Norðanfari


Norðanfari - 30.04.1869, Blaðsíða 1

Norðanfari - 30.04.1869, Blaðsíða 1
f>etta nr. kosta hlut- aíieigendur hinna dánu. Bla?) 'þetta fá kaup- endur Norftanfara rrjá kostnaoarm gefins. 8 ÁR. AKUREYRl 30. APRIL 1869. M 93. f síera Benedikt l ígftoon er fæddur 10. october 1797; útskriíatet 1816; giptist eptirliíandi Iiúsíní þorbjörgu Jónsdóttur 17. Juiius 1819; vígöist til Hóia í Hjaltadal 6. Aprilis 1828; varo sáttasemjari sama «ir, en próíastur 1835; deyði 28. Aprilis 1868. Hann varð Sex barna bezti faðir, en af þeim lifir að eins eino sonur. Gáfur hann hcppnar en alvörumikill, en ötlimagrannur; hafði þcgið, ef áminna þurfti; bjarthárr, fagurleitur Iærður vel f Iatínu, kenndu það nokkrir og Ijós um hvarma; læknis- og guðvísi, kynfylgju og strangleik, augun voru blá, laga fræðum cn vitrir hreinlyndi, hin blíkhröðu, og föðurlands sögu, sem honum var lagið, en nefið rjett hagfræði, búnaði og byggingar íþrótt. einnig viðkvæmni og vöndun í gjörðum. og roði í kinnum. Ilann var því flestum fyrirmannlegri Gjörhugull var hann Gestrisinn var hann æ og glöggur um flest, og glaður í bragði, og göfuglegur ektamaki hinn bezti, málreifur, hýr, álitum hvervetna; ástríkur faðir, þó hófsmaður um flest; því mun hann efalaust hjúum heilráður, mátti því segja hánn að öllu samtöldu scm hverjum annara, sannan ísleuding sinnar tíðar sómi, manna örvastur og mannvin mærstan, ef sanninda nýtur, við auma lýði; ef í mannjöfnuð færum. og höfðingi einhver því engi var skortur með helztum í landi, auðs nje vilja; Ilár maður þókt' hann, enda taldi hann skyldn- og trúrækinn skötnum fremur, þrekinn og riðvaxinn, breiður um herðar, til ætta frægstu. Gang' eg um gróna rein Þess, er brosti við brögnum, Ef til vill, velta má grafar í einhvers leit, að byggðum hans þegar hvöttu fót? í vef þann og moldar hjóm, hví spyr eg: hvaða bein Leidd sæl til lífsins inn sem að vjer allir sjáum, hvíla í þessum reit, leiptrar nú öndin hans, gröf manns þar viður grúfir tóm. fyrst að hetjunnar hýru endir hnjóðs eptir sinn, Að rækta iðjusvið, hvereinn skarð fyrir skildi vcit? í örmuin Lausnarans, svo ávaxta beri gnótt, Hann reyndi súrt og sætt þeim cr hann tryggur treysti þessi steinn varðar við sitt kannske yfir megn; í trú á verðskuldun Guðs og manns. volegri gleymsku nótt; þó fjekk hann þar að gætt, Lifir þú líkt og sá enda mun engin fegri sem þjer tjáir guðlcg fregn, Er látum vjer nú um rætt, endurminning hjá seinni dróít. að hníga' ei, heldur bdta þig reiddu þar upp á, Guð annist alla tíð hervopnum trúar reynslu gegn. þó eitthvað sje mótstætt, eptirlifandi kvon Horfinn burt hví er sá? að þó, eíns og hann nýtur og hennar hýran frændlýð Hvar fæ eg við því bót? vegs, er aldrei leit auga fætt. í himins sælu von. Hvað? Er hvergi að sjá Rjett eins og eikin há Sönginn sofnuðum vini / / ¦ n hýrt augna viðurraót ungviðar fagra blóm, setti 0. prestur ÖlafSSOIl. 45 —

x

Norðanfari

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Norðanfari
https://timarit.is/publication/88

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.