Máni - 25.06.1881, Qupperneq 1

28.-29. (16.-17.)
1881.
MÁNL
Reykjavík, 25. júuí.
Haltu áfram á meðan rétt liorfir.
Jþað er einkenni sumra þjóða, að gjöra
Iítið úr, ogjafnvel lienda gaman að því, þegar
fólksfærri eður minni þjóðir uppá einhvern
hátt vilja vekja allt það hjá sér, er styrkir
hinn sanna þjóðaranda, eða vekur þá sjálf-
stæðu hugsun, að geta hjálpað sjálfum sér
— þetta á sér mjög sjaldan stað, hjá göf-
ugum þjóðum, viljum vér helst nefna t. d.
Amerikumenn, sem nú eru hinir mestu
framfara menn heimsins. Jafnvel þó stjórn-
fræði (pólitik) eður þjóðerni muni ekki ept-
ir hugsun sumra, geta samrýmst við það, er
vér ætluðum að rita um hér á eptir, þá
hugsum vér á annann veg; því hvaðeina,
sem einkennilegt er hjá oss, og sem sér-
staklega bendir á íslenskt þjóðerni, og sem
því til sóma má verða, þar yfir vildum vér
innskrifa fyrirsögnina: «haltu áfram á með-
an rétt horfir», sem er tekin eptir forseta
Tilræðið,
snúið úr dönsku, af 11 8.
(Framhald). «Hvernig fer, ef eg læt ekki
taka mig fastan kér?» spurði Hermann. —
«þá sendi eg eptir þjónum rnínum, og læt
binda yður og flytja yður svo nauðugan burt».
— «Eg kæri mig ekki um, að gjöra þessa
svívirðu verri, en hún þarf að vera. Eg
lofa yður að taka mig fastan. En gætið
vel að því, að fyrir þetta tiltæki yðar, getið
þér misst embætti yðar. þér hljótið að
vera dæmalaus asni, ef þér sjáið ekki, að eg
er ekki Nobiling sá, er þér eigið við». —
«Frú mín góð, eg bið yður að minnast þess,
að hann hefur kallað m i g, sem keisaranum
hefir þóknast að fá dómara vald í hendur,
kallað mig sjálfan asna. — «þ>ér þurfið
engra vitna við, því það, sem eg hefi sagt
hér, ætla eg seinna að láta koma opiuber-
lega út á prenti». — J>að var auðsætt, að
121
Jóni sál. Sigurðarsyni. Hvernig sem á því
stendur, þá er eins og margir Danir eður
þeirra sinnar, alls ekki skilji, eður vilji skilja
þessa viðleitni landsmanna, að skapa hjá
sjálfum sér sjálfstæða hugsun, og það er
einsog sumir, þó íslendingar eigi að heita
að nafninu, vilji helst með öllu móti draga
úr oss allan kjark, annaðhvort með fáfengi-
legum skrípasögum um þá sælu, fegurð, auð
og menntun sem Kaupmannahöfn ein getj
boðið, eður þá á hinn veginn fullvissa oss
um, að allar þessar svo kölluðu þjóðernis
grillur hjá oss verði að engu, og þess vegna
séum vér og verðum vér «óaðskiljanlegur
hluti Danaveldis» I>rátt fyrir þessa með-
fæddu hugsun og skoðun margra Dana, þá
eru íslendingar samt sem áður búnir að út-
vega sjálfum sér sjálfsforræði, því þó stund-
um sé stagað á því sem líklegast á að vera
fyrir kurteisis sakir, að stjórnarskráin sé náð-
assessornum líkaði ekki vel, að geta búist
við, að verða opinberlega kallaður asni í
blöðunum, en hann hafði nú gjört ofmikið
til þess, að hann gæti hætt við allt aptur
og auk þess var gremja hans og hatur svo
mikið, að hann því nær var viti sínu fjær.
— Gjörið svo vel, að koma með mér»,
mælti hann við Hermann. Hermann kvaddi
frúna og bað hana, að senda þegar til föð-
ursystur sinnar og láta hana vita, hvernig
komið væri.
Ekki hálfa klukkustund sat Hermann í
ráðhúsdýflissunni, og assessorinn sendi þá
fregn til Berlínar, að hann hefði tekið
fastan bróður dr. Nobilings.
J>að var ekki lengi að berast út um
bæinn, að assessorinn hafði handtekið bróð-
ur dr. Nobilings, er'hafði látist vera annar,
on hann var, það er að segja Hermann
Edlich, gestur majórins. Bæjarbúum þótti
122