Lögberg - 05.10.1899, Blaðsíða 4

4
LÖGBEftG, FIMMTUDAGINN 5. OKTOBER 1899
♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦---------------------------♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦
♦♦
♦♦
U
«
♦
♦
t
♦
N
Ég get selt ykkur hvaða plóg sem er, með beztu
kjörnm.
♦♦
♦♦
♦♦
♦♦
♦♦
♦♦
♦♦
♦♦
♦♦
:♦
♦
♦
♦
♦
♦
♦
♦
♦
♦
♦
♦
♦
♦
♦
♦
♦
♦
♦
♦
♦
♦
♦
♦
♦
♦
♦
♦
❖
♦
♦♦
::
♦♦
♦♦
♦♦
♦♦
♦♦
♦♦
♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦
U ER TIMINN TIL AD PLÆGJA
akrana, og þá borgar sig bezt að hafa
GÓDAN PLÖG.
Munið eftir TRUSSROD YÖGNUNUM.
léttastir og þola þyngsta hleðslu.
iJeir eru
Eftir þetta góða sumar ættu allar konur að eiga
The Eldredge “B” saumavélarnar. Þær eru
léttari og betri en nokkrar aðrar saumavélar.
íig sel alt með beztu kjörum, og hef það fyrir
reglu að gera vel við mína skiftavini.
GHRISTIAN JOHNSON,
Baldur, Man.
♦
♦
♦
♦
♦
♦
♦
I ♦
I
♦
♦
♦
♦
♦
♦
♦
♦
♦
♦
i ♦
I!
♦♦
♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦
----------------------------
♦♦♦♦♦♦•♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦
LOGBERG.
Gefið út aö 309^2 Elgin Ave.,WiNNiPBG,MAN
aí The Lögberg Print’g & Publising Co’v
(Incorporated May í?7,1890) ,
Pitstjóri (Editor): Sigtr. Jónasson.
Pusiness Manager: M. Paulson.
aUGLÝSINGAR: Smá-anglýeingar í eltt skifti 25c.
fyrir 30 ord eda 1 Jml. dálkslengdar, 75 cts nm
mánudinn. A stærri auglýsingnm um lengri
tíma, afsláttur efiir samningi.
BÚSTAD4-SKIFTI kaupenda verdur ad tilkynna
sk^iflega oggeta nm fyrverandi búetad jafnfram
Utanáskripttil afgreidslustofu hladsins er:
The Logberg Printing & Publishing Co.
P. O.Box585 I
Winnipeg.Man.
Utanáskrip ttilritstjórans er:
£ditor Lttgberg,
P *0. Box 685,
Winnipeg, Man.
— Samkvæmt landslögnm er nppsögn kaupenda á
)ladidgild,nema hannsje skuldlaus, þegar hann seg
rnpp.—Ef kaupandi, sem er í skuld vid bladid flytu
Tlðtferlum, án þess ad tilkynna heimilaskiptin, þá er
pad fyrir dómstólunum álitin sýnileg söDnumfyrr
rettvisumtiígangi.
FIMMTUDAGINN, 5. OKT. 1899.
Kosniiijfa-ryk afturlialiU-
mannn.
Afturhalds-málgögnin „stór og
smá“ hafa látið eins og þau væru
ærð í^meir en hólft ár, því þau hafa
búist við að fylkiskosningar væru í
nánd. EDgin ósannindi og ekkert
rugl hefur verið svo stórkostlegt, að
þau hafi ekki reynt að nota það lil
að skaða frjálslynda flokkinn.
þau hafa borið allskonar sakar-
giftir á Greenway-stjórnina og ein-
staka menn í henni og flokknum, en
reyna aldrei að sanna þær, enda eru
þær einungis íyk, sem afturhalds-
menn eiu að kasta í augu kjósend-
anna, til að villa þeim sjónir. Eins
og eðlilegt er, verða málgögn þessi
ekki einasta tvísaga um ýms mál í
ærslum sínum.heldur stundum marg-
saga. þau sögðu t. d. í vetur, að það
.væri áreiðanlegt, að kosningar færu
fram snemma í sumar; íannað skifti
sögðu þau, að frjólslyndi flokkurinn
Væri svo viss um að hann yrði und-
ir við kosningarnar, að stjórnin ætl-
aði að draga þær eins lengi og lög
leyltu, nefnilega til næsta vors
(1900); nokkru seinna sögðu þau, að
kosningar ættu að fara fram nú í
haust. það væri ekki undravert,
þótt kjósendurnir væru farnir að
tapa trú ó spádómum þessara mál-
gagna.
Eitt af því, sem afturhalds-
mólgögnin reyna að nota til að hafa
áhrif á lítilsigldu kjósendur—menn,
sem ætíð vilja vera þeim megin sem
völdin eru—er, að stjórn frjálslynda
flokksins hér í fylkinu (Greenway-
stjórnin) sé orðin svo óvinsæl, að
hún hljóti að falla við næstu kosu-
ingar og afturhaldsmenn komist til
valda. þau telja flokk sínum svo
og svo mörg þingsæti sem alvcg
viss, og bera jafn viðbjóðslegt oflof
á þingmanna-cfni sfn eins og lastið
um mótstöðumennina er svívirðilegt
og heimskulegt.
. Sannleikurinn er nú samt sá,
að Greenway-stjórnin hefur aldrei
verið eins vinsæl hjá kjósendunum
yíir höfuð eins og hún er einmitt nú,
og allir skynsamir og sanngjarnir
menn telja alveg vafalaust, að stjórn-
in hafi eins mikinn meirihluta í
þinginu eftir kosningarnar eins og
hún hefur nú.
það er ólíklegt að nokkrir
menn séu svo grunnhyggnir, að í-
mynda sér, að afturhalds-menn séu
hreinleika-menn í fjármálum og að
vandlætingasemi þeirra sé sprottin
af einskærri föðurlandsóst. Menn
ættu að þekkja þá of vel af undan-
farinni reynzlu til þess—bæði með-
an þeir höfðu völdin hér í fylkinu
og í Ottawa. En ef einhver skyldi
vera svo einfaldur, að ímynda sér,
að vandlætingasemin sé sprottin af
föðurlandsást og umhyggju fyrir
hag fylkishúa, þá skulum vér trúa
honum fyrir því, að alt aðrar hvat-
ir ráða' hjá afturhalds-mönnum, og
þær hvatir eru valdafíkn og eigin-
girni. Til að sanna þetta skulum
vér benda á það, som er opinbert
leyndarmál, að leiðtogar aftuihalds-
mauna hafa ekki einasta lofað, sér
til fylgis.hverju einastaembætti sem
nú er í fylkinu,heldur miklu fleirum,
ef þeir skyldu komast til valda. þeir
verða eftir því annaðhvTort að svíkja
mörg af loforðum sínum eða stofna
mörg ný embætti. Hvað yrði úr
sparnaðinum, ef þeir gerðu hið síðar-
nefnda/ það er líka opinbert leynd-
armál, uð hinar íslenzku afturhalds-
sjprautur vinna fyrir peninga úr
kosningasjóði afturhalds-flokksins
og hafa loforð um embætti, o. s. frv.
þeir hugsa ekki uin hvort landar
þeirra veiða sviftir atkvæðisrétti á
eftir, heldur einungis um hagsmuni
sjálfra sin! Föðurlandsástin og
þjóðræknin þeirra er eigin vasi
þeirra! Hvernig gætu þeir líka
fylgt þeim flokki, sem þeir fylgja,ef
þetta væru ckki hin pólitisku trúar-
brögð þcirra l
En mikill^ meirihluti kjósend-
anna þekkir afturhalds-menn of vel
niður 1 kjölinn til að trúa þeim fyrir
málefnum íylkisins.
Eitt af því, sem afturhalds-menn
nota til að afla sér atkvæða við
næstu kosningar, er það, að frjóls-
lyndi flokkurinn hafi verið of lengi
við völdin hér í fylkinn (11 ár).
Afturhalds-flokkurinn var búinn að
vera við völdin í samíleytt 18 ár í
Ottawa þegar hann misti þau við
síðustu samhandsþings-kosningar;
samt þóttust afturhalds-menn þá
ekki vera búnir að hafa völdin of
lengi. Hvar er samkvæmnin í þess-
ari kenningu þeirra ?• þeir vilja
aldrei láta söniu lög ganga yfir sig
og frjálslynda flokkinn—vilja-hafa
forréttindi og undanþágur fyrir
sjálfa sig.
Yfirsjón Mr. Macdonalds.
Öll hlöð land«ins, sem ekki
hafa misskilið eða vísvitandi rang-
hermt það sem Mr. Macdonald hef-
ur sagt um útlendingana og kosn-
ingarréttinn, fordæma framkomu
hans í þeim málum. Yér höfum
ekki séð eitt einasta blað, er rétt
hefur sagt frá málinu, sem er Mr.
Macdonald samdóma. þessi dómur
blaðanna, um Mr. Macdonald og
framkomu lmns, er alls ekki bund-
inn við það hvaða pólitískum flokki
þau tilheyra. Yér tökum til dæmis
„Toronto Telegram“, sem er mjög
ákveðið afturhalds-blað; það barmar
sér yfir því, að Mr. Macdonald hafi
yfirsést í máli þessu, og álítur að
hann tapi á því að gera moðferð
þessa á útlendingunum að aðalmáli
við næstu kosningar. Engu að síð-
ur reynir blað þetta að leggja alt út
á betri veg fyrir honum, og segir
þess vegna ekki frá málinu eins og
það er. Grein þessi, í afturbalds-
blaðinu, er með fyrirsögninni: „Yfir-
sjón Mr. Macdonalds".
„Toronto Telegram" býst nóttúr-
lega við því, að útlendingarnir láti-
ekkert ógert til þess að afstýra voða
þeim, sem votir yfir höfði þeirra,
Eiguni vér að trúa því, að nokkur
íslendingur greiði atkvæði með því
að verða frainvegis sviftur atkvæðis-
rétti í landinu?
í öðru Ontario blaði, „The
London Advertiser“, stendur grein
með fyrirsögninni: „Mr. Macdon-
ald og vandræði hans“. Ilún hljóð-
ar svo:
„Leiðtogi af'turhalds-flokksins i
Manitoba er í mjög miklum vanda
staddur, sem helzt lítur lit fyrir að
hann losist aldrei úr. Hann sagði á
fundi í Neepawa, þar sem eingöngu
enskumælandi menn voru við-
staddir:
,Eg læt bæta nýrri grein inn í
næstu kosningalög,seni útilokar sér-
hverr. þann mann er ekki getur
skrifað nafn sitt á ensku og sern
ekki getur ksið stjórnarskrá Mani-
toba-fylkis á ensku'.
þetta er auðskilin yfirlýsing. Nú
er Mr. Macdonald önnum kafinn að
reyna að komastúr holunni,sem hann
sjálfur skreið inn í af ásettu ráði.
Allir geta séð það, að í yfirlýsing-
unni eru engir sérstakir þjóðflokkar
undanteknir. En svo kenrst hann ó
snoðir um það, að til eru góðir og
dugandi nýbyggjar, sem ekki geta
haldið atkvaiðisrétti sínum undir
þessum skilmálum hans, og einnig
það, að hann muni ekki fá atkvæði
þeirra undir kringumstæðunum.
Hann skrifar því íslenzkum ritstjóra
bréf, og segir honum í því, að hann
(Macdonald) hafi ekki meiut það
sem hann sagði—að Galicíu-menn
og Doukhobors, sem nýkomnir eru
til landsins, séu einu mennirnir, sem
við sé átt. það er hverjum heilvita
manni auðsætt, að þetta er ekkert
ar.nað en klaufalegar vífilengjur,
vegna þess að bæði Galicíunienn og
Dokhobours eru nýkomnir og getur
því ekki verið nrn þeirra atkvæði að
tala á yfirstandandi tíma. Mr. Mac-
donald hlýtur því að hafa átt við
einhverja aðra menn í yfirlýsing-
unni. það, að liann varð að steypa
sér svona óvirðulegaD kollskít, sýnir
skoit hans ópólitískum hyggindum,
og að hans pólitíska stefna er á svo
miklu reyki, að bann er ófær flokks-
foringi.
Annað faux pas (klaufaspor)
Mr. Macdonalds var þessi^ yfirlýs-
ing hans:
,Ef Galicíu-menn fá uokkurn
tíma atkvæðisrétt! Ilvað mundi
slíkt þýða? þeir mundu láta pen-
inga hafa áhrif á sig. þoir yrðu
undir áhrifum kirkjunnar—þeir eru
rómversk-kaþólskir. Slíkt ástaml
er ekki æskilegt. Fólkið hér kærir
sig ekki uin að veratroðið undir
af hópum óuppiýstra útlcndinga'.
Mr. Macdonald féklc duglega
ofanígjöf fyrir, að drótta jafn móðg-
andi getsökum að kaþólsku kirkj-
unni. Ilann sá, að liann hafði
hlaupið á sig, og reyndi þess vegna
strax að breiða yfir flónsku sína
með því, að hann hefði ekki sagt
þetta af neinum óvildarhug eða með
sérstöku tilliti til kaþólsku kirkj-
unnar, heldur væri hanu því mót-
fallinn ytir höfuð, að gefa útlendum
trúarflokkum atkvæðisrétt, því þeir
sóu algerlega undir yfirráðum kirkju
þeirrar, er þeir tilheyra, hvort sem
þeir séu prótestantar eða kaþólskir.
þessir vandræða-krókar Mr. Mac-
donalds villa engum skynsömum
mönnuin sjónir. Allir sjá, að lianu
ætlar sér að reyna að vinna kosn-
ingarnar með fordómum gegn út-
lendum þjóðflokkum og vissum trú-
arbrögðum".
þýzka blaðið hér í bænum,
r„Der Nordwesten'1, segir:
„Principiis obsta, þaðer: Berj-
istgegn byrjuninni, brjótið rangindi
þau strax á bak aftur, sem að öðr-
um kosti vinna yður meira og meira
tjón eftir því sem tímarnir líða.
þetta er mjög gamall latneskur orðs-
kviður, en nú á vel við að lirýna
hann fyrir öllum.
1‘rincipiis obsta! verður oss að
orði þcgur vér íhugum hið pólitíska
144
okkar gerðu aðra og enn alvarlegri árás á okkur, og
ég porði ekki að trúa Hogvardt og W&tkins fyrir
búsinu einsömluna. Svo ég tók lukt, í staðinn fyrir
blys, (g bjó mig undir að fara með Pbroso. Rétt
um leið og ég var að leggja af stað, fékk Hogvardt
mér eitt af spjótum slnum og sagði:
„Dað er mj'ög llklegt, að það geti orðið að góð-
um notum. Annað eins vopn eins og petta er æfin-
lega gagnlegt.“
Ég vildi ekki gera honum á móti, og tók því við
spjótinu. Phroao gaf mér bendingu um að fá sér
luktina, og gekk síðauá ucdan mér niður steinriðið.
„Verður hægt að kallast á við þá, sem í húsinu
em, úr göngunum?“ spurði ég.
„Já, eins Jangt og við förum“, svaraði hún, og
Bvo gekk hún á undan mér niður eftir göDgunum.
Él. bað hana að lofa nér að ganga á undan, pvl mér
fnnst mögulegt að einhverjir af illpýði Constantine’s
kynnu að vera par ennþá.
,.Ég held að eDginn þeirra sé nú I göDgunum“,
gigði hún. „Hann mun hafa sagt sem allra fæstum
leyndarmálið. Við höfum ætíð leynt eyjarskeggja
þessu, eins og þér skiljið. Ég ímynda mór að Spiro
liefði ekki orðið laDglIfur, þótt þér hefðuð ekki drep-
ið liann, eftir að Imnn var búinn að fá að vita þetta
leyndarmál ættar okkar“.
„Hver þremillinn!“ hrópaði óg. „En hvað um
Vlaeho?“
„Ó, óg veit ekki“, sagði húc. „Constantine
1 f>3
t»ví þegar ég mintist þess, hve afdráttarlaust ég
hafði staðhæft við .Denny, áður en við fórum frá
Englandi, að ég mundi ætið hugsa um Beatrice, pá
gat ég ekki neit&ð því með réttu, að iiann hafði á-
stæðu til að gefa œér þessa meinlausu bendingu.
VIII. KAPÍTULl.
IINÍKUKINN Á KEIPIÐ.
Mér skilst, að sum:r af hugsandi mönnum vorra
tíma—eða, réttara sagt, sumir af talandi mönnutn
vcrra tíma—þykist meta verð lífsins eftir því, hvað
margar eérstakar tilfinnÍDgar það getur látið þá
royna. Eftir þeim mælikvarða hafði eyjan mín hepn-
ast ágætlega fram að þessum tfma; hún hafði vissu-
lega uppfylt það ætluuarverk sem Mrs. Kenneth Hip-
grave hafði ákveðið henni, nefnilega að stytta œér
stundir þann tíma, sem varð að llða áður en ég giftist
dóttur hennar, og veita mér eitthvað til að hugsa um
á þessu þreytandi tlmabili. Vandræðin voru, að eyj-
an virtist ekki á því að Iialda eér innan þessaragagn-
samlcgu takmarka; það virtist haetta á, að hún tæk‘
upp allan huga minn og að það yrði ekki mikið eftir
af mér og vinum mfnum um það lyki samvistum
hennar og okkar; því að þótt vér héldum áfram að
yera glaðværir, J>á voru kringumstæður okkar ekki
148
klaut hann að lenda á (lúðum, sem vatuið renuur yfir
moð stríðum straumi, og rotast á klettunum. Ekkert
nema hreinasta kraftaverk gat frelsað hann frá að
tortynast þarna á einhvern þann hátt, sem ég hef
bent á. I>etta var mér sagt þegar ég náði þeim
aldri, að mér var sagt leyndarmálið. Og það er á-
reiðanlegt að enginn maður, sem dottið hefur þarna
niður í vatnið, hefur komist lífs af, þótt lík þeirra
liafi rekið út úr gljúfrinu“.
„Rak lík Stefáns út?“ spurði ég og ryndi niður I
hið dökka vatn, sem virtist töfra augn mfn.
„Nei, það rak ekki út“, svaraði hún, „vegna
þess að frændur hans bundu þunga steina við það
áður on þeir íleygðu því niður í gjána, og hið sama
gerðu þeir við höfuðið. Stefán liggur þarna niðri
á botni vatnsins. Það má vera, að annar maður af
Stefanopoulos ættinni liggi þarna niðri á botni vatns-
ics, því að lík hans fanst aldrei. Maðurinn, sem hann
lleygði niður, greip í liann um lcið, svo þeir féllu
þarna niður báðir saman.“
„Jæja, mér þykir vænt um, að svo fór“, sagði
óg með mikilli áherzlu um leið og ég stóð á fætur.
„(*Ig vildi að hið sama hcfði ætíð átt eér stað“.
, Pá hefði ég ekki verið hér til þess að segja
yður frá öllu þessu“, sagði Phroso brosandi.
„Hm“, sagði ég. „Undir öllum kringumstæð-
um vildi óg, að það hefði vanalega farið þannig; þvl
ég hef aldrei á æfi minni heyrt getið um svívirðilegti
gildru en þetta. Við EnglendÍDgar erum ekki vanir
við HÖra cins hluti og hér cr um að ræða.“