Lögberg - 30.04.1908, Qupperneq 4

jjögbng
er gefið út hvern fimtudag af The Lögberg
Printing & Publishing Ce.. (iöggilt), að Cor.
William Ave. og Nena St.. Winoipeg. Man. —
Kostar $2.00 um árið (á íslandi 6 kr.). — Ðorg*
ist fyrirfram. Einatök nr. s cents.
Published every Thursday by The Lögberg
Printing ðc Publishing Co.. (fncorporated), at
Cor. William Ave. & Nena St.. Winnipeg,
Man. — Subscriptjon price $2.00 per year, pay-
able in advance. Single copies 5 cents.
S. BJÖRNSSON, Editor.
J. A BLÖNDAL, Bus. Manager
Auglýsingar. — Smáauglýsingar 7í eitt
skifti 25 cent fyrir 1 þml. Á staerri auglýsing-
um um lengri tíma, afsláttur eftir samningi.
Biistafíaskifti kaupenda verður að til-
kynna skiiflega og geta um fyrverandi bústað
jafnframt.
Utanáskrift til afgreiðslustofu blaðsins er:
The LÖGBERG PRTG. & PUBL. Co.l
Winnipeg, Man.
P. O. Box I 36.
TELEPHONE 221.
Utanáskrift til ritstjórans er:
Editor Lögberg,
P. O Box 13«. WlNNlPEO, Man.
Samkvæmt landslögum er uppsögn kaupanda
á blaði ógild nema hann sé skuldlaus þegar
hann segir upp. — Ef kaupandi, sem er ( skuld
við blaðið, flytur vistferlum án þess að til-
kynna heimilisskiftin, þá er það fyrir dóm-
stólunum álitin sýnileg sönnun fyrir prettvís-
legum tilgangi.
+------------------------------------
Nýju vínsölulögin í
Manitoba.
Eins og minst var á lauslega hér
í blaöinu í vetur, voru noíckrar
breytingar geröar á vínsölulögun-
um á síðasta fylkisþingi. Þessar
breytingar öðluðust gildi á mánu-
daginn var, og vegna þess að þeim
er þannig háttað, sumum hverjum,
að nauðsynlegt virðist að almenn-
ingur kynni sér þær, meðal annars
til að geta sneitt hjá að rjúfa lög-
in fyrir ókunnugleika sakir, . og
forðast óþægindi af þeim, skal hér
á eftir skýrt frá helztu breytingun-
um.
Þar sem vínsölubann er á komið
í fylkinu mega engir, eftir þvi
sem lögin ákveða nú, hafa áfengi
nokkurrar tegundar á sér, eða í
nokkurri byggingu, jafnvel ekki á
heimilum sinum, að þeim undan-
skildum, er vínleyfi hafa sam-
kvæmt lögunum, og liggur þung
sekt við, og ýmisleg persónuleg ó-
þaeginda ef af er brugðið. En þeir,
sem vínleyfi geta fengið á
vínbannssvæðum eru heildsölu- og
smásölu-lyfsalar; og áfengisbirgð-
irnar, sem þeir mega hafa eru til-
teknar. Þeim, sem leyft er að hafa
vín í fórum sínum, öðrum, eru
bruggarar, víngerðarmenn og þeir
sem hafa vínföng til útflutnings.
Tannlæknar mega hafa hjá sér
eina mörk áfengis, læknar hálfa
gallónu, prestar tvær gallónur af
messuvíni, handa altarisgestum.
Vélfræðingar og vísindamenn, er
þurfa á áfengi að halda við þau
störf, mega hafa tíu gallónur.
Sjúklingar hafa líka sérstakt leyfi
til að hafa áfengi í herbergjum
sínum eftir fyrirskipun læknis, en
sjá verða þeir um að aðrir drekki
það ekki frá þeim.
Varasamt er vínsölum að selja
áfengi hverjum sem um biður.
'Því að ef svo skyldi vilja til, að
vínsali seldi manni, sem heima á á
vínbannssvæði, vin, án þess að
vita hvar maðurinn átti heima, og
hann flytur svo vínið með sér heiru
til sín, á vínsölubannssvæðið, þá
virðist vínsalinn, samkvæmt lög-
unum geta orðið sektaður fyrir að
hafa selt vín í óleyfi.
Lögin eru býsna ströng að ýmsu
leyti. Nú er t. d. ekki mögulegt
fyrir neinn, þó veikindi beri að
höndum og á áfengi þurfi að halda
að senda í Iyfjabúð og fá sex únz-
ur af kognaki. Ekki er heldur
hægt að fá meira en sex únzur i
einu, þó að læknir fyrirskrifi það,
handa sjúklingi, jafnvel þó fimtán
mílur séu til lyfjabúðar. Ef vín
þarf að nota í lífsnaúðsyn og ekk-
ert er fyrir hendi gera lögin ráð
fyrir að það skuli keypt á hóteli,
eða hjá heildsölu vínsölum. Ef
vínsins þarf með eftir að þar er
'okað, og endilega þarf að útvega
það, verður hlutaðeigandi að snúa
sér til læknis og kaupa af honum
að skrifa meðalaforskrift, til þess
að liægt sé að ná í vínið í lyfjabúð.
Sú forskrift má þó eigi vera nema
•fyrir sex únzum, eins og áður er
sagt, hvernig svo sem á stendur, I
og þarf að endurnýja hana í hvert
sinn, ef oftar er um beðið.
Verði lyfsalar brotlegir tvisvar
fyrir óleyfilega sölu, eiga þeir á
hættu að tapa söluleyfi sínu.
Þeir mega ekki selja tvisvar eft
ir áður nefndri læknis forskriftj
óendurnýjaðri, og verða að hafa
nákvæmt bókhald á allri áfengis-
sölu.
Lagaákvæðin um þetta ná jafnt
ýfir alt fylkið, en ekki að eins til
vínsölubannssvæðanna. Smásölu-
lyfsali hér í Winnipeg má t.d. ekki
undir nfeinum kringumstæðum
selja áfengi, nema hann hafi lækn-
is forskrift fyrir sölunni, í hvert
sinn, og ekki h'eldur selja meira en
sex únzur í einu.
Lögin skipa svo fyrir, að lög-
regluþjónar í bæjum og sveitafé-
lögum skuli vera eftirlitsmenn um
að vínsölulögunum sé fylgt.
Þettá er þarflegt ákvæði, því að
af því leiðir að hér í bænum t. a.
m. verður eftirleiðis að líkindum
betur litið eftir ýmsum vínsölu-
krám, sem ilt orð hefir af farið,
heldur en gert hefir verið að þess-
um tíma. Fyrir þrjú brot gegn
lögunum missir vínsali leyfi sitt, ■
jafnvel þó brotin hafi öll komið
fyrir sama daginn.
Mest kveður þó að breytingun-
um að því er viðkemur vínsölu-;
bannssvæðunum.
Áður fyrri gilti úrskurður sveita ;
félaga, með eða móti vínsölubanni,
um tvö ár, og var ekki hreyft viö
því máli aftur þann tíma. Nú má
heimta atkvæði um það, en tutt-
ugu og fimm prct. kjósenda verða
að senda beiðni til Þess, en allir, er j
skráðir voru á síðustu kjörskrám í
hafa atkvæðisrétt í málinu. Meiri
hluti atkvæða ræður úrslitum.
Þar sem vínbannssvæðin eru,má
lieita að koniið sé á aðflutnings-
bann, því að þangað má enginn
flytja inn vín nema til þeirra, sem
vínsöluleyfið hafa, heildsölu- og
smásölu-lyfsalanna.
Sérhver vínsölu eftirlitsmaður,
fylkis- eða sveitarfélags lögreglu-
hjónn, er skynsamlega ástæðu hef-
ir til að ímynda sér, að áfengi hafi
verið flutt inn á vínbannssvæði,
má leita á hverjum manni, er hann
hefir grunaðan. eða brjótast inn í
íbúðarhús, brjóta upp hverja hurð
eða hirzlu er honum sýnist .til að
Ieita að áfenginu. Og ef hann
finnur það, þá má hann taka fast-
an manninn, sem ákærður er, og
verður hann að sanna að hann sé
saklaus, eða hafi ekki fengið vínið
með ólöglegu móti.
Af þessum fyrirmælum laganna
er eigi ólíkt að það leiði, að leitað
verði á býsna mörgum. Vitanlega
er tilgangurinn sá að hefta áfeng-
isnotkun og flutning inn á vín-
bannssvæðin, en hvimleitt yrði það
eigi að síður fyrir menn, sem eiga
heima á vínbannssvæðum, að geta
átt von á því að lögregluhjónn j
leiti á þeim, er þeir fara frá þeim
stöðum er vín er selt heim til sín.
Þó það sé ekki nema vel maklegt
þeim brotlegu, Þá er það óþægi-
legt og leiðinlegt hinum.
Allmikið er rætt um lögin nú um
þessar mundir bæði af bindindis-
vinum og í herbúðum vínsalanna.
Bindindisvinir ha'fa nú viðbúnað
mikinn fyrir næstu sveitafélaga-
kosningar og hugsa sér að koma
vinbanni á sem víðast. Vínsalarn-
ir reyna að sporna við Þ*I eftir
mætti.
Þó að ýmislegt kunni að mega
finna að frágangi laga þessara, þá
eru þau í heild sinni töluvert til
bóta, og ávöxturinn að aðger'ðum
bindindismanna að miklu leyti.
Þeir lögðu svo fast að stjórni-
inni núna um síðasta Þing að þrátt
fyrir það þó að vínsalarnir ættu
hönk upp í bakið á henni fyrir alla
hjálpina í fyrra vor, og frá fornu
fari, sá hún þann kost vænstan, að
friða bindindismenn með þessum
lagabreytingum.
Nýi ríkjaháskólinn í
Washington,
Auðmaðurinn Andrew Carnegie
hcfir getið sér mikinn orðstír fyrir
i'crgjafir þær er hann hefir látið
af hendi rakna til ýmsra menta-
málastofnana. Nú síöast kvað
hann ætla að gefa tuttugu og fimm
miljónir dollara til byggingar ríkja
háskóla í Washington, og er lík-
legt talið, að Roosevelt verði for-
seti Þess skóla, eftir að hann hefir
látið af embætti sínu.
Það eru nokkur ár síðan Carne-
gie lýsti yfir Því, að hann mundi
gefa fé til slíks skóla, en vissa hef-
ir ekki fengist fyrir því fyr en nú
Hann hafði boðið Roosevelt að
verða forseti skólans, en Roose-
velt eigi látið þaö uppskátt fyr en
rétt nýlega, að hann tæki tilboðinu. 1
En er það var fengið, þá stóð ekki
á fénu hjá Carnegie. Hygst hann
muni reisa sér bautastein veglegan
með fégjöf þessari, því að svo ætl-
ast hann til, að háskóli Þessi verði
mestur allra, sem enn hafa reistir
verið um viða veröld. ^
Sagt er að Carnegie ætli að gera :
uppskátt um fyrirætlanir sínar um
skólabygginguna áður en næst?
þjóðarflokksþing Bandamanna á
að koma saman, til Þess að koma. i
veg fyrir Það, @ð það geti átt sér
stað að Roosevelt verði útnefndur
fyrir næsta kjörtímabil.
Þeir hafa verið vmir úm langan
tíma Roosevelt og Carnegie, og
Carnegie ráðfært sig við Roose-
velt um ýmsar fjárgjafir fyr og
síðar.
Þarna sér stálkonungurinn gamli
vini sínum fyrir nýju embætti og;
eigi óveglegu, því að skóli þessi
verður vitanlega hinn atkva^ðta-
mesti og valdir til hans beztu kenn
arar, sem föng eru á í Bandaríkj-
unum.
Sléttueldur.
Frá' Mímir, Sask., er skrifað:
Þann 20. þ. m. var hér sunnan-
vindur, austlægur fyrst, en gekk
til vesturs með kveldinu. Þá geys-
aði yfir eldur sunnan úr skógun-
um hér aitstan við, og alveg norð-
ur í vatn, á stórum kafla. Um
kveldið og fram á nótt var hann
að komast hér norður í vatnið,
vestan til, og norður vestan við
það. Að undanförnu hafði verið
rnikill þurkur og Þá hita sólskin;
eldurinn fór því með geysihraða
og hentist yfir breiðar plægingar,
einkum þegar hvassast var. Þessa
Gips á veg-gi.
Þetta á að minna yður á að Gypsum gipsið sem vér búum til
er betra en alt annað. Gipstegundir vorar eru þessar:
Skritíð eftir bók Sem Segir hvað fólk, sem „Empire" viðar <;ips ,,Gohl Dusf' /ull^erðar^gips
t 1 __ * x .,Empire‘i sementveeriagips ,,Gilt Edae“ Plaster Paris
lglSt nieð tirnanum, er að gera, .Empire" fultgerðar “ ,,Ever Reaðy" %ips
MANITOBA GYPSUM CO. LTD., SKRIFSTOFAOG MYLNA WINNIPEG, MAN.
skaða hefi eg heyrt getið um: All-
ar byggingar Halldórs Guðjóns-
sonar (á. 18-32-16J brunnu, _ og
engu varð bjargað. Þar var Bjarni
Sturlaugsson og kona hans. Hjá
Bjarna, föður Jóhanns guðfræðis-
nema, og börnum hans brann hest-
hús og geymsluhús. Sigurður
Bjarnason skaðbrann í andliti. Var
hann fluttur til Quill Lake. Hjá
Páli Eyjólfssyni brann fjós. Hjá
Steingrími Jónssyni brann hesthús
og fjós samfast við það úr timbri
og um fimtiu vagnhlöss af heyi og
sáðvél skemdist mikið. Hjá Guð-
jóni J. Sveinbjörnssyni brann í-
búðarhús, fjós og geymsluhús, út-
sæði o. fl. Á sec. 10-32-18 brann
fjós með 7 hestum í sem þrír
menn áttu: Egill Laxdal, Jóh.
Stefánsson og skozkur maður. Hjá
Hermanni fsfeld brann fjós og
eldiviður. Hjá Birni Guðnasyni
og sonum hans brann fjós, hey-
stakkar og eldiviður. Hjá Ingvari
Ólafssyni brann hesthús og
geymsluhús, 2 hestar og um 50
bushel af útsæði. Eirikur Helga-
son misti og útsæði og hjá honum
brann fjós.
Frændurnir,
Eftir Echnund About.
('Framh.J
Dyravörður hans hét .Emmanu-
el. Hann var gamall maður og
barnlaus. Þegar Francois sá hann
hneigði hann sig og sagði:
“Herra minn, þér eigið dóttur,
jungfrú Claire Emmanuel. Eg ætl-
aði að skrifa yður og biðja henn-
ar; en hélt svo að það væri bezt að
eg kæmi sjálfur.”
Menn þóttust strax vita að hann
væri brjálaður og sendu eftir
Morlot móðurbróðir hans út í Fau-
borg St. Antoine.
Hr. Morlot var langheiðarleg-
astur allra í Rue de Charonne og
er hún þó einhver lengsta gatan í
París. Hann smiðaði fornfáleg
húsgögn og gerði Það vel og eink- I
ar samvizkusamlega. Honum kom
ekki til hugar að segja að hlutir
gerðir úr lituðu perutré væru úr
íbenholt eða að skápar eftir hann
sjálfan væri frá miðöldunum.
Hann kunni samt sem áður manna
bezt að fara svo með nýjan við, að
hann liti út fyrir að vera maðk-
smoginn, þó maðkur hefði aldrei.
nálægt honum komið. Hann lét!
sér nægja að fá 5 af hundraði í á-
góða af iðn ^inni umfram reksturs
kostnað og er slíkt fáheyrð nægju-
semi um menn, sem búa til skraut-
gripi. Hann hafði því áunnið sér
meiri virðingu en fé. Þegar hann
lét menn fá reikning var hann ^
vanur að leggja hann þrisvar sam- j
an af því hann var hræddur um að
hann kynni að hafa reiknað sér í
hag.
Eftir þrjátiu ára starf var hann
næstum því eins fátækur og þegar
hann fékk sveinsbréfið sitt. Hann
hafði komist af svona rétt eíns og j
óbreyttur verkamaður; og stund- 1
um spurði hann sjálfan sig að
hvernig á Því gæti staðið, að hr. j
Thomas hefði áskotnast svo mikið j
fé og ekki laust við að hann öf- j
undaði hann af Þvi. Mágur hans
Ieit á hann smáum augum eins og j
títt er um menn, sem verða skyndi- j
lega ríkir. En hr. Morlot hafði
enn meiri óbeit á mági sínum
vegna þess að hann sjálfur kærði
sig ekki um að verða ríkur. Hann
stærði sig af fátækt sinni og sagði
stundum Þóttalega, eins og alþýðu
mönnum er títt: “Eg er þó að
tninsta kosti viss um að eg á ekk-
ert, sem aðrir eiga.”
JVÍaðurinn er undarleg. skepna;
eg er ekki sá fyrsti, sem segi það.
Hr. Morlot, þessi ágætismaður,
sem allir Þar í úthverfinu hlógu að
fyrir of mikla samvizkusemi, varð
hálf glaður við undir niðri þegar
honum var sagt frá brjálsemi
frænda hans. Þ.ví var eins og
hvíslað að honum í lágum hljóð-
um: “Ef hann er brjálaður, þá
verður þú fjárhaldsmaður hans.”
Ráðvendnin flýtir sér að svara:
'Við verðum ekkert ríkari fyrir
það!” “Hvað þá?” sagði röddin.
' það kostar vissulega ekki þrjátiu
þúsund franka á ári að ala önn
fyrir vitlausum manni. Við hefð-
um líka allan vanda af honum og
yrðUm að láta smíðina eiga sig og
eitthvað verðum við að fá fyrir
snúð okkar. Við þurfum ekki aö j
gera neinum rangt til.“ — “En,”
svaraði ósérplægnin: “Menn eiga
að hjálpa skyldfólki sínu án þess
að krefjast launa.”—“Það er satt”
mælti röddin, “en Því hefir skyld-
fólkið aldrei gert neitt fyrir okk-
ur?” — “Sleppum því,” sagði
hjartagæzka hans, “það verður
ekkert úr þessu hvort sem er; það
er ekki nema óÞarfa ótti. Francois
verður orðinn heill heilsu eftir
nokkra daga.” — “Það getur vel
verið,” sagði röddin þráláta, sjúk- j
dómurinn getur gert út af við j
hann og þá erfum við allar eignirn j
ar án þess nokkrum sé gert rangt
til. Við höfutn nú unnið í þrjátíu
ár fyrir gíg; hver veit nema þessi
heilahristingur geri okkur rík.”
Blessaður maðurinn tróð upp í
eyrun á sér; en þau voru svo stór
og víð og útÞanin eins og kúskel,
að röddin, sem var slæg og fylgin
sér þó lág væri, smaug inn um þau
án þess hann vildi. Hann bað verk-
stjóra sinn sjá um verkstofuna í
Rue de Charonne og settist að í
húsi frænda sins. Það var að öllu
vel útbúið. Hann svaf í góðu rúmi
og þótti það gott. Hann át bezta
mat. Mörg undanfarin ár hafði
hann kvartað um magaveiki, en nú
var hún horfin. Honum var þjón-
að til borðs og sængur. Germain
fakaði hann og hann fór að kunna
þvi vel. Smátt og smátt sætti hann
sig við veikindi frænda síns.
Hann fór jafnvel að halda að hon-
um mundi aldrei batna; samt sem
áður var liann vanur að segja við
sjálfan sig til að friða samvizk-
una: “Eg er hér engum til ama.” ,
Þegar þrir mánuðir voru liðnir, j
fór hann að Þreytast á að hafa
brjálaðan mann á heimilinu; hon-
um fanst hann nú sjálfur eiga þar j
heima. Þvættingurinn í Francois j
og stöðug bónorð hans til Claire
fékk svo á gamla Morlot, að hann
gat ekki lengur búið við það.
Hann afréð því að koma honum í
burtu til hr. Auvray. “Honum líð-
ur þar betur,” sagði hann við sjálf
an sig, “og mér líka. Það er alt
og sumt. Visindin segja að það
sé gott fyrir brjálað^ menn að
breyta um bústað. það hafi af
þeim. Eg geri bara skyldu mína.”
Um þetta var hann \pð hugsa,
þegar hann sofnaði og Francois
fann upp á því að binda hann.
Honum brá heldur en ekki í brún,
þegar hann vaknaði.
III.
Læknirinn kom nú inn og bað
afsökunar á að Þeir hefðu orðið að
bíða. Francois stóð upp, lagði hatt
sinn á borðið og fór að útlista með
mikilli örðmælgi hvernig sakir
stæðu.
“Herra minn,” sagði hann,
“þetta er móðurbróðir minn, sem
eg ætla að biðja yður fyrir. Hann
er milli fertugs og fimtugs og hef-
ir unnið baki brotnu alla æfi og
farið flestra þæginda lífsins á
mis. Foréldrar hans voru hraust
og á bjálsemi hefir ekki borið í
þeirri ætt, svo hann geti hafa feng
ið hana að erfðum. Þér hafið sjálf
sagt aldrei séð sjúkling, sem hefir
haft eins einkennilegt einæði og
The ÐOMINION BANk
SELKIRK CTIBUIÐ.
Alls konar bankastörf af hendi leyst.
Spurisjóðsdeildin.
Tekiö við innlögum, frá I1.00 að upphæð
og þar yfir. Hæstu vextir borgaðir fjórum
sinnumáári. Viðskiftum baenda og ann-
arra sveitamanna sérstakur gaumur gefinn.
Bréfleg innleggog úttektir afgreiddar. Ósk-
aö eftir bréfaviðskiftum.
Nótur innkallaðar fyrir bændur fyrir
sanngjörn umboðslaun.
Við sk ti við kaupmenn, sveitaldélö
fkóikahéru og einstaklingameð hagtutn
örum.
d. GRISDALE,
bankastjórl.
hann. Stundum er hann ofsakát-
ur eða sárhryggur. Það er nokk-
urskonar sambland af einæöi og
þunglyndi.”
“Bann er þá ekki bandvitlaus ”
“Nei, síður en svo. Það er bara
að einu leyti sem hann er» dálítið
ruglaður, svo hann er einmitt
sjúklingur fyrir yður.”
“Hver eru einkenni sjúkdóms-
ins ?”
“Hver svo sem nema einkenni
þessara tíma — ágirndin. Hann
er barn sinnar tíðar auminginn.
Hann hefir unnið frá blautu barns
beini, en er þó fátækur. Faðir
minn var jafnfátækur og hatm. en
lét eftir sig talsverðar eú;nir.
Móðurbróðir minn varð fyrs. cf-
undsjúkur, en svo sá hann að eg
dæi erfði hann mig, eða ef eg yrð'
brjálaður þá yrði hann fjárhaV.v
maður minn. ístöðulausum mön-t
um hættir við að trúa því sem þeir
vilja að verði, og veslings móður-
bróðir, minn hefir talið sér trú um
að eg hafi mist vitið. Hann hefir
sagt öllum frá því, og’ sama mun
hann segja yður. Hann hélt áðan
í vagninum að hann væri að fara
með mig til yðar, og þó var hann
bundinn.”
“Hvenær fékk hann fyrsta kast-
iö ?”
“Fyrir hér um bil þremur mán-
uöum. Hann fór ofan til dyra-
varðar og sagiSi við hann óttasleg-
inn; “Hr. Emmanuel, Þér eigið
dóttur; látið hana vera kyrra í
herbergjum yðar og komið upp og
hjálpið mér til að binda frænda
ntinn.”
“Veit hann að hann er veikur?
Veit hann að hann er ekki með
sjálfum sér?”
“Nei, herra minn, og Það held
eg sé góðs viti. Og eg get sagt
yður meira. Það er mesta ólag á
líffærum hans, einkum melting-
unni. Hann hefir mist alla matar-
lvst og getur ekki sofið nema með
köflum.”
“Það er gott. Ef brjálaðir menn
sofa og eta reglulega, þá eru þeir
oftast nær ólæknandi. Við skulum
vekja hann.”
Herra Auray ýtti hægt við Mor-
lot og hann stökk á fætur. Hann
ætlaði fyrst að nudda , augun en
fann þá að hendur hans voru
bundnar og skyldi því hvað skeð
bafði meðan hann svaf og fór aö
skellihlæja.
“Þetta var laglega af sér vik-
•ð.” sagði hann.
Francois vék lækninum til hlið-
rr.
“Sjáið Þér til. Eftir fimm mín-
útur verður hann orðinn hams-
'aus.”
‘ l.átið mig um hann. Eg veit
hvernig á að fara að þeim.” Hann
gekk brosandi til sjúklingsins eins
og hann væri bam. “Vinur minn,”
sagði hann, “Þér vöknuðum mátu-
lega. Dreymdi yður vel?”
“Mig? Mig var ekki að dreyma.
Eg var að hlæja að Því, að eg
skyldi vera bundinn. Fólk mætti
halda að eg væri vitlaus.”
“Nú byrjar hann,” sagði Franc-
ois.
“Gerið svo vel að leysa mig,
læknir góður. Eg get betur skýrt
yður frá málavöxtum þegar eg er
laus.”
“Eg skal leysa yður strax; en
þér verðið að lofa mér því að vera
rólegur.”
“Því Þá? Haldið þér að eg sé
vitlaus?”
“Nei, vinur minn, en þér eruð
ekki frískur. Hér fer vel um yður
og hér batnar yður. Bíðið við. Nú
eruð þér laus. Misbrúkið nú ekki
frelsið ?”
Vinsœlasta hattabúðin í
WINNIPEG,
Einka uinboösm. fyrir McKibbin hattana
j%mm
364 Main St. WINNIPEG.