Heimskringla - 27.07.1916, Síða 6

BLS. 6.
HEIMSKRINGLA.
WINNTPEG, 27. JÚLt 1916.

HYACINTHA VAUGHAN Eftir CHARLOTTE to. BRAEME.
Hún fann, aS hún hafSi haft ástæSu til aS kvíSa
fyrir fyrsta samfundinum meS eldri systrunum; þær
voru alls ekki alúSlegar. Þær voru hávaxnar og litu
vel út, og ef þær hefu tamiS sér prúSmensku og al-
úS, þá hefSi þaS ekki spilt fyrir þeim; fríSar voru
þær ekki, og á svip þeirra sást jafnan dramb, ilska
og óánægju. MóSir þeirra gjörSi alt hvaS hún gat
til aS blíSka hugsanir þeirra, og þroska hiS betra
í lyndiseinkunnunum og aS fela galla þeirra; en þaS
var mjög erfitt verk og hún hafSi naumast kjark til
þess, þó þaS væri mjög áríSandi. Systur þessar
höfSu tekiS þátt í samkvæmislífinu í 3 ár, og þó
sást engin von til þess, aS þær myndu giftast. Þetta
var mjög alvarlegt áhyggjuefni fyrir lafSi Dartelle.
Hún vildi síSur þurfa aS dragast meS tvær grimm-
lyndar .piparmeyjar þaS sem eftir var æfinnar.
Aubrey sonur hennar hafSi heyrt kvartanir
móSur sinnar, og reyndi aS hugga hana. “tinhvern-
tíma í febrúar kem eg heim, og þá skal eg koma
meS þá útvöldustu ungu menn, sem eg þekki. fclf
þú notar þá tækifæriS, getur þú líklega orSiS af
meS aSra systurina. Eg veit, hve hættuleg slík dvöl
er fyrir ungan mann í sveitinni, sem ekkert hefir aS
gjöra til aS eySa tímanum meS”.
LafSi Dartelle gjörSi sér ofurlitlar vonir, þó hún
væri efandi.
Sá maSur, sem giftist annari hvorri systurinni,
var ekki öfundsverSur. Millicent sýndu þær háSs-
legan hroka, og stundum eins konar vernd, sem
hún hafSi gaman af; stundum fullkomna fyrirlitn-
ingu, — hún var aS eins kenslukona, sem vann fyrir
kaupi. Vanalega skeytti hún þessu ekki neitt, en
stundum kom önnur þeirra meS hnífilyrSi, sem
hvergi áttu heima, og þá varS henni aS brosa.
29. KAPITULI.
Tíminn leiS og jólin komu. Hyacintha var nú
orSin kunnug nýja heimilinu. Chalmers læknir hafSi
komiS þangaS aS vitja hennar og var vel ánægSur
yfir útliti hennar. Sína glötuSu gæfu fékk hún ekki
aftur; en hún varS hraustari og fjörugri. Enda þótt
hún væri alveg vonlaus og metti lífiS einskis, kom
þó roSinn aftur í kinnarnar og ljóminn í augun.
SjávarloftiS, hin daglega skemtiganga, truflunar-
lausa lífiS, hafSi alt góS áhrif á hana. Hún virtist
ekki vera sama manneskjan og hún áSur var.
Hyacintha hafSi bæSi huggun og skemtun af
spjallinu og spurningunum hennar Klöru litlu, og
kenslan og þaS, sem hún las sér til skemtunar, hjálp-
aSi til aS gjöra hugsanirnar um hiS liSna ögn mild-
ari. Hún varS aS reyna aS átta sig; hún mátti ekki
láta sorglegu hugsanirnar útiloka alt annaS. Hún
hélt aS öll ástartilfinning hefSi yfirgefiS sig; en í
Hulme Abbey hafSi hún þó lært aS elska tvent:
litlu námsmeyjuna sína og hafiS. Ekki vissi hún,
hve lengi þetta núverandi líf mundi endast; hún
spurSi sjálfa sig ekki um þaS. Einn eSa annan dag
mundi þaS þó enda, hugsaSi hún, og þá yrSi hún
aS leita fyrir sér annarsstaSar til aS fá eitthvaS aS
gjöra. Eitt var víst: alla æfina varS hún aS vinna
og þó aS fela sig, enda hafSi hún tekiS annaS nafn
í því skyni. ÞaS var ekki tilhlakkandi framtíS þetta,
en hún hafSi nú vaniS sig á, aS hugsa um hana meS
jafnaSargeSi.
“ÞaS tekur einhverntíma enda”, hugsaSi hún,
“og Adrian fæ eg máske aS sjá í öSrum og betra
heimi”.
Hann var ávalt í huga hennar, og þegar hún sat
niSur viS sjóinn og litla stúlkan hljóp aftur og fram,
nefndi hún nafn hans hátt; hún hafSi yndi af aS
heyra þaS”.
tilliti, læt eg hana fara strax; en eg held aS þú ýkir
um útlit hennar; eg sé ekkert sérlegt viS ungfrú
Holte. Auk þess máttu vita, aS eg get ekki fengiS
jafn duglega kenslukonu fyrir sama verS; um þaS
verSur líka aS hugsa”.
“Þú gjörir eins og þér bezt líkar, mamma; en
þaS er eg viss um, aS ef þú ekki gætir vel aS þegar
Aubrey kemur, þá iSrastu þess, aS hafa jafn fallega
stúlku og hún er í húsinu. Þú verSur aS gæta þess,
aS hún sjáist ekki; en þaS máttu vera viss um, aS
hún gjörir alt hvaS hún getur til aS láta sjá sig".
“Eg held þú sért of kvíSandi, Veronika mín”,
sagSi móSirin.
“HeldurSu þaS, mamma? Nú hefirSu tækifæri
til aS dæma um þaS. Þarna sé eg Klöru koma; þær
e.ru aS koma aftur úr skemtigöngunni. Láttu ungfrú
Holte koma hingaS inn og spurSu hana um eitthve.S,
og þegar hún er farin getur þú sagt mér, hvort þú
hafir nokkru sinni séS eins fallegt andlit”.
MóSirin samþykti þetta, og litlu síSar kom ung-
frú Holte og Klara litla inn í stofuna. LafSin kom
meS nokkurar þýSingarlausar spurningar, en athug-
aSi fagra andlitiS um leiS. Hún varS aS viSur-
kenna, aS hún hafSi aldrei séS jafn fagurt andlii
áSur.
“Hún hlýtur aS hafa veriS vesæl, þegar eg sá
hana fyrst, og réSi hana sem kenslukonu", hugsaSi
hún; “eg skal spyrja hana um þaS”.
Brosandi sagSi hún viS Hyacinthu: “Þér lítiS
betur út núna, ungfrú Holte, en þegar þér komuS
hingaS; loftiS hefir haft góS áhrif á ySur. VoruS
þér veikar, þegar eg sá ySur fyrst?"
Fyrst roSnaSi Hyacinta, en fölnaSi svo aftur.
Þetta sáu systurnar. “Já”, svaraSi hún róleg, “eg
hafSi veriS veik í margar vikur".
“Þá gleSur þaS mig, aS ySur er fyllilega batn-
aS". Svo kinkaSi hún kolli til ungfrú Holte, til
merkis um, aS samtalinu væri lokiS.
"Nú sérSu, mamma", sagSi Mildred, “aS viS
höfum sagt satt. Þú verSur aS viSurkenna, aS slíka
fegurS hefir þú ekki fyrr séS”.
LafSi Dartelle vissi hvorki upp né niSur.
“Satt aS segja, stúlkur mínar, hefi eg ekki um
langan tíma gefiS henni gætur; þaS eina, sem eg
get sagt, er þaS, aS þegar eg réSi hana fyrir kenslu-
konu, sá eg ekki votta fyrir neinni fegurS. Hún
eins og eg vildi aS hún væri: þokkaleg; en aS hún
næSi slíkri fegurS, kom mér ekki til hugar”.
"Eg vona hún sé þaS, sem hún segist vera”,
Mildred; "en Mary King segir aS hún í öllu sýni,
aS hún sé heldri stúlka, vön viS lifnaSarhætti æSri
stéttanna”.
"Ó, Mildred, talaSu ekki þannig; hún er mjög
virSingarverS stúlka, en hún er alls ekki af heldri
manna ættum; frú Chalmers hefir aSstoSaS hana
og læknirinn hefSi alls ekki nefnt hana viS mig, ef
eitthvaS hefSi veriS bogiS viS hana”.
“ViS verSum aS gjöra okkur góSar vonir; en
eg ræS þér til þess, mamma, aS enginn af gestunum
fái aS líta á hana”.
LafSin brosti rólega, — hún var sú kona, sem
bar óvanalega mikiS traust til sín sjálfrar; hún á-
leit aS alt, sem hún ásetti sér, hlyti og yrSi aS hepn-
ast.
í lok janúarmánaSar fékk lafSi Dartelle bréf frá
syni sinum.
“Hér eru góSar nýjungar, stúlkur: Aubrey kem-
ur, og meS honum lávarSur Chandon og majór El-
ton. Eg spái því, aS viS fáum skemtilega daga.”
"Mamma”, sagSi Veronika, önnur fullorSna
dóttirin, viS lafSina einn daginn, "eg held þú hafir
breytt heimskulega”.
“HvaS er þaS, góSa?” spurSi móSirin, sem var
vön aSfinslu dætra sinna.
“I því, aS koma meS þessa stúlku hingað. —
HefirSu ekki tekiS eftir því, aS hún er aS verSa ó-
vanalega fögur? Þú lætur hana ekki hafa nóg aS
gjöra”.
“Eg er Veróniku samþykk”, sagSi Mildred, hin
fullorSna dóttirin; “þú hefir ekki í þessu breytt eins
hyggilega og þú hefSir átt aS gjöra". LafSi Dart-
elli leit upp undrandi.
"Eg er viss um, aS þegar eg sá hana fyrst, gat
hún ekki kallast lagleg”.
"Þá hefir hún breyzt mikiS”, sagSi Veronika.
“Þegar hún kom inn meS Klöru í gaer, varS eg al-
veg hissa, svo fagran roSa í kvenmannsandliti hefi
eg aldrei séS”.
“Eg vona”, sagSi Mildred, “aS þú haldir fa-t
viS þá skipun, aS láta hana ekki sýna sig, þegar viS
höfum gesti. Þú veizt hve Aubrey þykir vænt um
fögur andlit. Þú veizt, aS þaS eru svo fá fögur
kvenandlit í heiminum, en nóg af þeim miSur fall-
egu, — já, jafnvel ljótu. Mig furSar, aS þú skyldir
ekki velja þér algenga kenslukonu, fremur ófríSa
en fríSa”.
LafSin varS all-skelkuS.
Ef þú heldur, aS eitthvaS sé aS óttast í þessu
30. KAPÍTULI.
Febrúar byrjaSi meS blíSu og björtu veSri, góS-
ur fyrirboSi vorsins. Blómin fóru aS gjöra vart viS
sig, brum trjánna aS bólgna og einn og annar fugl
aS syngja. MaSur eins og fann á sjálfum sér, aS
náttúran vaknaSi til nýs lífs.
ÞaS var Valentínu-dagurinn ( I 4. febr.) ; mörg-
um árum síSar mundi Hyacintha eftir öllu, smáu og
stóru, sem skeSi þenna dag. Clara hafSi sagt, aS
hún væri ekki vel frísk, og þess vegna gengu þær
í skógmn og settust þar á mosavaxinn stein. Án þess
aS barniS vissi þaS sjálft, var þaS hugsjónaríkt og
hneigt til skáldskapar.
“Ungfrú Holte , sagSi hún, vorkennir þú ekki
vesalings blómunum, sem verSa aS liggja svo len^i
í svörtu og köldu jörSunni? Þau hljóta aS þrá sól-
skin og vorblíSu. Þau eru eins og lokuS inni í fang-
elsi, og svo kemur voriS eins og hin góSa dís og lýk-
ur upp fyrir þeim”.
Hyacintha hafSi aldrei truflaS hug sanir náms-
meyjar sinnar; hún lét hana klæSa þær í orS jafn-
ótt og þær komu.
Mér þykir svo vænt um blómin sagSi Klara;
“mér virSsit aS þau hljóti aS vera í ætt viS stjörn-
urnar, vitanlega fjarskyld. Ætli þau lifi eins og viS;
sum glöS yfir litum sínum, sum yfir ilmnum, — ætl
þau elskist og hatist innbyrSis —, sum afbrýSissöm
og sum Vel ánægS; þetta er þaS, sem mig langar
mjög mikiS til aS vita".
“Heimurinn er þakinn af leyndarmálum”, svar-
aSi Hyacintha hugsandi, — “eg get ekki svaraS
þessu. En ef blómin gætu haft sál, þá get eg hugs-
aS mér hvers konar sál hvert blóm vildi hafa”.
“ÞaS get eg líka!” hrópaSi Klara glöS. "Hvers
vegna er heimurinn svo ríkur af leyndarmálum, ung
frú Holte. Mennirnir eru svo vel aS sér, — því geta
þeir ekki komist eftir öllum leyndarmálum? ”
“Ó, góSa, litla stúlkan mín, svo .fullkomnir eru
mennirnir ekki. Þeir hafa enn ekki getaS ráSio
neina af hinum flóknu gátum lífsins”.
Þær gengu nú niSur aS sjónum og horfSu á
bylgjurnar, sem skildu brimlöSriS eftir í fjörunni.
Þenna dag virtist henni sjávarómurinn hærri er.
nokkru sinni áSur, en jafnframt dulfyllri.
“Sjávargolan Eefir feykt burtu höfuSverknum
mínum”, sagSi Klara. “Eigum viS aS ganga heim,
ungfrú Holte? Mildred hefir sagt, aS í dag væri
Valentínu-dagurinn. Mér þætti gaman aS vita,
hvort hann færir okkur nokkuS viSfeldiS og þægi-
legt, hvort hann verSur þannig, aS viS minnumst
hans lengi”.
Hyacintha brosti angurvær.
“Einn. dagur er öSrum líkur”, sagSi hún. Ekki
vissi hún, aS þessi dagur yrSi meS hinum þýSingar-
mestu á æfi hennar.
“LafSi Dartelle langar til aS sjá ySur, ungfrú
Holte”, sagSi einn þjónninn viS hana, þegar hún
var komin inn í herbergi sitt. “Hún er í einkastofu
sinni”.
Hyacintha fór þangaS strax.
“Mig langar til aS tala viS ySur, ungfrú Holte”,
sagSi hún. "Eins og eg hefi áSur látiS í ljósi, finst
mér réttast, aS alt sé sagt blátt áfram og hreinskiln-
islega. Sonur minn, Aubrey Dartelle, kemur hingaS
á morgun meS nokkra af vinum sínum. Eg hefi áS-
ur sagt ySur, aS þegar viS höfum gesti hér í Hulme
Abbey, óska eg helzt aS þér og Klara blandiS ykk-
ur ekki saman viS þá; Klara er of ung og veikbygS
til aS taka þátt í samkvæmislífinu”.
“Eg skal sjá um, aS ósk ySar verSi uppfylt ,
svaraSi Hyacintha.
“Já, eg er sannfærS um þaS; eg hefi orSiS þess
vör, aS þé reruS mjög nákvæmar, ungfrú Holte. Eg
vil, aS Klara fái morgungönguna sína áSur en skól-
inn byrjar; vilji hún koma aftur út til aS hreyfa
sig, þá getur hún þaS á meSan viS borSum hádegis-
verSinn, svo sem hálfa stund. En svo er nú líka
annaS, ungfrú Holte, — eg veit næstum ekki, hvort
eg á aS spyrja um þaS: getiS þér um tíma mist af
herbergi ySar handa einhverjum gestanna, og flutt
ySur í herbergi viS hliS Klöru herbergis? LávarS-
ur Chandon, Majór Elton og Sir Richard Hastings
hafa svo marga þjóna meS sér”.
Til allrar hamingju sá lafSin ekki breytinguna
á andliti Hyacinthu, þegar hún nefndi nafniS Chan-
don;, varirnar opnuSust eins og til aS hljóSa; en
ekkert hljóS kom; í augunum sást veruleg hræSsla.
“VerSi slík breyting nauSsynleg, læt eg King
sjá um hana”, sagSi lafSin.
Hyacintha gat ekki sagt eitt einasta orS; hún
var aS hugsa um komu Adrians.
LafSin sagSi síSast, “aS þetta væri alt, sem hún
hefSi aS segja”. .
AuSvitaS bjóst hún viS, aS kenslukonan færi
eftir aS hafa fengiS þessa bendingu; en Hyacintha
átti jafn erfitt meS aS hreyfa sig og tala. En loks
sagSi hún meS svo hárri röddu,, sem lafSin hafSi
aldrei áSur heyrt:
“Eg heyrSi ekki glögt, hvaSa nöfn þér nefnd-
uS, lafSi Dartelle”.
LafSin varS svo hissa á þessari spurningu, aS
hún gaf sér ekki tíma til aS hugsa um, hvort þaS
væri virSingu sinni samboSiS aS svara. En fyrir
Hyacinthu var nafniS Chandon sem óljós von; hún
varS aS heyra þaS aftur.
“LávarSur Chandon, Majór Elton og Sir Rich-
ard Hastings”, sagSi lafSin all-drembin.
"Ó, guS minn góSurl” hvíslaSi hún. “HvaS á
eg aS gjöra?”
‘ SögSuS þér nokkuS, ungfrú Holte?”
“Nei”, svaraSi Hyacintha; en átti afarbágt meS
aS standa.
Gamla konan byrjaSi aS skrifa, sem merki þess,
aS samtalinu væri nú lökiS. En svo datt henni nýtt
í hug.
' Eg gleymdi aS geta þess, aS eg óska aS hinar
nýju reglur gangi í gildi í dag. ÞaS getur veriS, aS
sonur minn komi í dag, eSa í fyrramáliS. GóSan
morgun, ungfrú Holte”.
Hyacintha vissi, naumast, hvernig hún komst til
herbergis síns, og var viS þaS aS missa meSvitund
sína, þegar hún hugsaSi til þess, aS rétt bráSum átti
Adrían aS búa undir sama þaki og hún. Hún féll á
kné, lyfti höndum upp, eins og hún ætlaSi aS biSja
um hjálp frá himnum; en hún gat ekkert orS sagt,
hugsanir hennar voru á endalausu reiki. Hún vissi
ekki, hve lengi hún lá þannig. KvíSi og hræSsla
streymdu í gegn um hana, — en hvaS hún þjáSist.
Svo kom snöggvast bjartara augnablik.
Hann, sem hún í hinni sorglegu örvilnan sinni
hafSi flúiS frá, — hann, sem hún elskaSi mörgum
sinnum heitara en sitt eigiS líf, — hann, hvers fyrir-
litning hún verSskuldaSi, — hann átti aS koma til
Hulme Abbey. Aftur og aftur endurtók hún þessi
orS: ' Adrian kemur hingaS! GuS hjálpi og huggi
mig! Adrian kemur hingaS!” og hún skalf af geSs-
hræringu.
Svo datt henni í hug aS flýja; þaS ver enn naég-
ur tími til þess. En þá hugsaSist henni, aS þaS
myndi vekja mikinn óróa í húsinu, og Adrian fengi
aS heyra, aS kenslukonan væri strokin, og þá kynni
hann aS hugsa, aS þaS væri hún. Nei, hún var al-
veg ráSalaus. HvaS átti hún aS gjöra?”
“Já, hvaS á eg aS gjöra?” stundi hún viS; ' ó,
guS, miskunnaSu þig yfir mig; mér finst eg hafa
HSiS nóg. HvaS á eg aS gjöra?”
Svo kviknaSi ný hugsun hjá henni — von; má-
ske væri þessi hræSsla hennar þýSingarlaus. LafSi
Dartelle hafSi nefnt lávarS Chandon. ÞaS væri lík-
lega gamli lávarSur Chandon; hún hafSi nefnilega
hvorki heyrt né lesiS um dauSa hans. Adrian átti
raunar meS tímanum aS verSa lávarSur Chandon,
en þaS gat orSiS langt þangaS til. Hún ætlaSi fyrst
um sinn aS vera róleg og láta taugar sínar jafna sig.
Ef þaS væri nú Adrian í raun og veru, þá yrSi hún
aS vera mjög varkár; þaS dygSi ekki aS flýja aft-
ur. Hún gæti haldiS sig í herbergi sínu þangaS til
hann færi burtu aftur. En hrædd var hún og svo föl,
aS Klara horfSi á hana mjög skelkuS.
“Eg er ekki vel frísk”, sagSi hún viS Klöru; “þú
getur fariS aS draga upp myndir, í staS þess aS eg
hlýSi þér yfir”.
Hún kveiS mikiS fyrir, aS verSa aS lesa og tala
frönsku meS eldri systrunum; en þaS varS ekki
umflúiS; þær höfSu um enga afsökun beSiS. Þeg-
ar hún kom til þeirra, höfSu þær jafn litla löngun
sem hún aS fara aS stunda nám.
Setjist þér niSur, ungfrú Holte”, sagSi Veron-
ika. “ViS nennum ekki aS lesa frönsku núna; þaS
er heimskulegt af mömmu aS krefjast þess. ViljiS
þér gjöra mér þann greiSa, aS draga þessar perlur
á þráS? Eg hefi ásett mér, aS búa til peninga-
pyngju úr perlum”.
Hún fékk Hyacinthu margar gull- og silfurperl-
ur, og fór svo aS tala viS systur sína.
“Eg er sú elzta”, sagSi hún, “svo eg ætti aS
hafa heimild til aS velja mér fyrst. Eg hefi ásett
mér, aS ná í lávarS Chandon, svo þaS væri ekki vel
gjört af þér, aS reyna aS bola mig út”.
"En þú veizt ekki, hvort hann vill láta veiSa sig;
eg efast um þaS‘”.
“Já, en eg ætla samt aS reyna þaS; meira gæt-
ir þú heldur ekki gjört. Ó, Mildred, hve innilega eg
óska þess, aS geta orSiS lafSi Chandon. Eg skal
samt taka hæfilegt tillit. Sjái eg, aS hann vilji þig
heldur, skal eg gjöra alt hvaS eg get til aS hjálpa
þér; en sé þaS ekki tilfelliS, mátt þú ekki trufla á-
form mitt”.
ÞaS getur skeS, aS hann vilji hvoruga okkar”,
sagSi Mildred. Henni var ósegjanleg ánægja í því
aS stríSa systur sinni.
“Eg held nú samt, aS þaS megi veiSa hann, já,
eg er næstum viss um þaS. Sir Richard Hastings er
Hka gott mannsefni; hann er ríkur og laglegur, og
þaS er Majórr Elton líka”.
HvaS kemur þaS þessu viS, Veronika?” spurSi
Mildred. Þú hefir svo flysjungslegar ímyndanir.
HvaS var þaS, sem mamma sagSi um lávarS Chan-
don ? ”
“Ó, þaS var sorgleg saga, — eg tók ekki vel
eftir henni. Eg held hún hafi sagt aS hann hafi ver-
iS heitbundinn, áSur en móSurbróSir hans dó, og
ætlaSi aS giftast ástmey sinni, en þá strauk hún. Hún
gjörSi eitthvaS, sem var mjög ljótt, og þaut svo
burtu. Eg held þaS hafi veriS eitthvaS af því tagi”.
“Syrgir hann hana ennþá”.
“Nei, hann er skynsamari en svo. Þegar ungar
stúlkur gjöra eitthvaS ljótt, ættu þær aS deyja. AS
öSru leyti syrgja karlmenn aldrei lengi”.
HvaS var þaS þá, sem unga stúlkan gjörSi sig
seka um? GjörSi hún gabb aS honum, sveik hann
og giftist. öSrum — eSa hvaS?”
Eg hafSi engan áhuga á þessu, og veitti því
þess vegna enga eftirtekt. Eg held aS mamma hafi
álitiS þaS voSalega sögu, og ef þú vilt kynnast
þessu nánar, verSur þú aS spyrja hana. Aubrey
segir, aS oft megi ná ástum karlmanns, ef hann verSi
þess var, aS kvenmaSur hafi samhygS meS honum.
Þess vegna verSum viS, segir hann, aS vera vin-
gjarnlegar og sýna samhygS viS lávarS Chandon,
og þá mun þaS fara svo, aS önnur hvor okkar sigr-
ar hann.” „
Hve lengi verSa þeir hér?”
Einn mánuS, og á þeim tíma má mikiS gjöra,
ímynda eg mér. En hvaS er þetta?”
Og hún hafSi ástæSu til aS spyrja, því allar
perlurnar, sem hún fékk Hyacinthu, duttu á gólfiS,
°g sjálf datt Hyacintha náföl og meSvitundarlaus af
stólnum líka á góIfiS.
Hringdu bjöllunni”, sagSi Veronika, “þaS er
HSiS yfir hana. En hvaS þaS er leiSinlegt. ÞaS er
undarlegt, hve auSvelt kenslukonum veitir aS falla
í ómegin”.
“En hún lítur út eins og falleg myndastytta.
Mamma mun naumast virSa hana mikils og tæplega
hafa hana Iengi. King , sagSi hún viS þernuna, sem
kom inn”, þaS er HSiS yfir ungfrú Holte, hjálpaSu
henni”.
Systurnar sigldu út úr herberginu, eins og þær
væru einhverjar æSri verur. Þeim kom ekki til hug-
ar, aS hjálpa meSvitundarlausu stúlkunni, álitu þaS
aS niSurlægja sig um of. Mary King flutti Hya-
cinthu til herbergis hennar og lagSi hana á rúmiS.
Þar var henni hjúkraS nákvæmlega, því hún var í
miklu uppáhaldi hjá vinnufólkinu, sem hélt því fast-
lega fram, aS hún væri ‘heldri stúlka’ — betur siS-
uS og mentuS en Dartell’s ungfrúrnar.
Ó, ef eg gæti fengiS aS deyja”, sagSi hún og
stundi, ó, ef eg gæti fengiS aS deyja”.
AS á hana skyldi litiS eins og hún hefSi gjört
eitthvaS voSalega viSbjóSslegt, — þaS fanst henni
svo hræSilegt.
“Eg gjörSi réttast í, aS yfirgefa þær”, sagSi hún
— “og aldrei skal eg sjá þær aftur. Eg gjöri rétt í,
aS fela mig fyrir öllum, sem þekkja mig. Adrian
fyrirlítur mig. ÞaS þoli eg ekki”.