Máni - 25.06.1881, Qupperneq 8

135
M Á N I.
136
Auglýsingar.
ofégT Litlar skrifbækur strikaðar og óstrik-
aðar, pappír og umslög, pennar og blek, fást
hjá undirskrifuðum og seinna í sumar for-
skriptir. Keykjavík, 24. júní 1881.
Einar þörðarson.
tf/jtf’ Samkvæmt nmboði og fullmakt
þoirri er herra Björn Árnasou á Torfastaða-
koti í Biskupstungum, hefir gefið mér und-
irskrifuðum, dagsettri 28. maí þ. á., sem
einasti erfingi Guðmundar sál. Torfasonar,
seinast prests í Torfastaðar prestakalli; að
innkalla öll Ijóðmæli nefnds prests er hann
hefir útgefið. ]?á skora eg á alla þá, er
kynnu að hafa undir höndum að láni frá
höfundinum ýms ljóðmæli hans hverju nafni
sem nefnast að senda mér þau því þau eru
eif/n hins íslenska bókmentafélags, eptir
ráðstöfun erfirif/ans; einnig leyfi eg mér, að
óska þess að hver sá er hefir afskriptir af
kveðlingum skáldsins og safnað liefir þeim
saman, að unna félaginu þeirra, því annars
farast þau með tímanum, einnig að skrifa
upp það, er einhver kann að hafa fest í
minni sér. Hjá bókmenntafélaginu geymast
— Hermann. «Eg held að eg elski hann»,
sagði hún í hálfum hljóðum.
Nú sat yfirdómarinn í les-sal sínum,
og ætlaði að fara að rita yfirmönnum sin-
um, skýrslu um yfirheyrslu þá, er hann hafði
haldið yfir fanga sínum. Hann hafði nú
talið sjálfum sér trú um, að Hermann væri
bróðir dr. Nobilings, en eigi hinn ungi verk-
smiðjustjóri Hermann Edlich. Hann var
nú heldur upp með sér yfir að hafa gjört
þetta mikla afreksverk og bjóst við að sjá
um sig lofræður í öllum þýskum blöðum. Og
svo hún Anna? — «Hún kemur til með að
hugsa sig um, áður en hún hryggbrýtur
slíkan mann». — Honum datt í hug, að ef
fanginn væri nú ekki Hermann Edlich, þá
gæti hann enn fengið Önnu, þar sem majór-
inn hefði lofað honum henni, eu hann hugg-
aði sig við það, að Anna hafði sagt, er hún
var yfirheyrð, að hún vildi ekki eiga mann,
þau frá eyðileggingu, og er eigi óhugsandi
að félagið gefi Ijóðmæli höf. smásaman út
á sínum tíma. fað hefir margt eyðilagst
bæði fyrr og nú af ljóðmælum skálda vorra
auk annars, er eigi má lengur eiga sér stað.
Reykjavík, 8. júní 1881.
Jón tíort/firðinyur.
— Hjá bókverði bókmenntafélagsdeildar-
innar í Kvík, Jóni Borgfirðing fást þessar
bækur félagsins: «Siðbótasagan» 2 kr. 50 a.
»Alþingisstaður hinn forni» 2 kr. «Efna-
fræði» eptir H. E. Koscoe 1 kr. «Eðlislýs-
ing jarðarinnar», eptir A. Geikio 1 kr. «Eðl-
isfræði», B. Stewart 1 kr. «Auðfræði», eptir
A. Ólafsson 2 kr. 50 a., enn fremur margar
eldri bækur félagsins, sumar með talsvert
niðursettu verði.
— Svartur hattur fanst í Aðalstræti hér
í bænum og hárgreiða á Hlíðarhúsastíg, má
vitja þessara muna hjá ritstjóra «Mána».
— Beisli uieð nýlegu, einföldu höfuSleðri, nýleg-
um koparstöngumog bornum kaðaltaumum týndist á
Bolavöllum 23. p. mán. Sá, er kynni að finna pað,
er mót fundarlaunum beðinn að halda pví til skila,
til ritstjóra „Mána“.
Útgefandi: «Félag eitt í Reykjavík».
Ritstjóri: Jónas Jónsson._____________
Prentaður í prentstofu Einars pórðarsonar.
er faðir hennar hafði valið handa henni. —
í>á var barið á dyr, og maður fékk yfirdóm-
aranum í skyndi bréf frá Berlín. fegar
maðurinn var farinn, flýtti yfirdómarinn sér
að opna bréfið og lesa það. Hann varð ná-
fölur í andliti, stóð upp og æddi aptur á
bak og áfram um stofuna. í bréfinu stóð,
að bróðir dr. Nobilings væri fundinn og
handtekinn, að hann hefði villst á mönnum
og að fanginn væri Hermann Edlich; hefði
það orðið sannað af bréfum; enn fremur,
að hann skyldiþegarlátahannlausan.
Nú var úti með yfirdómarann. Nú vissi
allur bærinn um glópsku hans, og það sem
verra var, Anna vissi allt líka. Honum datt
þá í hug, að hún vildi eigi eiga Hermann ;
gat hann því gjört sér nokkra von um hana
enn þá, en fyrir bænum gat hann varið
breytni sína með því að sýna myndina.
(Niðurlag í næsta blaði).