Heimskringla - 25.03.1893, Síða 3

XXEXZMZS-glIRXIEsrQ-XjA- OO OLDIN 'WIXsrxq‘IX>EG- 25. twt a -p-7: iö93
X X
CUT PLUG.
ÖLD CUUM
PLUG.
f Enjrin tóbHksteguinl hefir
selzt jafníljótt ojr fengið
eins tnikla íilinennings hylli
k íafn stuttum tíma, sem
þessi tegund af Cut Plug
og Plug Tóbaki.
X X
DOMINION-LÍNAN
að lifa af sínum hlut. Alt svo, eft-
ir hlutarins eðli: J>ví fleiri verzlun-
armenn gagnvart vorri félagshug—
mynd, því óinógulegra að gefa góða
prísa. 2. Að J>ví fleiri slíkir verzlun-
meun—víxlarar, J>ví færri framleið-
endr; einnig er tap J>ar, pví allir
vita, að J>ví meiri framleiðsla gagn-
vart J>örf (eftirspurn), pví lægra
verð.
Ranglætið gagnvart pessum
mönnuni,með pví að draga úr hönd-
um peirra, peirra verzlun yfir til al-
menns fól., eins og vort fél. er, er
eiginlega í pví fólgið, að koma peim
tii að vinna niannfélaginu, framtíð-
inni, eftirkomenduiinin, si o peirra
sein aunara og sjálfum peiin meira
gagu, en peir hefðu getað unnið íi
annan hátt, með pvr að gera pá að
fremlfeiðendum.,
Engiun taki orð mín svo, að ég
með linuin pessum vilji gera nokkr-
um eiustöknm rnanni, svo sein t. d.
verzluiiarmönnunum islenzku í Win-
nipeg nó nokkrum öðruin skaða.
Nei, pað er svo langt frá að óg
vilji pað; slíkt pyrfti heldr ekki að
eiga sór stað fyrir tilveru fól. vors,
pótt afleiðingin yrði sú með tím-
anum,að pað dragi til síu allapeirra,
ver/.lun, ef að eins að peir sjálfir
ekki baka sér slíkt með of stifu í-
haldi gegn fól. og óvingan við pað.
En menn gæti pess vel, að pað
er nál. áreiðanlegt, að fél. nær til-
gangi sínuin fyrr eða seinna, vegna
pess, að tilgangrinn er ómetarilegr.
En pví ft/rr, sem pað verðr, pví
betra í öllu tilliti.
)St. 11. Johnson.
selr farlti'jef' f’á Islaudi til Winni-
Peg
fyrir fullorðna (yflr 12 ára) $40
— untdinga (fl—12 —) $20
— börn - - (innan 5—) $14
Deir sem vilja s- nda fargjöld heim,
geta afhent þau hr. Árna Fuiðuikssvni
kaupm. i Wpg., eða Mr. Jóni Ólafs-
syni ritst.j. í Wpy., eða Mr. Fir. Fiuð
Rikssvni kaupm í Glenboro, etia Mr.
Ma&n. Brynjólfssyni málflutnings-
Rtatini i Cavalier, N. D.—Þeir gefaviðr
kenning fyrir peningunum, sem lagðir
verða hér á nanka, og útveca kvittun
hjá bankanum, sem sendandi peninganna
verður að senda mér lieim. Verði
Peningarnir eigi notaðir fyrir farbréf, fást
þeir útborgaðir aftr húr.
Winnipeg, 17. September 1892.
Sveinn llii/njólfsson
umboðsmaðr Dominion-línunnar
á íslandi.
Mr. B. L. B ildwiniou heflrskipu
Canadastjórnnrinnar til að fylgja far-
Þegjum þesnarar línu.
Athugið.
Pósturinn milli IVest Seikirk
°g lcelandic Kiver fer frá Selkirk
kl. 7 á hverjum þriðjudagsmorgni og
kemr til Icelandic River á miðviku-
dagskveld. Ker frá Icel. River á leið
Selkirk kl. 7 hvern fimtudags
keinr til Selkirk á föstu-
til
morgun, og
dags kveld.
Fargjald
hefir verið.
verðr
ið satna og áðr
fipplýsingar viðvíkjandi
flutningi með póstvagninum frá 0g til
Selkirk fást hjá
Geo. Dickinson
Chb. Watkrson
sem flytr póstinn.
°g
Gimli-ritarinn
að ,,Lögbergiu.
í Lögb. stendr 2. Marz p. á. greiu
frá fréttaritara blaðsins á Gimli.
Með pví að sú grein gengr sórstak-
lega út á pað að sverta mig sem
kennara hór við skólann og aðra
góða drengi, er fróttaritarinn öfund-
a.r af pví að vera heiðarlegir menn,
pá neyðist ég til að svara peim
prekkáburði fáeinum orðum. Ekki
er pað svo að skilja að ég Jiykist
vera neinn pjóðfólagsfaðir, en fulla
von hefi óg um að herina ekki svo
eftir fróttaritaranum, að pau verði
föðrlaus pau afkvæmi, sein óg kann
að framleiða.
Jafnvel pótt greinin só ekki svo
kurteislega rituð, að almennilegt
fólk só ómannskeinmt af að svara
öðru eins slúðri, verð ég að gegna
brigzlyrðum peim, sem beint er par
að mér og inu svonefnda menta-
fólagi. Tilgangr pess fólagsskapar
var, að æfa menn í ritsmíðum og
ræðuhöldum og öðru pví, er að
andlegri fræðslu lítr. Fróttaritinn
pjónar fyllilega sannleiksást siiini,
er hann segir, að dansar hafi tíðkazt
á fyrstu fundum fólagsins. Hefir
hann pað eitt til síns máls, án pess
líklega að hann láti sór á miklu
standa á hverju orð hans eru bygð,
að fólagEStofnunarhugmyndin var
fyrst vakin á danssamkomu, og svo
hafði fundarhúsið saina kveldið,
sem félagið var stofnað, verið lofað
fáeinuin unglingum til pess að hafa
par ,,party“, pegar fundarmenn
væru búnir að nota pað til sinna
parfa. Degar svo að einn félags-
maðr, opinberaði mönnum á
næsta fundi banaráð pau, er
búið vær! að brugga fólaginu peg-
ar í fæðingu pess, og bar fram pá
uppástungu, að fólacrið -fyrirbyði
dans í húsinu á fundarkveldum; pá
varð ég til pess að mótmæla svona
lagaðri uppástungu, og vildi að fé-
lagið fengi húsið urn svo langan
tíma að kveldinu, að pað gæti í
pegja dahljóði útbolað öll önnuraf
not pess í söinu skifti. Samt sem
áðr var njipástungan sampykt,
pví nær í einu hljóði, og hefði
fréttaritarinn átt að geta verið á-
nægðr með [>au rnáialok, en svo er
pó ekki að sjá, pví að annaðhvort
honum eða hans líkum, eða hvort-
tveggja, hefir tekizt svo dásamlega
að draga hór úr áhuga almenuings
fyrir pessu fyrirtæki, að ekki hefir
orðið koinið á fólagsfundi nú tví-
vegis; er pað öll sú hluttaka, sem
hann mun eiga í pessu málefni, og
getr hver virt hana sem hann vill.
En ekki parf ritarinn að hlakka hátt
yfir peim diigt.aði sínum, pví að lít-
ið betr mun hafa gengið með fé
lagsskap pann, er hann barðist við
að mynda hér í fyrra í pví skyni að
bola Lögb sem mest út úr pessu
bygðarlagi; er næsta undarlegt, að
að hann skuli aldrei hafa samið
blaðagrein um pann spriklandi sál-
ardaus, er hann steig hljóðfæris-
laust um pær mundir.
Dar sem ritarinn er svo einstak-
lega holmikill yfir pví, að sér só að
niæta viðvfkjandi uppfræðslumálum,
sýnir hann einkennilegan belging,
úr pvf að hann ekki er svo menni
legr a ð iíita sjást hver har.11 ér;
pað iika fýsir líklega. ofboð fáa að
ko 1 a of naerri annari eins gorvumb,
etidi ]>ótt fæstir pyrftu að hiæðast
slíkan nientari ann. Sem sj'nishorn
af ritsuiíðum hans inætti nefna í síð-
ustu grein hans pessa setningu:
„I>á má ekki gleyma pví, að búið
er að stofna fólag á Gimli, sem
heitir „Mentafólag Gimlibúa11, fyrsti
prófessor er B. Anderson, og heldr
pað fundi einu sinni í viku“, etc.
Hvors petta „pað“, sem heldr fund-
ina, er B. Anderson eða Mentafélag
Gimli búa, er ekki gott fyrir aðra
en greiiiarhöfundinn að sjá á orða-
bendunni sjálfri.
Hvað mikinn vesaldar „humbug-
ist“ sem hann segir n.ig, vil ég
hundraðsinnum heldr vera pað, en
sá ópolandi „hypocrite“, sein hann
má til með að vera, til pess að
kviksetja ekki sjálfan sig gjörsam-
lega. Annars væri gaman að fá að
vitja, hverjir fantarnir eru, sem
hann talar um; geta sumir sér til,
að pað kunni að eiga við einhvern
pann, er almenningsálitið meitigar
með, að hafa eyðilagt orðstýr fóstr-
barns síns, í pví trausti, að náung-
inn myudi ekki komast að slíku svo
árum skifti. Só tilgáta pessi ekki
rétt, væri einstaklega vtl gert af
ritaranum að útskýra, hvar slettur
hans eiga við, og setja svo nafnið
sitt neðan undir, svo að hann yrði
ekki lengr tekinn fyrir einhverja ó-
sýnilega vætt, sem öllum fyndist
pýðingarlaust að fást nokkuð við.
Gimli, 16. Marz 1893.
Jóliann P. Sólmundarson.
Svar.
Það kemr nokkuð skoplega út hjá
ritstjóra-nefnu Lögbergs, að þrátt
fyrir það að honum dettr ekki í hug
að svara nema minsta partinum af
því, sem stendr í niínum eina dálki
í Heinuhringlv, þá teygist samt svo úr
þessu litla, án þess hann minnist
einu orii á aðalmálið, að hann útbíar
meira en tvo dálka í Lögbergi með
lyga-spýju, sem hann eins og hungr-
uðr rakki hefir gleypt úr félagsbræðr-
um sínum,því mestaf því.sem hann er
að þvogla um, er málefni, sem hann
ekkert veit um persónuiega, nema
af frásögn þeirra manna, sem eru al-
ræmdir meðal íslendinga og jafnvel
meðal annara að stórkostlegasto óá-
reiðanlegleika til orða og verka. En
eins og alþekt er, þegar þessir fé-
lagar vérða fyrir heimaskítsmáti, eins
og þeir greinilega liafa orðið fyrir í
þessu máli, þá grípa þeir til sinna
niargútslitnu vandræða, að úthreiða
lj'gi og róg uin mótstöðumenn sina.
Ritstjóra-nefnunni til hugfróunar
ætla ég í þetta sinn að minnast á
fáein atriði í þessari „löngu-vitleysu“
haus.
Það sem ritstjóra-nefnan segir um
viðskifti mín og Löghergs, er að
mestu staðhæfulaus ósannindi. Orsök-
in til þess að ég leiddist til að skrifa
mig fyrir lilutum í Lögbergi var sú,
að einn af stærstu eigendum þess
kvaðst mundi ljá conservetiv-flokkn-
um fylgi sitt og hlaðsins við þá í
liönd iarandi sambandsþingskosning-
ar. En um það sveikst hann, eins
og flestum er kunnugt. Það var fyrst
þá, eftir að ég fékk sanna fregn, hæði
frá honum sjálfum og öðrum, sem
áreiðanlega vissu um málið, hversu
viðbjóðslegir og ósamhoðnir hverjum
heiðvirðum íslendingi þeir skilmálar
vóru, sem hann áskildi sér fyrir
hönd landa sinna af liendi conser-
vatív-flokksins, að ég asetti mér að
styrkja ekki Lögherg framvegis.
Hvenær hefi ég unnið 111 eð liberal-
fiokknum? Aldrei. Eyrstu afskifti
niín af kosningum vóru 1891 með eon-
.maíir-flokknum. En þó að ritstjór-
inn ímyndi sér að allir hljóii að
vera eins nafntogaðir pólitískir vind-
hanar, eins og máttarstólpar Löylerys,
kemr mér ekki við.
Það eru einnig 'staðhæfulaus ó-
sannindi að ég hafi verið keyptr
að fara norðr til Nýja íslands; nema
hvað ég fór norðr sem kosninga-fuil-
trúi (scrutiueer) af liendi þingmanns
Ross við kosningarnar, en lygi erþað,
að ég réðist til þessa í sömu ferðinni
og ég skrifaði mig fyrir iilutum Lög-
bergs.
Hvenær hafa þeir A. Fr. og Sigtr.
Jónasson útvegað mér atvinnu? Á-
byrgðin, sem ritstjórinn er að telja
eftir að þessir menn liafi gengið í
fyrir mig, er þannig löguð, að skömmu
eltir að Láius hejtinn hróðir minn
dó, útrielndi skiftaréttr íylkisins mig
fj rhaldsmann fyrir ómyndugan erf-
ingja hróður míns sál, en ákvað, sem
lög gera ráð fyrir, að ég setti ábyrgð
fyrir fjárhaldinu. Þessir lierrar vóru
þá viliugir að ljá nöfn sín til þess,
eins og flestir mundu gert hafa og
daglega á sér stað og engir telja eft-
ir. Menn þurfa svo oft að fá ábyrgð-
armenn til þess að geta haft á liendi
ýmsa starfa í þessu landi, t. d. em-
hættismenn í Good Templara stúkun-
um okkar þurfa að hafa ábyrgðar-
menn og fá þá vanalega umtalslaust
og eftirtölulaust.
Peningaspursmál mitt við Lögberg
stendr þannig :
Eg horgaði þeim $10; skuldaði
þeim kring um $4; átti eftir lijá
þeim $6, sem ég gaf Löghergingum
eflir beiðni sjálfra þeirra.
Að ritstjórinn heldr að ég liafi
lofað að taka hlutina i Lööberyi af
persónulegri velvild við eigendr
þess, sannar einmitt það sem ég
lét í Ijósi viðvíkjandi gagnsemi
hlaðsins, í síðasta svari mfnu til
hans. En það kemr nokkuð leiðin-
lega fyrir, að ritstjórinn sjálfr skuli
opinherlega játa, að liann ímyndi
sér að það sé eingöngu fyrir persónu-
lega velvild við forstöðumenn þess
að menn stvrkja það. , Sá er fugl-
inn verstr“ o. s. frv.
Ritstjórinn fvrirgefr, þó ég vilji
ekki hafa ,mig til að tína upp ó-
þverra úr lians háðulega lífsferli og
bera á borð fyrir almenning, enda
væri það að taka fram fyrir hendr á
honum sjálfum; liann auglýsir sig svo
aðdáanlega ,í dálkum Lögþergs, að
nokkur viðhætir í þá átt væri að
hera í bakkafullan lækinn. Eg mun
því reyna að leiða þá vanka-rolu hjá
mér framvegis að svo miklu leyti sem
mögulegt verðr.
Það lítr út fyrir, að ritstjórinn hafi
fengið sára öfundar-stingijí sig þegar
hann sá, að séra Matth. samskotin
gengu svo mæta vel, og að Islending-
urn yfir höfuð dettr ekki í liug að
taka minsta mark á öðru eins þvætt-
ings-rugli, eins og E. H. hefir rutt úr
sér gagnvart samskotunum, og þótt
hann engist allr saman í kvalakeng
út af óförum sínum í þessu máli, er
það vesöl meinabót fyrir hann, að sloka
í sig meira af spýju úr þeim mönn-
um, sem sinna liagsmuna vegna vilja
þenja hann út með svoleiðis góðgæti.
Það vrði ef til vill ómetanlegr hagr
fyrir ritstjórann, að liafa þau holl ráð
næst, þegar honum verðr hnmbult af
slefjunni úr stailhræðrum sinum, að
æla henni lieldr’ upp í lúkur sínarog
láta í vasa sinn, en að spýta henni út
um áðr slorugar síður Lögbergs, al-
menningi til andstygðar og atlilægis og
sjálfum sér til verulegrar háðungar;
því vel getr átt sér stað, að einhver
verði til þess, að nudda honum sem
öðrum óþrifa livolpi í sína eigin spýju,
svo að hann yrði þó enn þá óþverra-
legri og úgeðslegri eftir en aðr.
Jóli. Heloason.
Eínn af nafngreindiistu rökuruin
pessa bæjar, Mr. W. Starr er uin
undanfarandi tíma hefir unnið á
Kelly’s oClarendon rakaristofum,
er nú byrjaðr að vinna hjá S. J.
Scheving.
[10]
Hefurðu reynt
„CABLE EXTRA”
VINDLA?
IIIN
“MUNGO”
“KICKER”
“CABLE.”
Er hvcrvetna viðrkend að vera
í öllu tilliti betri en allrr aðrar
tóbaksteguudir. In stórkostlega
sala pessarar tóbakstegundar
sannar betur gæði hennar og
álit en nokkuð annað, því frátt
fyrir J>atS þött vér höfum um
hundrað lutlugu og fimm keppi-
nauta, eykstþó salan stöðugt
Þetta mælir með brúknn þessa
tóbaksbetren nokkuð annað. Vér
búum ekki til bdýra vindla.
S. DAVIS & SONS
MONTREAL.
Slesta og be/.ta vindlagerda-
lias i Canada. [7]
Reina Victoria.
[n]
Vjer lifuni a framfara oli.
A l'G.VAIl III VORT
ERU UMBÆTUR!
Og ekki aftrfor.
In nýja merking vor
CABLE EXTRA
er sérstaklega góð og vér leyf-
um oss að mælast til þess, að
töhaksmenn reyni hanasvoþeir
geti sannfærst um að framburð-
ur vor er sannur.
S. DAVIS & SONS.
No. 14]
164 Jafet í föður-leit
fókum við upp farangr okkar, tvílæstum
Bvo dyrum og fórum að sofa.
Næsta morgun höfðum við alt til húið,
°g moð því ;.ð bréfin komu ekki með póst-
Dium, eins og nærri má geta, þá máttum
v'ð til að halda kyiru fyrir í hæuum.
Cestgjafinn skaut því að mér, að það væru
allmargir, sem lungaði til að finna lnis-
Ijóuda minn að ináli. Ég lofaði að segja
l'onum frá því, en gat þess um leið, að
það yrði að aðvara þá, sem kæmu, uin það,
að annaðhvort yrðu þeir að bjóða spároann-
•Uum gnllpeninga,—eða þá alls ekkert. Ég
kom svo aftr og lét gestgjafann vita, að
l'úshóndi minn væri fáanlegr til að veita
áheym svo sem einum eða tveimr, en alls
ekki fleirum.
Við höfðum nú auðvitað með okkr tals-
Vp)t af áhöldum til afnota, þegar svo henti;
e» það þótti ráðlegast að láta alt vsra sem
einfddast og látlausast svona í fyrstu.
"leU,íor gettist því við stórt borð, og vai á
h;,ð breiddr svartr dúkr olinn kynlegum
^ýudum ; fyrir framan hann var hók með
, ennilegu letri, og gulltypptr töfrasproti
lilheim hjá. Tímóteus stóð við dyrnar
og V d •
'ar hann íómvarskt stuttsverð við belti
Jafet í föður-leit. 165
sér; en ég stóð lotningarfullr fyrir aftan
stól ins mikla Aristodemusar.
Fyrsti heimsækjandi, sem áheyrn var
veitt, var kona hæjarstjórans; var það svo
heppilegt sein orðið gat, því að við viss-
um öll deili á þeim hjónum út í æsar;
því að það er ávalt nóg umtal um fólk í
tiginni stöðu. Aristodemns veifaði hend-
inni og kom ég þegar þegjandi fram með
stól handa henni og beuti henni að setjast.
Aristodemus horfði framan í hana um hríð,
fietti avo nokkrum böðum í hók sinni unz
hann staðnæmdist við eiua blaðsíðu og horfði
lengi á hana með athygli.
„Hvað vilt þú mér, hæjarstjóra-frú 1“
Henni varð hverft við og fulnaði. ,,Ég
ætlaði að spyrja...........“
»% voit það; þú vildir víst að mörgu
spyrja, ef ég hefði tíma til að hlusta á
þig. Meðal annars munt þú vilja spyrja,
hvort það só nokkur vegr til þess að þú
gelir fælt hónda þíuum lífserfingja. Er
það ekki rétt1“
,,.Jú, það er satt“, svaiaði konan og
náði varla andanum.
,,Ég só það í þessari bók. En óg verð
að spyrja þig að einni spuruingu: Getr
1,68 Jafet í foður-leit.
hugsjúk mjög og eiga mjög bágt— ,og
óg get ekkert hoðið yðr“, mælti hún,
„nema þennan hrin g. Getið þév sagt
mér, , hvort hann or enn ú lítií'* sagð i hún
og kom npp gWitrinn hjú henui um leið;
„on ef þér eruð ekki gæd dl' þe i l'l'i gáfu,
sem þél' þykizt hafa , þá rænið ekk i fá-
tæk; a einstæðings -kona. . eti látið mig heldr
fara svo húua“.
„Hvenær fenguð þér SÍðaSt btéf frá
hon um ?“
„Þ.ið eru ni x sjö máeuðir s íðan- —það
var skrifað fiá I Liliia*' 8VII iiðai h ún, dróg
bréfið upp úr vasa síuu’ii og þ'it l'kaði sór
um augun með vasiil clátui 11111. Hún hifði
lagt bi'< fið svo á borfi tið, að utaiiáfk í'iftin
snéi i uiðr. Melkíor sætti og snéri
því við og las utaná skrift ina nu ð 111 hún
var að þiiika sér utn augu n, en s 1 i bréf-
inu jafnskjótt vií ) aft v.
,,Mrs. Watson“, sagði hann.
„Gtið almáttugr komi til! Vitið þír,
hvað ég heitii'* kallaði konan npp yfir
sig.
,,Mrs. W itson; ég þarf ekki að lesa
hiéf sonar vðar — ég veit, hvað í því
stendr“. Svo fletti hann nokkrum hlöð-
Jafet í löður-leit. 161
legr væri þangað innan hálfrar stundar.
Allir í bænum vóru búnir að heyra af
iuum niikla Aristodcmusi, svo að allir vóru
forvitnir að fá að vita meira nm hann, og
fly \tust menn því utan um Tímóteus að
spvija haun spjörunum úr. En hann kvaðst
að eins ven sendisveinu ins mikia mauns
og vita ekki aunað um hann en það, sem
hann iie.fði hsyrt aðia segj.. Eu það sera
hann liafði heyrt aðva segja, var alveg
undiuuarvert, eftir þvf aem Tímóteusi sagð-
ist fiá. Hatin var rétt að eius húinn að
velja úr heztu herhei'gin í gest.gjafahúsinu
þvgar Melkíor kotn. Hann var í síðitm
flak audi silkikyrtli, hafði hárkollu á höfði
með silfrhvítu hári síðu, ferhymda húfu
og tvíbrugðna eða þvihrugðna gullkeðju um
hálsinn ; var þið góðv dulhúningr ; með
houum var ég, búinn sem þýzkr stúdent,
‘•aíði ég húrkollu með hrúnum hárlokkum,
er f-llu mér niðr á axlir ; við ókum í
hátfþöktum lét.tvagni með fjóvun eykjuin
lyiit ; ókutn við upp að dyrum gestgjafa-
hóssins og fórnin svo hait, að hveit hús
í strætinu hristist. og kour.i mannahöfnð
út í alla glugga, til að sjá, hvað óvenju-
Sellgi 11 > því að bærinn var ekki stór,