Norðanfari


Norðanfari - 02.01.1880, Blaðsíða 1

Norðanfari - 02.01.1880, Blaðsíða 1
19. ár. Akureyri, 2. janúar 1880. Nr. 1—2. t Hiltlur sál. Eiríksdóttir Msfrú. Var fædd 18. sept. 1808 að Skinnalcni á Melrakkasljettu; foreldrar hennar voru þau Eiríkur Grímsson Jónssonar höfuðmanns frá Oddsstöðum, og þorbjörg Stefánsdóttir Lár- usdóttir Schevings prests að Presthólum í Núpasveit. Alsystkyni hennarvoru: Magnús guðfræðingur í Kaupmh. , Stefán hóndi á Skinnalóni (dáinn). Jón dvaldi mestanhluta æfi sinnar í Rvík við verzlun og skrifstörf (dáinn) og húsfrú Sigriður ekkja síra Gísla sál. Jónssonar í Kálfhaga. Hálfsystkyni: Stefán Bjarnarson nú sýslumaður í Árnes- sýslu og Guðrún önduð á ísafirði. Eptir frá fall föður síns, er drukknaði í Hraunhöfn á Sljettu, flutti hún á 7. ári með móður og systkynum að Ketilstöðum í Jökulsárhlíð til Bjarnar sál. Sigurðssonar merkisbónda, er varð seinni maður þorbjargar sál. Hjá þeim ólst Hildur sál. upp þar til hún var á 19. ári, að hún fór vistferlum að Kirkjubæ í Hróarstungu til prófasts Árna þorsteinsson- ar og Bjargar Pjetursdóttur sýslumanns frá Ketilsstöðum á Völlum; hjá þeim dvaldihún í 2 ár; á hinu síðara ári andaðist Árni pró- fastur; áður hafði hann legið rúmfastur í 19 vikur, og stundaði hún hann aUan þann tíma með alúð og óþreytandi preki, sem hún hafði þegið mikið af. Næsta vor eptir hinn 10. júlí, gekk hún að eiga Halldór stúdent Sig- urðsson frá Hálsi í Fnjóskadal, og dvöldu þau pað ár á Ketilsstöðum hjá móður hennar og stjúpföður. Næstu 3 ár bjuggu þau að Hlíð- arbiísum í Jðkulsárhlíð, paðan fiuttu pau að Úlfstöðum í Loðmundarfirði, og bjuggu par til pess vorið 1856 að Drottinn sleit hina ást- ríku sambúð þeirra, því pá kvaddi hann til sín Halldór mann hennar, hinn sama dag mánaðar er pau fyrir 26 árum, höfðu tengst bandi kærleikans. þeim varð 10 barna auðið, og eru 6 þeirra á lííi: Björn sýslunefndarmaður, hrepp- stjóri og óðalsbóndi á ÍJlfstöðum í Loðmund- arfirði, Eiríkur bóndi á Reykju11! í Tungu- sveití Skagafirði, Benedikt skósmiður i Minne- sota í Ameríku, Kjartan Magnús óðalsbóndi í Hringsdal á Látraströnd, þórarinn óðalsbóndi á Landamóti, báðir í þingeyjarsýslu, og þor- björg prestskona á Bergstöðum í Húnavatns- sýslu*. Eptir lát Halldórs sál. bjó hún með börnum sínum 2 ár á Úlfstöðum þar til vor- ið 1858, að hún flutti að Garðsvík við Eyja- fjörð, þar bjó hún 2 ár. Vorið 1860 flutti *) Ritstjóri Norðlings hefir í blaði sínu getið láts þessarar konu og segir að þeirra börn sjeu þau Björn og þorbj. en getur hinna annara 4 nú lifandi sona ekki neitt, þó honum sjeu þeir persónul. kunnir A- stæðan fyrir þessari þagmælsku ritstjórans, sem menn eiga þó ekki að venjast, er oss olJós, og óskum vjer að ritstjórinn láti hana uppi. hún að Laxamýri, og giptist sama vor Jóhann- esi sál. Kristjánssyni óðalsbónda þar; næsta vor 1861, fluttu þau hjón að Eellseli í Koldu- kinn, þar bjuggu þau í 7 ár ; var þá Jóh. aldurhnigirm, sjúkur og líkamþungur, svo hann var vanfær að sjá um bú sitt, skipti hann þá bömum sínum, er hann átti með fyrri konu sinni, eigum sínum öllum, en flutti árið eptir ásamt konu sinni á eignar- jörð hennar Kross í sömu sveit, tók hún þá við búsforráðum, og hjelt sömu risnu og áð- ur. A Krossi bjó hún í 4 ár, og þó hún byggi þar í hinni mestu þjóðbraut, græddist henni þar fje vonum framar. A hinu síðasta ári þar burtkallaði Guð mann hennar Joh. sál. eptir rúmra 11 áraástríka sambúð þeirra. Vorið 1872 flutti hún að Stóra-Eyrarlandi við Akureyri, þar bjó hún til þess vorið 1876 að hún brá búi fyrir fullt og allt og fluttist með tengdasyni sinum sjera Stefáni M. Jóns- syni og þorbjörgu dóttur sinni, er giptust sama vor, að BergsstÖðum í Húnavatnssýslu. Hjá þeim dvaldi hún þar til hinn 6. apríl 1879, að góðum Guði þóknaðist að kalla hana til sín, með stuttri en hægri banalegu, eptir langan, fagran og vel notaðan starfstíma, á 71. aldurs ári. — Jarðarför hennar framfór að Bergsstöðum hinn 23. s. m. Húskveðju mælti Markús prestur að Biöndudalshólum, Sophonías prestur að Goðdölum húskveðju, líkræðu og orð yfir gröfinni og sagðist þeim ágætlega, en Stefán prestur að Bergsstöðum tengdasonur hennar og bróðursonur mælti yfir gröfinni skilnaðarkveðju ættingja og vina. Æfiferill Hildar sál., var einatt mæðu- samur og þyrnum stráður; hún hafði sjálf um mörg ár reynt hættulegan og þreytandi heilsubrest, staðið opt yfir banasæng deyjandi ástvina, og með öllu, er hún mátti þreytt kraptana til að bera og ljetta byrði sjúkraog bágstaddrn, er hún náði til, en það var sem þeir gætu ekki bilað fyrr en allt í einu, hún var ern til sálar og líkama fram í andlátið, sýndi þaft sig bezt að suma dægrið sem hún andaðist, ráðstafaði hún fötum sínum hvað þá öðru, og tæpum hálfum tíma fyrir andlát sitt, kvaddi hún hvern mann á heimilinu skiln- aðarkossi, eins og heilbrigður maður, er um stundarsakir skilur við vini sína. — Æfifer- ill hennar var og dyggða og mannkostaferill. Auk sinna eigin barna, ól hún upp 6 börn munaðarlaus frá blautu barnsbeini án minnsta endurgjalds, og 3—4 börn hjelt hún fleiri ár og kom á framfæri, ekki einungis meðan menn hennar lifðu, heldur og eptir að hún varð ekkja. Hún hafði jafnan nokkur efni fyrir höndum, en skoðaði pau sem fenginsér í hendur til að seðja með húngraðan, svala þyrstum og klæða uakta, enda munu fáir, vjer viljum segja enginn, hafa farið óbæn- heyrður af fundi hennar, ef hún mátti þeim lið eða líkn veita, því að það var sannarlega stefna hennar í lífinu að verða í stöðu sihni sem flestum að liði. Hún var í orðanna fyllstu merkiugu síinnkölluð móðir, ástrik eig- inkona, stjórnsöm, mikil- og velvirk húsfreyja, gestrisinn og velspör húsmóbir, hún var nær- færinn mjög víð ;sjúka og heppin ylirsetu- kona og þó hún aldrei lærði þá íþrótt, hafði hún þó tekíð við fjölda barua og aldrei mis- tekist. Hildur sál. var meðal kvennrnaður á hæð, rjettvaxin og þrekvaxin, fjörleg í fram- göngu og limahurði, dökkjörp á hár, frémur þeldökk í andlití, breiðleit, ennisbreið og svipmikil, átti þar með rjettu heima lýsing þjóðskálldsins: «Hvöss og skýr og skarpleg kinn og brún». Gáfur hennar voru mildar, til munna og handa og mátti hún heita af- bragðs vel að sjer, þegar litið er til anda þeirrar tíðar, er hún var alin á, og til þess, að hún sjáíf varð að menta sig. Lundin var örgerð og bráð, geðshræringarnar fremur á- kafar, en mjög víðkvæmar, henni rann fljótt í skap, ef því var að skipta, en manna skemmst rækti hún mótgjörðir, var það og jafnan orðtak hennar: «ef pjer reiðist, þá syndg- ið ekki« o. s. frv. Illgirnis skeytum vondra manna var opt béint að henni, en þau unnu eigi á henni, og gjörðu henni engan sárs- auka, því hún reyndi að hafa jafnan óflekk- aða samvizku fyrir Guði og mönnum. þessu getur enginn neitað, er rjett þekti hana og satt vill segja. Hún er pví eigi einungis öllum nákomnum, heldur og sjerílagi mörg- um aumum og þurfandi harmdauði nær og fjær. Með helgum dug og hjarta prýði lauk hún löngu starfi, rækti dyggð, dáð og Drottins ótta meðan æíi entist. Eins og hetja hnje fyrir hönd dauða, er máttur manns ei sigrar; engri mannraun hún undan snjeri meðau lííið leyiði. Fól hún anda sinn föður hendi æ og iðuglega; hennar mun andi með anda föður alsæll ætíð lifa. Astvinir hinnar látnu. Frjettir útlendRr. Kaupmannahöfn 7. nóvember 1879. Jeg gat þess síðast, að Bismark hefði fyrir skemmstu farið til Vínarborgar, og mikið væri rætt um það ferðalag, og mörgu spáð. Nú er það sannspurt, að peir Bismark og Andrassy hafi samið fóstbræðralag milli ríkj- anna, og hafi keisararnir staðfest samninginn með 'nöfnum sínum. það dylst engum, að þessi samningur er Bússum mest í mein, þeir verða einir síns liðs í austurhelming Norðuralfu og fá víst að kenna á samtökun- um ef nokkuð skerst í á Balkanskaga. Vil- hjálmur keisari er mesti vinur Kússakeisara og var honum þvi þessi politik Bismarks mjög um geð, en ljet þó undan. þjóðverja- land hefir nú átt í höggi við alla nágranna sína fyrir sunnan, austan og norðan (Aust- ^m'íki, Erakkland, Danmörk), og borið jafn-

x

Norðanfari

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Norðanfari
https://timarit.is/publication/88

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.