Lögberg - 03.08.1899, Side 5

LÖGBERG, FIMMTUDAGINN 3. ÁGÚST 1899.
5
þó surat af því smjöri, sem er á
markaðinum sé í lakara lagi. E>að er
mjög svo áríðandi að geymslu húsin
séu góð. Bæði bændur og peir sem
kaupa smjörið út um landið, ættu að
koma pví sem allra fyrst í hæfileg
geymsluhús, hús sem eru svo útbúin
að hægt sé að geyma í þeim svoleiðis
vörur í bvaða veðri sem er. t>að gild-
ir rétt einu hversu gott smjörið er í
sjálfu sér, ef það er látið vera svo
lengi í slæmu útihúsi eða kjallara, par
sem annaðhvort hiti eða ryk kemst að
þvf, að J>á getur pað ekki annað en
skemst á einn eður annan hátt og
orðið fyrir pað najög svo óútgengilegt.
Stnjör, sem svona hefur verið farið
með, sézt oft á markaðinum 1 Winni-
peg, og peir, sem fást við að selja
svona \öru, vita bezt hversu örðugt
pað er. E>egar hitar eru miklir pá
skyldi smjörið sent sam allra fyrst,
og alls ekki vera sent í almennum
vöruflutnings vögnuro, eins og oft á
sér stað, heldur í kælingar vögnum,
8em nú orðið ganga eftir öllum braut
um f fylkinu.
Ostagjörð er sú grein landbúnað-
arins sem bændur í pessu fylki ættu
»ð gefa meiri gaum en peir enn gera.
Ef borið er saman verðið á osti og
smjöri eins og pað er nú, pá sér mað-
ur, að ost8gjörðin verður ábatasamari.
Lað er mjög einfalt að gera grein
fyrir pessu. Úr 25 pundum af mjólk
fæst ekki nema eitt pund af srajöri,
en úr sömu pundatölu fást 2^ pund af
°sti. Hið bezta smjör, sem nú er á
ttarkaðinum, færir bóndanum llc.
fyrir pundið, og pað er ekki meira en
20 af hundr. sem nær pví að geta
heitið af beztu tegund. Meiri hlutinn
pví 8mjöri sem bændur selja ferfyr
Ir lOc. pd. og paðan af minna. All-
góður ostur selst fyrir 8c. pundið, svo
öiaður sér undir eins að munurinn er
ekki svo lítill. Munurinn á kostnað-
>num við tilbúninginn, á hverri vör
iinni fyrir sig er tiltölulega lítill.
^egar alt kemur til alls mundl bónd-
anum fult svo gott að búa til ost úr
tojólkinni, með átta centa verði á
pundinu, eins og að búa til smjör úr
henni pó hann svo fengi 20c. fyrir
pundið. En par sem verðið á smjör-
inu er ekki 20c., heldur 10 og llc.
þegar bezt lætur, pá er auðsætt, að sá
bóndinn sem breytir mjólksinni í ost,
f»r hærra verð fyrir hana en hinn,
sem breytir henni f smjör. Fram-
ieiðsla smjörs í fylkinu er langtum
^ueiri en eftirspurnin, og par af leið-
andi fá bændur langt um lægra verð
tyrir pað en peir annars mundu fá.
^ar að auki er heilmikið af pessari
vöru miður en skyldi, svo útlitið með
verðið er alt annað en glæsilegt. Ef
^®ndur vildu snúa sér að pví að búa
til osta, f staðinn fyrir að hrúa svona
^niklu smjöri á markaðinn, pá mundu
Þeir brátt komast að raun um, að pað
korgaði sig betur. Sum af ostagjörð-
arhúsunum eru í vandræðum með að
fá nægilega mjólk til pess að geta
starfað, vegna pess að bændur par í
kring viJja heldur nota mjólk sfna til
smjörgjörðar. Ef pessu og fleiru v'ð
vfkjandi landbúnaðinum væri meiri
gaumur gefinn, pá roætti mikið auka
tekjur fylkisins af pessari iðnaðar-
grein um leið og velgengni yfir pað
heila tekið ykist, og fólk yrði betur
statt eftir en áður.
Astandið á Frakklandi.
Lunúnaborgar-fréttaritarar Vest-
urheims-blaðanna virðast ekki geta,
eða álíta það ekki nógu vinsælt
vegna þess að það sé ekki nógu æs-
andi, að segja frá viðburðunum blátt
áfram. Myndir þeirra af því, sem
við ber, verða ætíð að dragast með
sterkum og helzt ískyggilegum lit-
um. Sé elcki hægt að lcoma málun-
um í það snið, þá er hætt að minn-
ast þeirra. Fréttaritararnir.sem fyr-
ir fáum vikum síðan skýrðu oss frá
því, að stjórnarbylting vofði yfir
Frakklandi í tilefni af Dreyfusar-
málinu, segja nú, að Frakkar gefi
því máli engan gaum framar; að
þjóðin sé róleg og hirði ekkert um
málið; að herrétturinn gangi um
garð án þess að nokkuð sögulegt
beri við, og að úrslitin hafi engin
sérleg álirif. Álk þetta er ef til vill
engu nær hinu sanna heldur en hitt,
að stjórnarbylting væri óhjákvæmi-
leg. Að herrétturinn dæmi Dreyf-
us kaft. sýknan saka, virðist með
öllu óhjákvæmilegt, vegna þess, að
engar nýjar kærur komast að í mál-
inu og ónýtingar-rétturinn hefur nú
þegar úrskurðað, að þær sakir, sem á
Dreyfus voru bornar og hann dæmd-
ur fyrir, væru lognar og falsaðar.
En mesta hættan stafar nú af
því, að nauðsynlegt verður að dæma
Dreyfus kaftein algerlega sýknan
saka, og liggur sú hætta í því, að
óhjákvæmilegt getur orðið að láta
hegningu koma fram gegn vissura
mönnum í yfirforingjaráðinu, og þá
er tækifæri fyrir byltingamenn að
reyna til þess að fá lierinn á sitt
band, og þá renna upp bættuleg
augnablik fyrir herinn og þjóðina.
M. Deroulede, sem berst opinberlega
fyrir því, og afiar sér með því tals-
verðar vinsældir, að lýðveldi komist
á, sem forseti eða alræðismaður, kos-
inn með atkvæðum allrar þjóðarinn-
ar, stjórni, vcgna þess, að lýðveldis-
nngið hafi ákveðið sýknudóminn,
andspænis hernum og allri frönsku
jjóðinni, með yíirlýsingunni til her-
réttardómaranna, sem nýlega hafi
verið gerð; hann segir: „Með sýknu-
úrskurði yfir Dreyfusi hafið þér
hann blátt áfram upp í tölu guðanna,
en sakfellið jafnframt og svívirðið
sjö hermálaráðgjafa og fjölda hátt-
standandi manna í yfirforingjaráð-
inu. það er herinn, sem þér leggið
á liöggstokkinn; það er útlendingur-
inn, sem þér beygið yður fyrir; það
er Frakkland er þér seljið vopnlaust
( hendur óvinanna. Hugsið um alt
þetta. Og alt þetta er lagt í sölurn-
ar einungis til þess að frelsa einn
einasta maún“. þetta og annað eins
er sérstaklega stílað til herréttarins
í því skyni að spilla fyrir því, að
saklaus maður, sem orðið hefur að
líða hinn stórkostlegasta órétt, verði
fríkendur; en fari svo, að sýknu-
dómur verði upp kveðinn, þá er
hægt að nota sömu orðin til þess að
æsa þjóðina gegn hiuu núver-
andi stjórnarfyrirkomulagi, og í
því skyni segir hann ennfremur:
„Setjum nú svo, sem mér auðvitað
ekki dettur í hug að trúa að svo
stöddu, að landráðamaðurinn Dreyf-
us sé ekki landráðamaður, hvaða
stjórnarfyrirkomulag annað en vort
mundi hafa leyft sannleika þeim að
koma í ljós, allri þjóðinni til hinnar
mestu skapraunar og svívirðingar?
þannig reynir æsingamaður þessi að
innprenta hernum og þjóðinni kenn-
ingu þá, að hinu núverandi stjórnar-
fyrirkomulagi sé algerlega um að
kenna ef svívirðingum ytirforingja-
ráðsins ekki verði haldið leyndum;
og svo er skorað á heriun að láta
koma frarn hefndir gegn hinni borg-
aralegu stjórn landsins fyrir syndir
og svívirðingar er sannast hufa um
ytírhershöfðingjana.
það er næsta ólíklegt, að nokk-
ur mentuð þjóð sé svo gjörspilt, að
svona lagaðar kenningar geti náð
hættulega miklu fylgi, en engu síð-
ur er því þannig varið, að nokkrir
mestu og beztu föðurlandsvinir
Frakklands eru með öndina í háls-
inum yfir aðförum manns þessa.
Enginn hefur gert jafn ákveðnar
tilraunir til þess að kollvarpa stjórn-
arfyrirkomulaginu eins og hann.
Hann hefur verið tekinn fastur, en
haft algert vald yfir dómnefndun-
um og því verið sýknaðui’, og þó
hefur hann, jafnvel frammi fyrir
réttinum, heitið því að halda áfram
æsinga-ræðum sínum framvegis.
Maðurinn er fríður sýnum, gáfaður,
mentaður, mælskur og vel slunginn.
Allar ræður hans miða að því að
steypa lýðveldinu, en hann kann
lag á því að glepja þannig sjónir
fyrir fólkinu, að það lttur á lxann
sem hinn mesta lýðveldisvin Frakk-
ands, sem nú er uppi.
það er því ekki neitt útlit fyrir,
að Frakkar sóu lausir við Dreyfusar-
málið og afleiðingar þess.—Lauslega
þýtt.
SAGA MIKILS
ÁRANGURS.
í'RAMTAKSSEMI CANADA-MANNA
ER VIÐURKEND HEIMA
OG ERLENDIS.
DR. A. W. CHASE MEDICINE COMPANY
Er Medal Hinna Helztu Lyfja-
Fjelaga Heimíins. — Eramtídar-
Horfurnar Hinar Beztu.
Þegar sá partur verzlunar Dr. A. W.
Chase’s Medioine Co., með þeirra prívat
fyrirsögnum, var seldur Edmanson,
Bates & Co. iyrir nokkrum árum síðan,
þá var athygli canadisku þjóðarinnar
vakin á dugnaði þessa verzlunarhúss,
sem hefur lánast svo mætavel með Dr.
Chase’s meðöl í Canada.
Utfærzla verzlunarin>mr yfir landa-
mærin hefur reynst svo happasæl og
haft suo oöðan árangur, að það varð
nauðsynlegt að mynda félag með heil-
miklum höfuðstól, til þess að keppa við
hin stærstu félög í Bandai íkjunum. f
þessu augnamiði var Dr. A. W. Chase’s
Medicine Co.. í Buffalo, N. Y., myndað,
með $100,C00 höfuðstó', og nógum pen-
ingum þar að auki til að kosta auglýs-
ingar á þessum heimsfrægu meðölum.
Mr.Ira Bates hefur umsjón með verzlun-
inni í Buffalo, en Mr. W. J. Edmanson
er eftir í Toronto og sér um verzlun fé-
lagsin8 í Canada.
Hinn sama frjálslega auglýsinga-að-
ferð, sem áunnið hefur þessu verzlunar-
húsi svo mikið gengi í Canada, hefur
verið viðtekin í Bandaríkjunum. Aug-
lýsinga-kostnaðui-inn fyrsta árið verður
nál. $40,000 til $50,000, sem verður næst-
um eingðngu kostað til í ríkjunum New
York og Michigan. Stórir flákar á síð-
um hinna lielztu fréttablaða, bæklinga
og tímarita verða keyptir fyrir auglýs-
ingar þessa félags.
Eólk sér undir einshinn mikla mun á
Ín-ivat forskriftum Dr. Chases og einka-
eyfismeðölum, er seld eru af þeim sem
óreynd eru. Allir beztu læknar mæla
með Dr. Chase’s húsmeðölum sem þeim
allra heztu við þeim sjúkdómum, sem
þau eiga við. Lyfsölum gengur betur
að selja þessi ágætu meðöl en nokkur
önnur vegna þess, að þau reynast alls-
staðar vel og vegna þess, að lof þeirra
fiýgur um allt af því þau eru svo vel
auglýst.
Dr. Chase’s lyfin eru þekt um öll ríki
veraldarinnar, og allstaðar lofuð. Eyr-
ir fáum vikum síðan var heilmikið af
þeim sent til Englands, og bráðum verða
stofnuð útibú í Ástralíu og Suður-
Afríku, til þess að fullnægja eftirspurn-
inni sem forskrifta-bæklingur Dr. Chas-
es hefur vakið í pessum fjarlægu löndum.
Hin fjarskalega sala, sem lyf Dr.
Chases hafa áunnið sér nú þegar, ætti
að vera sönnun fyrir ágæti þeirra, og þá
er ekki annað eftir en að láta fólk vita
af þeim, tíl þessiad það aðhyllyst þau og
noti. Með þeim þægindum, sem ótak-
mörkuð peningaráð veita, verða lyf
pessi innleidd í öllum löndum heimsins,
og ef gora má ráð fyrir að framtíðin
verði svipuð því sem liðið er, þá hefur
maður ástæðu til að ætla, að Dr. Á. W.
Chase’s Medicine Co., verði eitt með hin-
um allra stærstu lyfja verzlunum á þessu
meginlandi.
SEYIOUR HOUSE.
Marl^et Square, Winnipeg.
i
Eitt af beztu veitingahúsum bæjarins
Máltíðir seldar á 25 cenvs hver. $1.00 á
dag fyrir fæði og gott herbergi. Billiard-
stofa ogsérlega vönduð vínföug og vindl-
ar. Ókeypis keyrsla að ogfrá járnbrauta-
stöðvunum.
JOHN BAIRD, Eigandi.
til undirritafts, og með fyrirsöjjn-
inni: „Tenders for Gimli landinfr
pier'1, verður veitt móttaka pangað
til á þriðjudaginn 22 dag ágústroán-
aðar næstbom vndi, uro byjrgingu hafn-
arbryg’g'ju áGiroli við Winnipeg vatn
i Manitoba, samkvæmt uppdrætti ogr
lýsinpu, sem er til sýuis á skrifstofu
Mr. W. F. Gouin’s, verkfræðinps
stjórnarinnar, f Winnipeg', Man., o$r
fæst auk pess með pvf að snúa sér tií
pöstmeÍ8tarsn3 á Gimli, Setkirk
County, Man., eða til deildar himar
opinberu starfa, Ottawa.
Tilboð verða ekki tekin til greina
nema pau séu á par til (rerðnm eyðu-
blöðum og undirskrifuð beinlínis af
þeim mönnnm, sem tilboðin jrera.
Viðurkend banka ávfsan, borgan-
le$r samkvæmt fyriraögn Minister of
Public Works, upp á tilu hundruð
dollara ($900.00), verður að fylgja
sérhverju tilboði. Tapar bjóðandi
upphæð þeirri neiti hann að vinna
verkið, eða geti hann ekki fullgert
það. Sé tilboðinu hafnað verður á-
vísanin endursend.
Deildin skuldbindur sig1 ekki til
þess að taka lægsta né neinu öðru
tilboði.
Samkværot tilskipun,
E. F. E. ROY,
Secretary.
Department of Public Works,
Ottawa, July 22, 1899.
Fréttablöð, sem flytja aufldýsingu
þessa &n leyfis stjórnardeildirinnar,
fá enga borpun fyrir slfkt.
Jfariíi íil...
lyfsalans í
Crystal, N.-Dak...
þegar Jjjer viljið fá hvað helzt
sem er af
Jttrtiplum,
<§>krifíærmn,
|51jot)fœrum,....
^krautmunum rtm
og munuð Jjjer ætíð verða á-
nægðir með það, sem þjer fáið,
bæði hvað verð og jræði snertir.
Phycisian & Surgeon.
Utskrifaður frá Queens háskólanum 1 Kingston,
og Toronto háskólanum 1 Canada.
Skrifstofa _ IIOTEL GILLESPIE,
CRYSTAL, »• D
41
eios og fætur toguðu, Við fylgdum honum eftir
Þangað til við komum út f dyrnar & gistihúsinu.
■^yrir utan J>ær var hálfhringur af mönnum, og beint
^am undan okkur stóð Vlacho. Strax og hann sá
gerði hann teikn með hcndinni, sem Jiýddi, að
&Dir skyldu J>egja, og ávarpaði mig sfðan eftirfylgj-
aQ4i, undraverðu orðum:
„Lafði Euphrosyne leyfir yður, af náð sinni, að
*ara burt í friði. Farið J>ví til báts yðar og siglið
^úrt, og Jjakkið guði fyrir miskunu hans“.
„Bíðið d&lftið við, maður góður“, sagði ég;
»Hvar er aldraði lávarðurinn, sem átti eyna?“
„Vitið þér ekki að hann dó fyrir viku sfðan?“
Sagði Vlacho, og virtist vera forviða.
„Dáinn!“ hrópuðum við allir einum munni.
„•lá, herra minn“, sagði Vlacho. „Lafði Euphro-
syQe, sem nú drotnar hér & Neopalia, skipar yður að
^ara burt af eynni“.
„Úr hverju dó lávarðurinn?“ spurði ég.
. „Úr hitasótt", svaraði Vlacho hátfðlega; og ýms-
lr af J>eim, sem stóðu I kringum haun, kinkuðu kolli
°g tautuðu jafn h&tfðlega: „Já, úr hitasótt“.
„Mér Jjykir mikið fyrir f>ví“, sagði óg. „En
Þar eð hann seldi mór eyna áður en hann dó, skil ég
með ajjrj vírðíngu fyrir lafði Euphrosyne, hvað
6Qni kemur Jjetta málefni við. Ég skil heldur ekki,
v’að öll j>essi J>yrping#f mönnum er að gera hérna
dyrnar. Skipið J>eim að hafa sig burtu.“
Dessi tilraun mín, að gera mig herralegan, hafði
44
„Þá skulum við fara til hússins og líta á J>að,“
sagði ég. „Lýsið okkur með luktinni, Hogvardt.
Dað er svo skolli dimt.“
Hogvardt dró skygnið frá luktinni, og bar J>&
birtu á veginn. En svo hleypti hann skygninu strax
fyrir aftur og dró okkur með sér fast upp að klettun-
unum, sem voru utan við veginn. Dótt dimt væri
sáum við brátt, að einhverjir komu ríðandi á möti
okkur á litlum hestum. Við gátum ekki séð andlitin,
en um leið og J>eir, er á hestunim riðu, fóru fram hjá
okkr (vuið vorum steinþegjandi og hreifignarlausir),
heyrðum við að sagt var, með hreinni og yndislegri
stúlku-rödd:
„Þeir fara J>ó vssulega burt?“
„Já, J>eir annaðhvort fara eða fá makleg mála-
gjöld,“ svaraði sá, sem reið hinum hestinum. Mér
hnykti við, Jjví Jjetta var rödd mannsins sem setið
hafði við næsta borð við okkur Denny I borðsalnum
á Optimum—Jjetta var sem sé Constantine Stefano-
poulos.
„Ég verð ekki langt í burtu, því ég ætla mér að
vera í porpinu f nótt.“ sagði stúlkan; „og ég er viss
um, að fólkið gefur gaum J>vf sem ég segi.“
„Fólkið mun drepa f>á ef J>eir fara ekki burt,“
svaraði Constantine, og J>að var auðheyrt & röddinni,
að J>essi hugsun vakti engan hrylling hjá honum.
Sfðan hurfu J>au f myrkrinu.
„Áfram til hússins!“ hrópaði ég f snöggri geðs-
hræringu. I>ví ég var nú orðinn reiður, mjög reiður
37
hurð“, bætti hann við og barði hnefanuin 1 hana.
Síðan gekk hann yfir að glugganum og skoðaði slárn-
ar fyrir honum; að f>vf búnu sagði hann við mig:
„Ég er hræddur um, að við verðum að hætta við
ferðina, l&varður minn“.
Jæja, óg gat ekki að mér gert að skellihlæja.
Detta var alt svo kátlegt í aðra iöndina. Gestgjafinn
hlaut að hafa notað tækifærið, J>egar við vorum að
tala saman og hlæja yfir matnum, til að skjóta lok-
unum fyrir. Dað var ómögulegt fyrirokkur að kom-
ast út um gluggann vegna slánna, sem fyrir honum
voru. Vanur innbrotsþjófur kynni að hafa getað n&ð
sláuum frá, og J>að hefði vHÍalaust m&tt 'brjóta hurð-
ina með virkisbrjót; en við höfðuaa & hvorugu völ.
„Við höfum verið veiddir, lagsmaður“, sagði
Denny, „lsglega veiddir! En hver er tilgangurinn
með leikinn?“
Ég hafði þegar lagl J>essa spurningu fyrir sjálf-
an mig, en hafði ekki getað svarað henni. Satt að
segja var ég farinn að velta J>vf fyrir mér, hvort skeð
gæti, að Neopalia ætlaði að reynast eins afturhalds-
samt land eins og tyrkneski sendiherran hafði gefið í
skyn að eyjan væri. Watkins varð fyrstur til að
gefa bendingu um, hvert svarið upp á spurninguna
væri.
„Ég ímynda mér, Jávarður minn“, sagði liann,
„að hinir innfæddu“ (Watkins nefndi Neopalia-búa
ætfð „bina innfæddu“) „hafi farið að finna lávarðinn,
sem seldi yður eyna“,