt Margrjet Indriíadóttir á Mýri
í Bárbardal 63 áru gömul. Hún var fædd á
Garbi í Fnjóskadal 1801. Foreldrar hennar
voru: Indribi Arason og fyrri kona hans
Margrjet Rafnsdóttir. 1817 fluttist Anna sál-
uga meb föbur sínum og stjúpmóbur Ilelgu
þorsteinsdóttur í Bárbardal, og hafti tnisst mób-
ur sína 8 ára gömul, sumardag hinn fyrsta_
Jiar giptist hún 25 ára ab aldri 1826, óbals-
bónda Ingjaldi .Jóussyni á Mýri, meb hverjum
hún lifbi 38 ár í ástúblegasta hjónabandi, og
Honum var unnt
sem aufnast fáum
ab njóta sannmæbs
nálega allra,
og ab verMeikum
vinna sjer hylli,
hinna mörgu
er hans abnutu.
Var sera verbi hann
yjelrábum hcimsins,
hreint og djarft vibmót
vib hærri og lægri;
í hans atgjörbum
ótvílrátt lijarta,
og Ijúft til libsinnis
sjcr lýsti æ.
Mótgang ei síbur
en meblæti heimsins,
áleit liann ástgjef
frá alvalds hendi;
því meb hugprýti
og hjarta glöbu,
búinn var jafnt
vib böli og sæ!u.
Er nú andi lians
alsæll á himni,
sigurlaiiimin sæmdur
síns frelsara;
geymd er minning hans
góbfræg og blessub.
í þakklátum hjörtum.
lians ástvina.
Br. Oddsson.
t
Kristín Jónsdóttir.
Hey er víst holdib allt,
hverfult er lífsins skraut,
þú maburl þenkja skalt
því eykin visna hlaut,
blómstrib á fold rjeb falla,
Gubs anda þar um gustur þaut.
Iljer fjell nú eikin ein,
aflvana jarbar til,
blómstrin sem hafbi hrein,
hjarta gætt kærleiks il,
Kristín Jónsdóttir kona,
stutt var hjervistar stundar bil.
Gubhrædd og gáfum prýdd,
glablynd hreinskilin bezt,
dyggbanna skarti skrydd,
skeyta Gubsorbi mest
bennar var hjartans glebi,
hún ljet þab ci vib heimin fest,
Hennar var hjartans lyst
hungrubum veita mat,
og þcgar einn fjekk þyrst
ab svala þegar gat,
þreyttan hvíid þiggja bciddi;
fátækt og skort ei mikils mat.
Htín cr nú hryggbum svipt,
heims eptir marga raun,
til yndis um er skipt,
öll hjartans gróa kaun,
lof syngur lausnaranum,
dyggbanna fær nú dýrstu laun.
Móbur vib bana beb
börn grátin standa hljób,
hún fjekk þeim hjúkrun ljeb
og liitnin leitt á slób,
stjúpmóbir ílestum fremri
hún var þeim eins og hinum gób.
Opt skein ef gáfum glans,
er geymdi sálin frí,
Hún prýði húss og nianns,
lieita vel mátti þ\í,
líka mun lengi vara
minningin hjörtum ýmsra í,
svo minntist konu sinnar.
B. Björnsson.
t
Sigurbjörg Jónsdóttir.
t
0 brymsollnu leibir lífs