Heimskringla - 05.09.1889, Blaðsíða 2

„Heifflstfimla,”
An
Icelandic Newspaper.
P^BHSHBD
eveiy lnursday, by
Thk IIkimskrinoi.a Printing Co.
AT
35 Lombard St........Winnipeg, Man.
Súbscription (postage prepaid)
One year.........................$2,00
6 months......................... 1,25
3 months........................... 75
Payable in advance.
Sample copies mailed free to any
address, on application.
Kemur út (að forfallalausu) á hverj-
um flmmtudegi.
Skrifstofa og prentsmiðja:
35 Lombard St........Winnipeg, Man.
Blaðið kostar : einn árgangur $2,00;
hálfur árgangur $1.25 ; og um 3 mánubi
75 cents. Borgist fyrirfram.
Upplýsingar um verð á auglýsingum
í „Heimskringlu” fá menn á skrifstofu
blaðsins, en hún er opin á hverjum virk
um degi (nema laugardögum) frá kl. 9
f. m. til hádegis og frá kl. 1,30 til 6 e. m.
Á laugardögum frá kl. 9 til 12 hádegi.
CSPUndireins og einhverkaupandiblaðs-
i ns skiptir um bústað er hann beðinn að
senda hina breyttu utanáskript á skrif-
stofu blaðsins og tilgreina um leið fyrr-
xerandi utanáskript.
Utan á öll brjef til blaðsins skyldi
skrifa: The Ileimgkringla Printmg Co.,
35 Lonibard Street, Winnipeg, Man . eða
IS'-P. O. Box 305.
■SJERA FRIÐRIK J. BERGMANN,
ttDÓMAR JIELMSKRINGLU”.
Andi sjera Friðiks .1. Berg-
manns 1 31. og 33. nr. J>. á. (1Lög-
bergi” er ekki neitt sjerlega ilm-
sætur, enda máske ekki við J>ví að
búast um hundadagaleytið. Eptir
greinum |>essutn að dæma hefði
maður nærri J>ví ástæðu til að í-
mynda sjer að guðsmaðurinn hafi
reiðzt ,(Hkr.”fyrirframkomnadirfsku
sína i því, að líta á einstöku at-
riði kirkjumála vorra, án þess fyrst
að setja upp presta-gleraugu. Hann
að sönnu byrjar á svari sínu (í 30.
nr. þ. á. „Lögb.”) ósköp kurteis-
lega. Hógværðin og blíðan, sem
fáfróður almenniiiirur hefur líka af
vana lært að ímynda sjer ein af að-
aleiiikeunum hálærðra guðfræðinga,
skín j>nr út úr hverju orði. En
þegar kemur aptur í hinn 2. kafla,
verður ekki betur sjeð en að þol-
gæðið þverri og að presturinn hiijóti
tlum hverja J>úfu”, eins og nátt
blinda bykk jau hestaprangarans forð
um. En (>aö er líka máske með
vilja gert, til að sýna, að Theory
og practioe sje sitt livað og geti
iila verið samfara.
Fvrst: ksfli ritgerðar prestsins
um (tdóina ( Heiinskringlu” ly'tur |
allur að játiiiugii kirkjiij>iiigsful]- !
trúanna, að altarisgöngu [>eirra á
meðau [>ingið stendur yílr. Haiin
vill ekki, og pess er heldur ekki að
vænta, gatiga inn á, að J>að sje
Jrvingandi lagaboð að ætlast til J>ess
að (lallir [>eir som á kirkjujungisitja
neyt.i kvöldináltíðarsakrainentisins
við J>að tækifæri”. Eu ef J>að er ekki
bindandi ályktun, á einn veg tak-
inörkun á frelsi einstaklingsins, hvað
er J>að J>áV Tiihvers var J>á að i
jagast um |>nð á tveimur pinvuin |
samfleitt
allt svo lengi að hann á engan hátt
misbýður lögum og reglum safnað-
ar eða kirkjuf jelags. Og svo fram-
arlega sem kirkjufjelagið ætlar sjer
ekki að ná algetðu einveldi yfir
samvizkum allra sinna meðlima, J>á
sýnist ekki nema rjett og sjálfsagt
að einstaklingurinn einn ráði hvaða
dag hann er til altaris, af J>eirri ein-
földu, en eigi að siður fullkomlega
gildu ástæðu, að hann einn getur
með vissu sagt hvenær hann er til-
búinn til J>ess. Þar sem ((altaris-
gangan er hið efsta stig í guðsj>jó«-
ustu safnáðarins”, pá verður prest
urinn að afsaka, J>ó mönnum virðist
að hvötin til að ná J>ví stigi ætti að
koma innan að frá hjá hverjum ein-
stökum manni í söfnuðinum, en ekki
utan að, gegnum lagaákvarðanir frá
kirkjuj>ingi. Auðvitað, ef }>að er
meiningin, að presturinn sje svo
máttugur, að hann Jmrtí ekki annað
að gera en tala, til J>ess að J>að
verði, J>á er náttúrlega öðru máli
að gegna. Hann þarf þá náttúr-
lega ekki annað en að tala, til þess
allir lyptist I einu vetfangi upp á
efstu rimina í þeim fullkomnunar-
stiga. En sje það nú ekki meining-
in, þá situr líka við það sem áður
var sagt, að það er eðlilegra að hvöt-
in til að ná þeirri fullkomnun komi
innan að frá hjá hverjum einum.
Það hefur líka heyrzt sú kenning
heima í söfnuðunum, í einum söfn
uðinum að minnsta kosti, aö altar-
isgangan sje svo þýðingarmikil at-
höfn, að það sje ekki gott að eggja
nokkurn einn á að verða hluttakand.
í henni, heldur að hver og einn komi
óbeðinn, undir eins oghanseigin til
finning segi honum að hann sje þess
verðugur. En þetta boð þingsins
er hrein og bein eggjun, ef það er
nokkuð, og þess vegna þveröfugt
við þessa að sýnist eðlilegu kenn-
ingu.
Að ályktunin sje nauðsynleg
til að fá kirkjuþingsfulltrúana sjálfa
til að vera með í þessu efni, verður
ekki sjeð. Það má ganga út frú því
sem vlsu, að allur J>orri þeirra
manna verða allt af svo lyndir, að
þeir hafa of inikinn áhuga fyrir
málefni kirkjunnar, til þess að þurfa
lagaboðssvipu kirkjuþingsins tii að
reka sig áfram, hvort heldur að
kvöldmáltíðarborðinu eða öðrum
störfum, sem prestarnir stinga upp á
að sjeu nauðsynleg. Til þess að fá
meginhluta þeirra manna til að vera
með, þyrfti þess vegna ekki annað
en auglj'sa að fólk yrði tekið til alt-
aris einhvern ákveðinn dao. t>eir
O
mundu fæstir sitja af sjer það tæki-
færi, sem þá byðist, til að gera sína
((góðu játniiigu”. Hvernig sem á
[>að er litið, verður það [>ess vegna
ofan á, að ályktunin hljóti að vera
gerð til að þreyngja að frelsinu, til
að auðkenna þá, sem ekki finna sig
færa til að vera með þann daginn.
Eðaef ekkiþað,þá saintsjetilgangur- i
inn með henni, að tilkynna almenii-
ingi á einn veg enn, að hann sje
undirgefinn æðra vaíd, að }>að sje
klerkastjettin, sem hjer fari á und-
an, og að hinir fáfróðu alþýðumenn
verði að gera sjer að góðu að feta í
slóðina, og [>akka fyrir leyfið. Allt
til að auglýsa vald sitt, allt til að
viðhalda lotningunni fvrrir dy'rð
sinni I brjósti almemiings, á meðan
þess er nokkur kostur.
ef eptir a
biudur inenn á ei
þetta er þvingandi
sem sagt er ti
lltsaman að það j nái eins víst
ugan hátt? En I þeim,
ályktun, hvað , [>eir meiin,
hins gagnstæða, eins
Setningunum að [>essi álvktun j
kki tilgangi síiiuni,!
að útbolaðir verði af þingi
kki eru ælinlega!
tilbúnir að hanga í frakkalafi [irest- i
og líka sást af mótspyrnunui er hún j anna, snýr sjera Friðrik þannig
fjekk á þinginu. Auk þess hefur að það þyki ((stórkostleg hneysa að j
" “ „■■'■
((Hkr.” hefur aldrei haldið frarn
liinu gagnstæða, ekki innt í þá átt.
((Að komast í inótsögn við sjálfan
sig” á lijer ekki heima. Breytni mót
og þirgið með þessari ályktun, eins komast í mótsögn við sjálfan
off öðrum fleiri, vfirstiííið völd sín,!
gripið iim í verkahring safnaðanna,!
svo framarlega sem [>ingið ætlar að
lofa þeim að halda eptir nokkurri
tutlu af sjálfræði. ]>aðer nær sann-
gimi, að söfnuðirnir ráði altaris
göiigunni eða ákveði eitthvað uro,
hveriær æskilegt væri að sú athöfn
færi fram, heldur en kirkjuþingið
og það er þó fullmikið álagt jafn-
vel [>á. Kirkjufjelagið stendur enn
fjær einstaklingnum en söfnuðurinn
og hefur þess vegna enn minni rjett
en hann til að skipta sjer af honuin,
sannfæringunni kemur alveg ekki
til í þessu efni. Þegar menn heima
í söfnuðunum eru kosnir fulltrúar til
að mæta á kirkjuþingi, J>á eru ]>eir
alveg ekki spurðir um það, hvort
þeir sjeu viljugir til að gerast þvætti-
vjel prestanna og segja einungis j á
og amen til alls er þeir stinga
ujip á. Ekki heldur er þess krafist,
að þeir geri sína trúarjátningu fyrir
söfnuðinum áður en þeir fara af
stað til þings. Að þvílíkar kröfur
sjeu í vændum í framtíð'nni, eins og
líka má ímynda sjer af sögn sjera
Friðriks: ((En eptir J>ví sem kröf-
urnar eru skýrari til þeirra manna”
o. s. frv., er hvergi nærri ólíklegt
og er ekki nema samkvæmt aðal—
stefnunni, sem nú sýnist vera, að
gefa kirkjuþinginu sem mest völd,
svo að [>ví veiti sem Ijettast að fjötra
menn með lögum og reglum. Frels-
ið, í trúarefnum að minnsta kosti,
virðist enn þá svo óþokkasælt hjá
flestum prestum, að þeirra mark og
mið sýnist, að takmarka á allar síður
sjálfræði einstaklingsins. En sem
sagt, það eru engar slíkar kröfur
gerðar heima í söfnuðunum enn.
Ef þess vegna þeim manni gefst
kostur á að sitja á kirkjuþingi sem
fulltrúi safnaðar, sem hefur bæði vit,
vilja og [>rek tilað hahla fram frjáls-
legri skoðun á einhverju atriði
kirkjumála heldur en prestarnir—
og til þess útheimtist ekki neitt ýkja
frjálslyndur maður þá er honutn
sannarlega ekki annt um skoðan sína
ekki annt um að sjá þjóð sína ó-
hepta, ef hann neitar að fara. Auð-
vitað má hver sem ekki er nógu
auðsveipur prestunum, eiga vísa
bannfæringu sem vantrúarmaður,
fjandmaður kirkjunriar m. m. Til
þess að ávinna sjer það, utheimtist
að eins ein einasta mótbára, og þó
ekki sje nema í einhverju smáatriði.
En þar eð prestarnir eru hvorki al-
vísir nje alvaldir, þá hræðast ósköp
fáir nú orðið þær bannfæringar; þær
að líkindum kyrrsetja því ósköp fáa
af þeim mönnum, sem í einstöku at-
riðum, áhrærandi ytri umbúðir kirkj-
unnar, hafa frjálsari skoðun en
prestarnir, en sem að öðru leyti er
verulega ani.t um að koina skoðnn-
um sinum á framfæri.
((I>eir menn” (som samþykktu
[>essa ályktun á J>ingi), segir sjera
Friðrik, ((mundu ekki gefa kost á
sjer á neitt vantrúarþing”. Það @r
drengileg hreinskilni þetta. En þá
liggnr þó næst að spyrja: Hvar er
þá allur áhuginn fyrir málefninu, ef
fyrirliðar kirkjunnar, skilmálalaust,
eins og nú er tilfellið með kirkju-
þingsfulltrúana, ættu kost á að mæta
sem erindrekar á vantrúarþingi, en
segðu nei við því? Það liti þá
hreint ekki óþesslega út, að þeir
væru annaðtveggja miður dyggir
þjónar, eða að þeir treystu sjer ekki
betur en vel, til að halda frain sinni
skoðuri til jafns við aðrar. Ekki
mundi höfundur vorrar trúardeildar,
Marteinn Lúther, undir þeim kring-
umstæðum hafa veigrað sjer við að
mæta á vantrúarþingi, og það þó
hann hefði vitað að J>ar mundu sam-
ankomnir ((eins margir djöflar og
hellusteinar á húsaj>ökum”. En ( nú
er öldin önnur”.
Annars er ekki ((Hkr.” ein um
hugmyndina að skeð geti að J>eir
menn verði kosnir á kirkjuþing, er
eptir almennuin mælikvarða prest-
anna í þeiin sökum, er mögulegt að
liafi einhverjar anti-kristindóins-grill-
ur í höfðinu, með öðrum orðurn, er
í einhverju kynnu að verða á móti
prestahöfðingjunurn. Sú skoðun hef-
ur verið látin I ljósi og það af þeim
manni, sern sjera Friðrik mundi ekki
þora að segja sjer minni mann að
einu eða öðru leyti, hversu óbilgjarn
sem hann annars kann að vera. Það
erþví í J>essari grein, eins og suin-1
um öðrum, að ((Hkr.” stendur ekki !
ein uppi ineð skoðanir, sem ekki |
falla alveg eptir saina farvegi alla |
leið, sem skoðanir sjera Friðriks.
(Meira).
Laglega ferst ( Lögb.” að snúit í
Einari Hjörloifssvni undan lagi
((Fjallkonunnar”, sein hún beinir að |
honum útaf Hellismannasögu. Hann í
hefur livorki heilsu, tíma eða vilja |
til að leiðrjetta _Heimskriiiglii”, og
lætur sig því hafa það, að niæla
með að Hellismannasaga sje keyjit,
svo að útgefendur hennar verði ekki
fvrir fjártjónil! l>aðer [>ó sannast,
að þá fyrst er nú ((skörin komin
upp í bekkinn”, (>egar „Lögberg
ingar” auglýsa að þeirn sje annt um
að útg. (tHkr.” skaðist ekki á fyrir-
tækjtun sínum. ( Heyr firn mikil!”
Ef maður setur nú svo, að
((Heimskringlu”-mönnum skjátlist í
eins mörgu eins og ((Lögb.” gefur
í skyn, þá sjá allir heilvita menn, að
það er sitt hvað að leiðrjetta allar
þær villur og að leiðrjetta þá þeg-
ar þeir gefa út Hellismannasögu,
af því sú saga kemur ekki út opt,
heldur I eitt skipti fyrir öll, um
fleiri ára tímabil, að minnsta kosti.
Tímaleysi i því tilfelli ætti því ekki
að geta ráðið, og það iná heldur
ekki ráða í þvílfkum kringumstæð
um, þegar unr er að gera að vernda
alþýðu. I>að má ekki undir þeim
kringumstæðum hugsa um það ein-
ungis, að útgefendur ritsins skaðist
ekki. Þeir eiga að sjá fyrir því
sjálfir.
Að láta engar aðfinningar koma
[>egar gefiðer út eins t(barnalegt”(!)
rit og Hellismannasaga á að vera—
og hún vitanlega er barnaleg í sam-
anburði við t. d. nýju útgáfuna af
Robinson Crusoe, sem núna lafir I
dindlinum á l(Lögbergi”!—eníþess
stað mæla með að hún sje keypt,
svo útgefendurnir skaðist ekki! kem-
ur líka einkennilega fyrir, þegar
það blað á hlut að máli, sem eitt
er málgagn íslendinga í Yestur-
ha»mi, sem eitt heldur uppi hlífi-
skildi fyrir þeim, og sem er hið eina
blað í Ameriku, sern nokkurt vit og
nokkur meining er i!!! Að J>að var
allt þetta—-sem óþarft er að fram-
taka, að það er að eigin sögn ein-
ungis, aðalliraðrir eru of ((skilnings-
lausir” til að meta það—virðist ekki
hafa vakað fyrir því, þegar það
mælti með að sagan yrði keypt. En
þó nú það hafi ekki vakað fyrir því,
þá virðist samt að J>að sje eitt-
hvað sem vaki fyrir því nú, en það
eitthvað er, að halda hiífiskildi fyrir
hinum andlega sitjanda sinum, ef
mögulegt væri að verja hann
fyrir handaálairninír Valdimars As-
mundssonar.
ÞAÐ MUNAÐI LITLU
um daginn á repúblíkafundinurn í
Fargo, að herra Eiríkur H.Berginann
yrði kjörinn til að sækja um þing-
mennsku sein einn af járnbrauta-
umsjónarmönnum hins fyrirhugaða
ríkis. Við síðustu atkvæðagreiðsl-
una í því máli munaði að eins einu
atkvæði, og ]>ó snerust allir Grand
Forks-búar á móti honum í þeirri
fltorpu, þó áður hefði nær helming-
ur erindreka þess Counties fylgt
honum. Þó nú svona færi, þá eru
úrslitin í hæsta'máta heiðarleg fyrir
herra E. Bergmann. Þau sýna ljós-
lega að hanu hefur meira en lítið
bolmagn í stjórnmálum ríkisins, og
að það verði þó enn greinilegar leitt
i Ijós með tíinanum [>arf alls ekki
að efa.
♦ -♦
„Hkr.” hefur borizt grein frá herra
G. Eggertssyni sem svar til herra B. L.
Baldvinssonur. En af pvi ákveðið var að
taka ekki ineira i blaði'S af ritgerðuin
um pað efni, verður greinin ekki birt á
prmti. Jafnframt ftnnst oss skylt að
geta pess, að herra 0. E. tilfierir eptir-
fylgjandi vottorð til sönnunar pví, að
herra B. L. B. haft máske ekki haft alveg
rjett fyrir sjer í öllu:
„Eptir ósk herra G. Eggertssonar get
jeg með áRiegju og undir eiðstilboð vitn-
a 1S, að fjelagi minn, Júlíus sál. Jónasson,
sagði injer skömmu fyrir andlát sitt, þeg-
ar við vorum vestur í Qu’Appelle-dal. að
hann ætti hjer í Winnipeg $HK) ígeyinslu
hjá óliefndum maiini, er iianu gæti veitt
móttöku niersem liaun vildi”.
Winnipeg, 5. júlí 1889
Friðrik Jófutnneeson.
Þ.IÓDHÁTÍHAR ILEDA
FLUTT AÐ
MOl N'TAIN 4. JÚLÍ 188«.*.
En þegarvjernú aptur tölum um fram-
farir vorar, pá er pað hvorki áhugaleysi
nje atorku vöntun, sem hamlar peim hjer,
eins og pær gætu orítið, heldur er pað
ráðleysi og tljótfærni. Vjer erum frara-
gjarnir að náttúru og viljum ekkistanda
öðruin á buki að áliti og dugnaM; en vjer
tökumst surnir of mikið i fang, og lít-
uni þá einutt á betri flötinn á kringum-
stæðunum, en aldrei á baklilutann, og
láturu svo vaða á sútium straumöldur til—
fellanna á pessari krákuskel, en húu
veltur pá opt iiin pegar miniist varir, og
vjer lendum í einlægu skulda kviksynd i
er hvergi getur haldið oss uppi. ((Svo
fer um sjófertS pá”, því verkanin verttur
að iíkjast orsökinni. En hamingjunni
sje pó lof, þafi er gleðiiegt að geta iýst
pvíyfir, að starf vort hjerí þessi fáu ár
sítian vjer fiuttum hingað, er orðið mik-
ið og blessunarríkt, og nær því ótrúlega
mikið á svo stuttum tíma þá litið er til
efnahagsins, sem enginn var til að byrja
með. Samvinna vor við hjerlenda menn,
starfsemi peirra, verklægni og búfrœði
eptir hjerlenzku ásigkomulagi, hefur og
kennt oss margt og mikið og verið oss
liagkvæmara en miklir peningar, enda
pó sumt liafl slæðst par með í okkar
garð er síður skildi, og sem hefur gert
pað að verkum að þjóðerni vort er meir
og meir að uppleysast og ganga úr sjer t.
d. tunga vor, þessi dýrmæti menjagripur,
er vjer einir höfum vitfhaldið og geymt
eptir forfetiur vora sem þjóðtungu Norð-
urlanda, en sem aðrir hafa tapað og tor-
týnt. En mjer sýnist nú ekki betur en
móðurmál vort ætli alveg að fara í hund-
ana siftan vjer fluttum hinga* vestur,
svo er þatl bjagað og afskræmt orSið.
Jafnvel sumir af þjót! vorri eru svo van-
vitrir og sjerlyndir a5 þeim þykir jafnvel
minnkun at! telja sig íslendinga þá er
þeir eru saman vi-8 hjerlenda menn, ef
þeir geta nokkurnvegin sioppis með að
mæla á enska tungu. Einkum eru þetta
ómenntaðar og glisgjarnar telpur í bæjum
er leita sjer lofdýrðar á slíkan hátt.
Maður sagði injer fyrir nokkru síðan, að
hann hefSi í bæ einum hitt stúlku er
hann þóttist bera kennsli á og heilsaði
henni því á ísleDzku, en hún virti hann
ekki svara. Hann spurði hana þá á
ensku hvort hún væri ekki frá íslandi en
hún kvað ((no” vifi því. Nokkru síðar
talaði hann við hana á islenzku, og
setti þá ofan í við hana fyrir stórlætið eu
liún baft hann blessaðann að opinbera sig
ekki, hún yi"5i þá máske a‘8 fara úr vist-
inni! Það þyrfti að ver kominn hjer ein-
hver Eggert Ólafsson að yrkja um sótt
og dauða íslenzkunnar eins og forðum,
þegar tunga vor heirna var farin að upp-
leysast af dönskunni, en nú ætlar enskan
að verða henni að dauðameini. Þetta er
orðið að svo ríkum ávana að vjer gætum
þess pRKi. ö>ll\i pt oipt,^ h;pp pnnuis
sem tönn á festir af ótal smá atviksorðum
á ensku í daglegu máli, fyrir utan mörg
nefniorð, er íslenzkan getur vel mætt
sjálf. Úr þessari kássu er svo búinn til
einskonar vellingur sem er rjettur svína
matur, og á þessa eru börn vor látin nær-
ast með móðurmjólkinni; ((ekki er kyn
þó keraldið leki”.—Þa5 er menntunin,
það er bókleg menntun sem oss vantar
til að halda við þjóðtungu vorri, og vjer
þyrftum því það allra fyrsta, af! glæða
hana hjá hinni yngri kynslóð vorri. Það
er ekki allskostar nóg þó það sje nauðsyn-
legt, og óumflýjanlegt, afi börn vor læri
ensku til þess að geta staðið í fullkomnu
sambandi vis hjerlenda þjóS; en vjer
megum til með að mennta þau í íslenzk-
unni Iíkii og brýna fyrir þeim hve þarf
legt og fagurt sje að halda við móður-
máli sínu. 8je þetla látið ógert snúa þau
pjer með lítí og sálu að skólamálinu
enska eingöngu en hafna hinu, og er þá
iila fari'S. Vjer þurfum allir að taka
framförum í menntim og upplýsingu, í
andlegu og siöferðislegu tilllti, ekki sið
ur en því verklega, sem við erum nú
koinnir á gó'San rekspöl meö. Ef að vjer
að eins ciljum gjdlfir af allri alúð kapp-
kosta, að beina anda vorum í þá átt er
mi'Sar til vísdóms og upplýsingar, þá eru
nógir vegir til ati bæta úr því. Það lesa
þvi miður allflestir ekki animð en frjetta-
blöð, smásögur líttnýtar og ómerksr
bækur, en sumir ekki neitt. Nú úir og
grúir fijer af vísinda og iiieniitabókum,
er liggja opnar fyrir oss, el' vjer vildum
til afnota. A‘8 minnsta kosti er ein bók
öllum opiu, það er ta'ik iiáttúrunnar.
Gangið þjer með nijer út í aldingarð
náttúrunnar eins og hann er núnn indæll
og blómum stráður, þjer gangið um
þennan garð á hverjum degi, liugsunar-
laust eins og vinnudýrin ySar; þjer nierj-
ið undir fótum yðar í hverju spori fjölda
af jurtum af margbreyttum tegundum aS
verkun og ásigkoinulagi, sem alltjer skap-
að yður til sjerstakra nota ef þjer kynn-
uð rjettilega með að fara. liefur nú
þetta nokkurntíma liritið á lmgskot yðar
til lofgjörðar og þakklætis við hlnn al-
góða höfund náttúrunnar, erj lætur allt
er vjer sjáum á himni og jörSu og sem
allt er svo fagurt og lærdóinsríkt—bera
vott um gœzku sína og alnnetti. Það ætti