Máni - 25.06.1881, Síða 6

131
M Á N I.
132
12 vetra og húskona frá sama bæ, en ann-
ar sonur Árna og konur tvær frá öðrum
bæ komust upp á sandrif í ánni og varð
bjargað.
Veðuráttan 1 maímán.
1. og 2. hægviðri með þokulopti og 9°
hita. 3.—4. kalsaveður af austii, hornriða-
krapi til fjalla 5° hiti. 5.—8. góðviðri, en
eptir miðjan dag þess 8. kom vindur af austri
og mistri sló yfir. 9. krapahriðjur af suðri
og útsuðri. 10. rigning af landsuðri. 11.
hryðjuveður af útsuðri, með brimi til sjáv-
arins. 12. hægara veður. 13. sunnan krapa-
rigning, gekk síðan í landnyrðingskalsa-veður
með krapa, og snjó festi á fjöllum. 14. aust-
an kraparigning. Um nóttina bins 15. var
frost og snjókoma til fjalla og kaldur Iand-
nyrðingur um daginn. Nóttina hins 16. var
5° kuldi til sveita og þessar 2 nefndu næt-
ur hrímaði glugga upp til sveita, um þessa
daga var 4° hiti hér niður við sjó. 17.—18.
var allgott veður, en eigi meir en 5° hiti
á daginn en 2° kuldi á nóttum. Síðari hluta
dags hinn 19. var kraparigning. f>ann 20.
sunnanvindur, var kornélaveður fyrrihluta
hræðslu og kvíða. Hvernig skyldi hann fara
að taka það upp fyrir henni, að hún hafði
kornið öllu upp? Skyldi hann reiðast henni?
Skyldi lrann sanna framburð hennar? Eptir
litla stund kallaði þjónn á Önnu og bað
hana að ganga inn í dómstofuna. — «Frök-
en», mælti assessorinn, «eg þakka yður fyrir
framburð yðar, er þér ótilkvödd hafið borið,
og sem fanginn hefir játað, að sé í alla
staði róttur. Eg þakka yður því fremur fyrir
hann, sem hann hefir voitt mór ljósari þekk-
ingu á lundarlagi manns þessa og sýnt mér
að hann er mjög fús á, að koma fram í
annari mynd, en sinni eigin. Leikur sá,
er hann lék í morgun, er að einslítill þátt-
ur af þeim hinum mikla og skaðsamlega
leik, er hann og vinir hans, þessir bölvaðir
fantar, leika fyrir oss. Eg þakka yður enn
einusinni fyrir? — Assessorinn hneygði sig
og kvaddi hana. Anna ætlaði að svara, en
dags, en þá á daginn leið gjörði kraparign-
ingu. 21. kuldastormur af austri og hríðar-
krapi til fjalla. 22. vindur af útsuðri með
brimi. 23.—24. var góðviðri með hlýinda-
skúrum, 10° hiti. 25.—26. voru austan-
vindar með 12° hita, þaðan af til mánaðar-
ins enda var opt hægviðri og hiti varð hæst-
ur 10—14°. Fiskiafli varð heldur rýr al-
mennt hér á Innnesjum.
þ>rír fyrstu dagarnir af pessum mánuði
voru líkir að veðuráttu, sem seinustu dag-
arnir af maí, en með þeim 4. brá til norð-
anáttar og þerris með kuldasnerpu í loptinu
með 5° frosti, voru þá snjóél til fjalla, og
eigi nema 5° hiti um daginn, var þessi veð-
urreynd til hins 8., á nóttum var svo mikið
frost, einkum nóttina hins 6. að tjarnir lögðu
og mýrar. Morguninn hinn 9. var komin
rigning af suðri, og þann 11. var stormnr
og rigning og eins að morgni hins 12. Síð-
an hafa gengið þyrkingar af norðri til þess
22., kuldaherpingur til fjalla og uppsveita,
á daginn mest 10° hiti, fiskafli hefir verið
sæmilegur þessa daga af þorski og ísu,gras-
vexti fer ekkert fram, einkum á harðvelli og
túnum, sem eru meir og minna kalin og
hún sá að assessorinn beið eptir því, að
hún færi, og svo fór hún, enn þá hryggari,
en hún hafði komið, því að það var auðsætt,
að framburður hennar hafði eigi bætt fyrir
Hermanni, heldur miklu fremur skemmt
málstað hans. Anna mátti til með að vera
ein. Henni þótti því vænt um, að móðir
hennar hefði farið burt, til þess að finna
vinkonur sínar. Hún settist á uppáhalds-
stað sinn í hinum stóra, skuggasæla aldin-
garði, og fór að hugsa um Hermann. Ó þá
hugsaði hún um hann með allt öðrum til-
finningum, en er hún fyrst var að búast
við, að hann kæmi. Henni fannst það sér
að kenna, að svona var komið fyrir honum,
og í augum hennar var hann svo hátt haf-
inn, að henni fannst,. að hún gæti eigi
hugsað sér anuau eins mann. Var hann
reiður henni, eða fyrirgaf hann henni það,
sem hún hafði gjört honum ? Hún sagði með