Lögberg - 12.05.1921, Page 3

LÖGBERG, FIMTUDAGINN, 12 MAí 1921
3
wmmmam
IIUIHIIll
iiimniHnii
HHUIHIIUHinHMUlHlttHmHHniMIIIIBlUII
IIIUHllll
■iiiMiiiwmaiiiHiuHiiiiHiMiimm
li'IIKIIHIiiHilBlK'jl
■'lllllll
'iiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiyiiiiiiiiiiiimiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii
Sérstök deild í blaðinu
miiiiiiiiyiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii
SOLSKIN
lllllUUll
Fyrir börn og unglinga
lllllllllUllllllll
limillBillllHIUHIUHlUJI
Egill.
Eftir Jobn Lie.
^ Saga frá Þelamörh.
Hann var í góðu skapi, af því að bann hafði
Veitt svo vel.
“Er enginn vorulur við þig í skólarmna ? ’’
“Onei, það eru allir góðir við milg,”
“Það er furða, þar sem þú ert svona afkára-
lega klædílur. Merin eru vanir að henda gaman
að slíku. ”
“Ef einbver gerir á hluta þinn, þá skaltu híta
frá þér, drengur minn.”
A eg að segja lionum það? hugsaði Egill.
Honum þótti ekki vænt um nokkurn mann eins og
föðuhbróðir sinn, nema ef vera skyldi amma hans.
Hann trúði honum fyrir öllu. Hann heldur að
eg sé til einhvers nýtur. Hann styrktist við
þessa hugsun, og snéri steininum svo hart, að
Gunnar bað hann að hægja ofurlítið á sér. “Þú
mátti ekki snúa svoua hart, ’ ’ sagði hann. * ‘ Þetta
Hann stóð upp og fór að brýna hnífinn.
“En er það ekki illa gert?” sagði Egill í hálf-
um hljóðum.
“Hvað?” sagði Gunnar og horfði undrandi
á hann.
“Ajð hefna sín?”
“Ónei, drengur minn, órétt á enginn að þola,
hvorki gagnvart sjálnm sér né oðrum.”
“'Þá hefi eg gert rótt,” sagði Egill.
“Hvað gerðir þú?”
“Hann Níels er svo vondur við hana Helgu
á Haugi.”
“Ójá, hún er hölt, og lilefir annan fótinn bækl-
aðan, og þess vlerður hún að gjalda.”
“Hún er svo góð.”
“Já, hún er góð stúlka. Þú hefir þó ekki
lent í áflogum hennar vegna?”
“ Jú, eg barði Níels,” isagði Egill og roðnaði.
“En svo hefir þú farið halloka.”
“Nei, eg stóð mig vel, og barði Níels meira
en hann mig; og þegar eg var kominn í klípu,
hjálpuðu liinir drengirnir mér.”
“Bkki þarft þii að fyrirverða þig fyrir þetta,
drengur minn,” sagði Gnnnar gaimli, “eg sé að
þú hlefir mannshjarta, breyttu þesisu samkvæmt
framvegis, þá verður þúeinhvem tíma að manni.”
Það var hlýtt og bjart í istofunni þeirra frænd-
anna um kvöldið.
Egill sat við arninn, og Jseptist við að læra í
Ikverinu sínu. Hann var kófsveittur, og þuldi í
sífelJu. Hann lagði aftur bókina til að vita
hvort íkann kynni greinarnar orðréttar. Nei, nei,
hann var'að lesa þær enn möngum sinnum.
“'GJeturðu ekki munað það?” sagði Gunnar.
Hann Já endilangur á beklcnum og var að rekja í
pípunni sinni.
“Þú mátt ekki missa kjarkinn. Hvíldu þig
um stuud, þá gengur þér betur.
Egiill gerði það, tólk hnífinn sinn og fór að
tálga mannsmyndina sína, sem hann var hálfn-
aður með.
Hann fann að föðurbróðir sinn var í góðu
skapi, og braut því upp á samræðu við hann.
' “Þoir trúÖu mér ekki.”
“Hverjir?” sagði Gunnar, liristi öskuna úr
pípunni, o gfór að láta í hana aftur.
“Drengimir.”
“Hverju trúðu þeir ekki?”
“Að eg hefði búið til þesisar dýramyndir.”
“Komu þeir hingað inn og sáu þær?”
“ Já.” Og svo isagði hann honum upp alla
söguna.
“Eg lield þeir hafi trúað þér, en sagt hitt til
að stríða þér. Eg er hræddur um að þeir séu
vondir við þig. En þú segir ekki eftir þeim,
það er ágætt. Vertu óhlauður, og sýndu þeim að
þú sért ekki duglaus, þá fá þeir virðingu fyrirv
þér, og Mta þig hlutlausan.”
‘ ‘ Eg vildi að eg hefði skíðin mín! ’ ’
“Þau skaltu fá. En ef Ihann neitar þér um
þau, þá skal eg útvega þér slríði, þó að eg þurfi að
'smíða þau sjálfur.”
“En þau verða ekki einis góð og mín skíði,”
sagði Egill.
“Heldurðu það? Það getur verið. Það er
áfbragðs gott lag á skíðunum hans föður þíns.
Eg ætla að tala við hann á miorgun, og hann skal
miega til að láta undan. Og svo kem eg með
þau.
“Þakka þér fyrir,” sagði Egill, og augu hans
ljómuðu af gleði.
'Svo las hann um stund.
“Nri held eg, að eg sé búinn að læra það.”
“Það er ágætt,” sagði Gunnar. “Það er
ekki til neins að mis'sa kjarJdnn.” \
“Þóttbrekkan sé brött, og þú dettir hvað eft-
ir annað, þá Jialtu áfram; jni getur staðið hana á
endanum. ’ ’
“Já, á skíðunum get eg staðið, gall EgilJ
við.
Gunnar fór að hlæja. “Eg átti ekki við
skíðabrekkur eingöngu; það eru til fleiri breklcur,
en það er eins um þær, drengur minn”.
“Eg 'vildi að þú vildir tala við Jeennarann.”
Gunnar tók pípuna út úr sér, og istarði á Egil.
“Er liann ekki góður við þig?”
“Jú, jú,” sagði Egill með ákefð og tilfian-
ingu, en--------“Hvað áttu við?”
“Mig langar svo mikið til að læra að skrifa.”
‘ ‘F.ærðu það okki?”
“Nei, eg fæ aldrei að skrifa, og eg þori ekki
að biðja kennarann að lofa mér þnð. ”
“Einmitt það, liann heldur líklega að það sé
of snemt fyrir ]>ig, þú þarft auðvitað fyrst að
þylja ÖU óskop utanlwkar.”
“Eg skal tala við lœnnarann drengur minn.”
Egill varð glaður við. “Heldurðu að eg fái
pappír, penma og blek eins og hin börnin?”
“ Auðvitað. ’ ’ Gunar gekk um gólf, ýtti hatt-
inum aftur á hnakkann, og ræskti sig duglega.
“Faðir hans er svo skeytingarlaus; hann
hefir óJvalt verið það, harlinn. Að líkindum
treystir hann mér. Jæja eg skal ekki svíkja
drenginn hans. Það er í honum gull, dreng-
hnokkanum. Þeir ætrtu að geta fundið það,
Iþönguilhausarnir þeir arnia. Presturinn kemur
þó S'tundum í skólann líka. Hann ætti að þekkja
mannsandlit. ’ ’
Jæja, þeim er nú, ef til vill, nokkur vorkunn,
Hann er feiminn og óframfærinn.
En sjá þeir ekki í honum augun?
Þeim sýnast þau Hka aulaleg!!
Og svo halda þeir, að hann sé í engu nýtur.
Þeir dæma fantinn eftir flikunum. Eg hefði
átt að tala fyr.við kennarann. Hann er fremur
hógvær maður og sanngjarn. Eg skal kenna
honurn að þekkja snáðann.”
Gunnar hafði þann sið, eins og margir ein-
setumenn, að tala við sjálfan sig.”
Egi'll tálgaði í ákafa, og lét sem ekkert væri
um að vera, en hann hlustaði með mestu athygli, og
heyrði hvert orð, sem Gunnar sagði við sjáifan
sig.
Handalausa stúlkan.
^niuMiimuiHiiHBuiiHiiiiaiiuiHiHimniimiii
Professional Cards
!i■I■yIl■llll■lll
1
■
|
■
■
niuá
Drotningin var hrygg og grét út af umhugs-
uninni um það, að saklausu blóði skyldi verða út-
helt, svo að hún lét færa til sín hind að nóttu til
og skera úr henni tunguna og stinga úr henni
augun, og tók og varðveitti. Svo mælti hún við
dmtninguna: “Eg get ekki látið taka þig af
lífi einis og konungurinu hefir fyrirlagt, en þú
mátt ekki vera hér lengur. Þú verður því að
fara í burtu og hingað máttu aldrei koma aftur.”
Vesalings drotningin lét binda barnið sitt á
bak sérog fór grátandi í burtu. Hún gekk leiðar
sinnar unz hún kom í skóg einn mildnn, þar féll
liún á kné og bað hejjtt og innilega til guðs, og
^]>egar hún liafði lokið bæninni, stóð hjá henni
engill frá himnum, isem vísaði henni leið í gegnum
skóginn, unz hún kom að litlu húsi, og yfir dyram
þess stóð letrað: “Hér dvelja allír án endur-
gjalds.” Dym'ar á húsinu opnuðust og út úr því
kom mær í snjóhvítum klæðum og mælti: “Vel-
komin drotning,” og leiddi hana inn í húsið. Þeg-
ar þær komu inn, leyati mærin í hvítu klæðunum
drenginn af baki drotningarinnar og fékk henni
hann, en drotningin lagði hann að brjósti sér svo
hann gæti nærst. Síðan lagði liún hann í lítið
rúm, sefn þar v^r, með snjóhvítum mmfötum, svo
hann gæti farið að sofa. “Svo sneri hún sér að
hvítklæddu meynni og sagði: “Hvernig viss-
ir þú að eg væri drotning?” Mærin á hvítu
klaqðunum isvaraði: “Eg er engill frá guði
sendur til þess að vaka yfir þér og barninu.”
í isjö ár var drotningin í þessu húsi og skorti
liana ekkert, og sökum heilags lífernis hennar og
guðs miskunar greru hendurnar, sem af henni
höfðu verið höggnar aftur við handleggsstúfana.
Að síðustu kom konungurinn heim úr stríð-
inu, og ]>að í'yrs-ta sem hann spurði eftir, var
dnoítningin hans'og barn. En móðir hans tók að
gráta og sagði: “Hgrðhjartaði maður hvers
krafðist þú af mér í bréfum þínum, að eg léti taka
þau af lífi,” og hún sýndi honum bréfin sem djöf-
ullinn hafði Játið í vasa sendimannsins og hélt
svo áfram og isagði: “Eg gerði eins og þú bauðst
mér,” mælti hún og sýndi honum til jarðteikna
bæði tunguna og augup.
Þegar konungurinn heyrði þetta og sá, varð
hann svo harmi lostinn að hann barst lítt af, svo
móðir hans kendi í brjósti um hann og mælti:
Láttu huggast, hún er enn á lífi, eg lét færa mér
hind leynilega og tók úr henni tunguna og augun,
og sér þú þau jarðteilcn hér. Eg lét binda bamið
á bak drotningarinnar og sendi hana svo eitthvað
í burtu, og lagði rí'kt á við hana að koma hér aldr-
ei frarnar, svo liún yrði ekki fyrir reiði þinni.”
\ Þá svaraði konungurinn:
“Eg skal leita, þeirra, þó eg þurfi til tak-
marka jarðarinnar og hvorki neyta drykks né
matar, unz eg hefi fundið konu mína og barn, ef
að þau hafa ekki nú þegar verið drepin eða svelt
íhel.” ,
0g konungurinn lagði af stað og leitaði í
hverjum helliss.kúta og hverri kliettaskoru, sem
hann fann,- í sjö löng ár, en fann ekki og hræðslan
við að hún og bamið hefði dáið úr hungri, gagn-
tók hjarta hans.
Konungurinn neytti hvorki drykkjar né mat-
ar, alllan þenna tíma, en hann örmagnaðist þó
ekki, því guð hélt verndarhendi sinni yfir honum.
Að síðustu kom hann í mikinn og myrkan
iskóg, iog lvom þar að litlu húisi, yfir dyrum þess
sá hann Jetruð orðni: “Hér dvelja allir endur-
gjaldslaust. ”
Ilaain hafði varla lokið við að lesa letrið sem
stóð yfir dyrunum, þegar dyrnar opnuðust og út
kom mær í snjóhvítum klæðum. Mærin tók í
hönd honum leiddi hann inn í húsið, og mælti:
“V'el'kominn herra líónungur”, og spurði hann
hvaðan hann kæmi. Konungurinn svaraði: “Eg
þefi bráðum leitað sjö ár að konu minni og barni,
og finn þau ekki.”
EngiHinn hauð konunginum mat og drykk, en
hann afþakkaði livorttveggja.
Þá bauð ongillinn honum að hvíla sig í upp-
búnu rúmi, siem þar var í húsinu, og það þáði liann
og lagði sig upp í nimið, og breiddi vasaklút yfir
andlit sér.
Þegar konungurinn var sofnaður fór engill-
inn inn í annað herbergi í húsinu, þar sem drotn-
ingin og sonur hennar, sem hún kallaði “Sórg-
bitinn” var, oig sagði: “Komdu út héðan, mað-
urinn þinn er kominn. ’ ’ Svo drotningin fór með
isyni sínum inn í herhergið, þar sem konungurinnj
svaf í, en rétt í því að þau komu inn féll klútur-
inn af andliti konungsins og ofan á gólf. Drotn-
ingin isnéri sér að syn sínum og mælti: “Sorg-
bitinn, taktu klútinn upp og breiddu liann yfir
andlitið á honuan föður þínuan atftur.” Drenguú-
inn tók upp klútinn og gjörði eins og honum var
isagt.
Konungurinn s*em var vakandi, en lést sofa,
heyrði hvert orð sem sagt var og lét klútinn detta
atftur að gamni sínu. Þá varð drengurinn óþolin-
móður og mælti: “Elsku mamma, hvernig á eg
að breiða ofan á andlitið á honum föður mínum,
þegar eg á engan föður hér í heimi? Eg hefi
lært að Jnðja “faðir vor, þú sem ert á himnum,”
þú hefir sagt mér, að faðir minn væri á himnum
og að það væri góður guð; hvernig á eg þá að
kannast við villimann eins og þennan. Hann
er ekki faðir minn.”
Þegar konungurinn heyrði þetta, reis hann
upp, og spurði hver þar væri.
Móðir drengsins varð fyrir svörum og sagði:
“Eg er bonan þín og þetta er sonur þinn Sorg-
bitinm.”
Konunginum varð iitið á hendur konunnar
og mælti: “Mín fcona hafði silífurhendur. ”
Drotningin svaraði: “Guð hefir verið
mislkunsamur og græfct hendurnar gömlu við hand-
leggsstúfana.” Og engillinn fór inn í herbergi
þar sem silfurhendurnar er konungurinn hafði
'látið gjöra, voiu geymdar, tók þær og sýndi kon-
unginum. Varð konungur þá sannfærður um að
þetta væri drotning hans og sonur hans, þrýsti
Iþeim í gleði sinni að lijarta sér og mæilti: ‘ ‘Þung-
um steini er nú létt af hjarta mér.”
Og engil'l drottins bað þau sitj'a tll borðs með
sér, og að lokinni þeirri máltíð, fóru þau þrjú
heim til móður konungsins og varð þar mikill
fagnaðar fundur. Konungur og drotnin^ voru
vígð saman í annað sinn og lifðu svo fögru og á-
nægjlsömu lífi alt til æfiloíka.
. Endir.
DR.B J.BRANDSON
701 I.lndsny Bulldlng
Phone A7067
Offlce tlmar: 2—3
UelmUi: 770 Vlctor St.
Phone: A 7122
Wlnnipeg, Man.
Dr. 0. BJORNSON
701 I.indsay Buildlng
Office Phone: A 7076
l■illl■iIU■JIII■l!íl■IUi■lm■UII■UII■lli!■mlBI!!l■Iiil■IUi■llil
Dagatals. St. J 474 Nætur.: St. J. 866
Kalli sint & nött og degi
DR. B. GERZABEK
M.R.C.S. frá Englandi, L.R.C.P. frá
London, M.R.C.P. og M.R.C.S. frá
Manltoba. Pyrverandi aÖstoSarlæknir
vi8 hospltal f Vinarborg, Prag og
Berlin og fleíri hospitöi.
Skrlfstofa á eigin hosptal 415—417
Prichard Ave., Winnipeg. Skrifalofu
timl frá 9-12 f.h.; 3-6 og 7-9 e. h.
Dr. B. Gerzabeks eigiö hospital
415—417 Prichard Ave.
Stundun og lækning raldra sjúk-
linga, se mjást af brjðstveikl, hjarta-
bllun, magasjúkdömum, innýflaveiki,
kvensjflkdömum, karlmannasjökdöm-
um, taugaveiklun.
Offfice Itimar: 2—3
Heimlli: 764 Victor St,
Telephone: A 7586
Winnipeg, Man.
Vér leggjum sérstaka áherzlu á aö
selja meööl eftir forskriftum lækna.
Hin beztu lyf, sem hægt er aö fá,
eru notuö eingöngu. fegar þér komiö
meö forskriftina til vor, megiö þér
vera viss um fá rétt þaö sem læknir-
inn tekur tlL
COIiCLEXJGH & CO.
Notre Dame Ave. og Sherbrooke St.
Phones N 7659—7650
Giftingalyfisbréf seld
DR. B. H. OLSON
701 Lindsay Bldg. .
Office: A 7067.
Viðtalstími: 11—12 og 4.—6.30
10 Thelma Apts., Home Street.
Phone: Sheb. 5839.
WINNIPBG, MAN.
Dr. J. Stefánsson
401 Bmyd Building;
COR. PORTiVCI AVE. & IDMOJiTOfi IT.
Stundar eingongu augna, eyina. nef
og kverka sjúkdóma. — Er að hitta
frá kl. 10-12 f.h. eg 2-5 e.h,-
Talsími: A 3521. Heitpili: 627
McMillan Ave. Tals. P 2691
Babýlon.
Engar minjar frá hinum fornu frægðartímum
Mesopotamiu, jafnast á við rústir binnar veglegu
Bábylon, en þó mun vart hljóðara um nokkurn
sögustað, en nístir ‘þeirrar mifclu borgar. Rúst-,
irnar liggja um 100 mílur suður af Bagdad og
taka yfir feykilegt landflæmi. Þýsir fomfræð-
ingar voru þeir síðustu, er gáfu sig við rannsókn-
um á þeim stöðum og höfðu að þeim unnið árum
saman fram að þeim tíma, sem ófriðurinn mikli
braust út, árið 1914. Síðan hefir engin mann-
leg bönd hróflað þar við steini. Rannsóknirnar
liafa leitt það í ljós, að á dögum Nefeuchadnezar
konungs, mtmi þar hatfa reistar verið þær fegurstu
hallir, er sögur fara af, um 600 árum fyrir Krists
fæðingu. En fyrstu sagnir af þessari merku
>org, má rekja aftur í tímann um tvö þúsund og
fimm hundruð ár fyrir Krist. — Svo mikilfenglegt
rvar skraut borgarinnar í stjórnartíð hins volduga
Neliuehadnezar, að sagnfræðingar fengu því vart
með orðum lýst. Innan veggja sumra stærstu
hallanna, mátti sjá fagra jurtagarða og jafnvel
heilstór vötn. Búist er við að fornmenjafræð-
ingar frá ýmsum þjóðum, muni í nálægri framtíð
leita í hópum til Mesopotamiu og þá einkum og
sérílagi takast á hendur nýjar rannsóknir í rúst-
um hinnar föllnu Babylonar. Slífcar rannsóknir
hljóta að afa stórmikið gildi frá sögulegu sjónar-
miði og geta leitt margvíslegan fróðleik í ljós.
Rannsóknir á þessum stöðvum, eru miklum erfið-
lei'kum bundnar sökum vatns, er liggur mjög ofar-
lega í jörðu g fyllir fljótt göng þau, sem vitanlega
þarf að grafa.
Dr. M.B. Halldorson
401 Boyd BuUdlDg
Cor. Portage Ave. og Sdmonton
Stundar eérstaklaga berklaaýkl
og aöra lnngmasjflkdöma. Br af
flnna 4 •krifatofunnl kl. 11—
12 f.m. og kl. 8—4 c.m. Skrlf-
stofu 4als. A 3521. Heimili 46
Alloway Ave. Talalml: Sher-
brook 8158
Thos. H. Johnson
og
Hjalmar A. Bergman
Islenzklr lögfræðingar
Skrifstofa: Room 11 McArthur
Building, Portage Ave.
P. O. Box 165«
Phones: A 6849 og 6840
W.J. LINDAL, B.A.,L.L.B.
íslenzkur lögfræðlngur
hefir heimild til aS taka að sér mdl
hœði i Manttoba .og .Saskatchewan
fj/lkjum... Bkrifstofa að 1267 Vnion
Trust Building, Winnipeg. Talsimi
A4963 — Jfr. Lindal hefir og skrif-
stofu að Lundar, Man. og er þar d
hverjum mlðvikudegi
JOSEPH T. THORSON
lslenzkur lögfræðlngur
Heimaf. Sher. 4725
Heimili: Alloway Court
Alloway Ave.
MESSRS. PHn.LIPS & SCARTH
Barristers, Etc.
201 Montreal Trust Bldg.,
Winnipeg
Phons: A 1336—1337
Vér geymum reiðhjól yfir vet-
urinn og gerum þau eins og nft,
ef }>ess er óskað. Allar tegund-
ir af skautuon 'búnar til sam-
kvæmt pöntun. ÁreiCanlegt
verk. Lipur afgreiíJkla.
EMPIRE CYCLE, CO.
641Notre Dame Ave.
Dr. SIG. JÚL. JÓHANNESSON
Lækningstofa að
1445y2 LOGAN AVE.
Optin kl. 3—6 e. h. á hverjum
virkum degu Tals. A9085
Heimilissími A 8592
J. G. SNÆDAL,
TANNLŒKNIR
614 Somer8et Block
Cor. Portage Ave. *g Donald Streat
Talsíml:. A 8889
■giigjMegig
Fæðingarstaður Crusœ
Æfintýrahetjan í sögunni frægu, “Róbinson
Crusoe,” eftir Daniel Dafoe, var iskozkur dreng-
ur, er nefndist Alexander Selkirk. Hann var
fæddur í Largo, smáu útgerðarþorpi á Fifshire
ströndinni. Drengurinn kvað hafa verið ódæll
mjög í æsku og strauk að lokum úr fbðurgarði fyr-
ir þá sök, að faðir hans vildi láta hann læra skó-
smíði. 1 sögunni lætur Defoe æfintýramanninn
hafa dvatíð á eyðieyju í þrjátíu ár, en aftur á
móti er hitt sannað, að Alexander Selkirk, hafð-
ist að eins við á eynni í fjögur ár og fjóra mánuði.
Að þeim tíma liðnum kom hann aftur til Largo,
eftir hrakninga harða og langa. Það var fyrri
hluta sunnudags að liann fyrst steig fæti í þorpið,
og var fólk hans alt við guðsþjónustu. Fór hann
þá rakleitt til kirfcjunnar og tók sæti við hlið móð-
ur sinnar. Því verður ekki með orðum lýst, hve
undrandi og hrærð hún varð, yfir hinum óvæntu
fundum við týnda soninn. Fylgir það sögunni að
atburður ]>essi Jiafi komið svo flatt upp á kirkju-,
gestina, að messunni bafi verið slitið samstundis.
Skömmu eftir heimkomuua, gefck Selfcirk að eiga
unga stúlku þar í þorpinu og hugði nú frændlið
hans sem og aðrir kunningjar, að hann mundi
setjast þar að fyrir fult og aJt, en sú varð eigi
reyndin á. Morgun einn flaug sií fregn út nm
Jjœirm, að Aleyander Selfcirk væri á brott ásamt
hinni uíigu brúður simii. Hann kvað 'hafa mist
þá konu eftir skamma samvist og kvongast aftur
MRS. SWAINSON, a8 696 Sar-|
jjent ave. hefir ávalt fyrirliggj-!
andi úrvalsbirgöir af nýtlzku
kvenhöttum.— Hún er eina I«I.j
konan sem slíka verilun rekur 1]
Canada. lslendingar láti8 Mra.j
Swainson njóta viðskifta y8ar.|
Talsími Sher. 1487.
Verkstofn Tals.:
A 8383
Heim. Tau
A 9384
En hvar hann hafðist vjð að staðaldri, vissu menn
þó í rauninni aldrei með vissu. Á hlettinum
framan við litla húsið í Largo þar sem æfintýra
maðiíriinn fæddist, stendnr fagurt minnismerki
yfir hann, er dregur að sér mikla athygli ferða-
manna. Á því standa liæði nöfnin, Alexander
Selkirk og “ Robinson Crusoe.”
G. L. Stephenson
PLUMBER
Allskonar rafnmjcnsáhölrt, no wm
■tranjárn tira, allar tegondir af
glösum 08 aflvaka batterln).
VERKSTDFH: E7E HOME STREET
A. 8. Bardai
B4S Bherbrooke 8t.
Selur lfkkiatur og annast um útfarir.
Allur úthúnaÖur st bezti. Enafrem-
ur aelur hann aUkonar minnUvarÖa
og legateina.
Skrlfst. talsími N 6608
HeimUis talsíml
N «607
JÓN og PORSTEINN
ÁSGEIRSSYNIB
taka aC sér málningu. innan
húflð og utan, oinnig vogg-
fóSrun (Papertianging) —
VönduB vinna ábyrgst
Heimili 960 Ingersoll Str.
Phone N 6919.
Phonea: N6225 A7996
Halldór Sigurðsson
General Contractor
808 Great Weet Permanent Lean
Bldg., 356 Main 9t.
MORRIS, EAKINS, FINKBEIN
ER and R|CHARDSON
Barristers og fleira.
Sérstðk rækt lögð við mál út af
óskílum á korni, kröfur á hend-
ur járnbrautarfél. einnig sér-
fræSingar í meðferð sakamála.
240 Grain Exchange, Winnipeg
Phone A 2669
Sími: A4168. 1*1. Myndaatefa
WALTER’S PHOTO STUDIO
Kristin B jartutaon elgandl
Næst við Lyceum leikhúalC
290 Portage Ave. Winnlgag
JOSEPH TAVLOR
lögtaksmaðuk »
Helmllls-T>tla.: 8t. John 184«
8krU stof u-Talfl.: Matn 7978
Tekur lögtaki bteCl hfla&lelguskuldtr,
veOakuldlr, vtxlaskuldlr. AfgrelClr elt
sem aC lögum lýtur.
Skrltetofa, 455 Ma«n
Giftinga og
Jarðarfara-
blóm
með litlum fyrirvara
Birch blómsali
616 Portage Ave. Tals. 720
ST JOHN 2 RING 3
ROBINSON’S BLÓMA-DEILD
Ný Ulóm koma inn daglega. Gift-
ingar og hátíðiablóm sértaklega.
Útfararblóm búin með stuttum
fyrirvara. Alls konar blóm og fr«
á vissum tíma. —íslenzka töluð I
búðinni.
Mrs.~Rovatzos ráðskona.
Sunnud. tals. A6236
J. J. Swanson & Co.
VerzU með teatetguir. Sjá ur
leimi * húsum. Anneet Un
elenábyrgSir o. fl.
808 Parla BulUlng
Phonee A 8340—A 8314