Lögberg - 12.05.1921, Side 5

LöGBEBtí, FIMTUDAGINN, 12 MAf 1921
6
TEETH
WITHOUT
PLATES
^annlækninga
Sérfrœðingur
Mitt sanngjarna verð
er við allra hæfi.
Alt verk ábyrgst skriflega.
Utanbæjarfólk getur fengið allar aðgerðir kláraðar á
einum degi. parf því ekki lengi að bíða.
DrHAROLD cjeffrey
rn---DBNTIST----w.
1 205ALEXANDER. W\
»
Munið staðinn.
PHONE A7<487
Opið á kvöldin. WINNIPEG, MAN.
t
♦!♦
t
I
T
f
f
T
T
T
f
T
T
T
f
T
f
f
T
f
f
♦♦♦
Til Mr. og Mrt. Sigurðar Anderson
við burtför þeirm frá Winnipeg í apríl, 1921.
Hyer vinur sem að lilýjá hönd oss rétti
við hretin köld og sumardagsins yi,
af bróðurþeli lífsins byrði létti
og iagði fram það bezt hann átti til,
hann gaf þann auð sem enginn fná oss tekur
sem inst og dýpst fró hjartans grunni skín,
já það er Ijós sem vermir oss og vékur
ög varir þegar prjád og tildur dvín.
Með bróðuriliönd í blíðu jafnt og stríðu
þú bauðst oss æ af fremsta megni lið,
og fylgdir dýni ddemi “Halls” af Síðu
við dagsins gtlaum að elska sátt og frið,
Þú hlóðst þér enga höll af Mammons valdi,
er húrni vefur kalda nirfiJs* sál,
en mannúð þín á minninganna Spjaldi,
er mark sem gnæfir vfir stujjda tál.
Þín brúður kær er björtum geislum stráði
á braut sem nú er gengin fram á haust,
hún var með þér í verki hug og ráði
og veitti okkar málum fylgi traust.
Þó vegir skilji geymist alt hið góða
á göfgra vina leið rnn tímans dröfn,
þeir helgu strengir inst og Ijúfast ljóða
þá l'endir æfi fley í síðstu höfn.
Vort^áa. lið þá frumherjarnir bveðja
eem fúsir með oss háðu dagtsins stríð,
í minning þeirra gott er sig að gleðja
og geyma það sem færði liðin tíð.
Því ós'kum vér í hjartans óði hlýjum
að 'herrann lífs, er aldrei neinum brást,
sé ykkar líkn og ljós á vegi nýjum.
Ó 'lifið heil í kærri þökk og ást.
M. Marhússon.
f
f
f
♦:♦
f
♦:♦
T
f
T
f
f
♦:♦
♦
f
♦:♦

Ræða
flutt af Friðrik Guðmundssyni á
fundi (þjöðræknisdeidarinnar Frón
26. apríl, 1921.
Ef hún er ekki algerlega út-
dauð síðan á seinasta fundi okkar,
íslenzka kýmnin sem hinn heiðr-
aði ræðumaður séra R. Pétursson,
talaði um, þá fær hún hér byr
undir báða vængi. pið munið
það ef til vill, að í seinasta fund-
arboðinu mínu stendur, að í þutta
smn verði sér3taklega vandað til
programmsins, og það er þess
vegna dálítið óþægilegt fyrir mig
að þurfa að kannast við það, að það
er e& sem á að halda aðal ræðuna
í kvöld. En til allrar lukku hefi
eg þó von um að einn eða fleiri
bæti það upp sem mér er, áfátt.
Eg hafði oft litið svo á að það
væri hæfileika skortur, að þurfa
að skrifa niður, það sem maður
ætlaði að segja. En svo í vetur
heyrði eg kunningja minn Dr. Sig.
Júl. segja að hann hataði það, að
menn væru að lesa það upp af
blöðum, þó menn ætluðu að segja
eitt/hvað til gamans á samkomum.
Nú jæja! pað er þá eitt atriði,
sem okkur Sigurði kemur saman
um. En svo fór eg að hugsa um
að það hlyti að vera eitthvað
rangt við þetta, og þá komst egáð
þeirri niðurstöðu að það væri ó-
fyrirgefanleg léttúð, fyrir óvana
mehn að hafa lofað ræðu, o-g koma
óundiþbúna. pað er þess vegna
engin’ hætta við að eg hafi
gleymt að skrifa það sem eg ætla
að sgj-a hér í kVöld.
Svo mikið er ritað og rætt um
íslenzkt þjóðerni meðal okkar nú
á dögum, að það er að bera í bakka-
fullann lækinn að bæta við það. En
þetta sérstaka tækifæri útfheimtir
að á þjóðernið sé minst. pað sér-
staka tbkifæri að við 'í kvöld höf-
um seiúasta fundinn í “Fróni”
fyrir langann tíma. Að við í kvöld
búumst ekki við að sitja hér sam-
an í sömu erindagerðum, fyr en
allir sumarfuglar eru aftur flogn-
ir heim eftir sumarstarfið, fyr en
öll söfnunar ílát eru full á barma,
og jafnvel hugskot ^mannanna
fleytifull af ljósmyndum sumar-
dýrðarinnar, andi mannanna end-
urnærður.af fullkomnari hugsjón-
um og hjörtun bljúg til 'bróður-
legrar samvinnu fyrir reyndan
eamvinnuþýðleik náttúruaflanna
sem öllu koma til vegar.
En ihvað óendanlega lítið getur
orðíð úr okkur mönnunum, ef við
einu sinni iberum okkur með alla
fyrihhöfnina og áhygg^urnar, sam-
an við náttúruna umlhverfis okk-
ur. Getur okkur ekki stórfurð-
að á því, þegar við rólega hugsum
um það, hvað við erum að þykjast
af kröftum, þykjast af viti/, og
þekkingu og ráðsnild, hvað við
treystum okkur til að fullyrða,
hafa hátt og ibera hver ofan í ann-
an, hafandi fyrir augum náttúr-
una sem hvergi skéikar, og verða
að viðurkenna að háfleygasti
mannsandinn, getur ekki lagt til
minsta lífsskilyrðið, af því sem
náttúran leggur fram til sýnis,
ií tugatali á hverjum fehhyrnings-
þumlungi jarðarinnar. pað sit-
ur ekki illa á okkur mönnunum að
þykjast hafa höndlað sannleikann,
•hafa náð hámarki fullkomnunar-
innar, þó ekki væri nema á einum
stað, þegar náttúran viðurkennir
sívaxandi möguleika til fullkomn-
unar, og hikar ekki við að byrja
í vor, þar >sem hún enti í haust.
Hvað eigum við með að tala um
Ííf, þó við getum búið til fugl, og
látið hann fljúga, þegár‘hann va-nt-
ar meðfædda þrá, og innra eigið
lífsafl til að hreifa sig að eigin
vilja, og til að velja og hafna?
Eða Ihvað eigum við með að dáðst
að lit, þó við getum málað eitt
rautt og annað grænt, þegar tönn
tímans frostið, regnið og sólar-
geislinn getur afmáð þetta, en
vængir og ibringa fuglanna og
fiðrildanna halda stöðugt sömu
litar gerð fyrir lífseðlis-eiginleika.
iMyndi okkur veita af, að taka
hver annan til greina, svo ekkert
af því, sem bezt er til í okkur,
fari forgörðum. Mundi okkur
ekki vera sæmra, að balda fast
saman í okkar félagsskap, vera
hver öðrum meðvitandi um híibýli
okkar helgustu dóma^ svo þeir
urðLst ekki með eins okkar frá-
falli? Ættu ekki okkar verðmæt-
oistu eiginleikar að vera arfgengir,
fremur en faldir fyrir yngri kyn-
slóð.
Einn fullkomnasti ávöxtur al-
þýðumentunarinnar er sá, að ekK-
ert, veikt oig þroskalítið smáblóm,
deyi fyrir örlög fram, deyi vegna
þess að hrákaldir gluggalausir
veggir æskuheimilisýns, Ibyrgi
fyrir því ylgeisla lífssólarinnar.
Hvað gerir ekki regnið, komið á
réttum tíma, fyrir akurinn? peg-
ar við höfum hreinsað útsæðis
hveitið okkar á vorin, þá eru
Ósjálfbjarga af gigt.
þar til hann tók “Fruit-a-tives”
ávaxta meðalið.
R. R. No. 1 Lorne, Ont.
“Meira en þrjú ár lá eg í rúm-
inu þjáður af gigt. Eg reyndi
meðöl og lækna, en alt kom fyrir
ekki. Loks reyndi eg “Fruit-a-tiv-
es”. Áður en eg hafði lokið við úr
hálfu hylki, var mér farið að batna,
verkirnir minkuðu og bólgan þvarr.
Eg iheld enn áfram að nota með-
alið; get nú gengið tvær mílur á
dag og unnið ýms störif heima
við.”
Alexanden Munro.
50 c. hylkið, 6 fyrir $2,50, reynslu
skerfur 25 c.. Fæst hjá öllum
lyfsölum eða póstfrítt frá Fruit-
a-tives Limited, Ottawa.
kornin sem við höfum eftir hvert
öðru^lík, og við sáum þeim öllum
í isama akurinn, en það er enginn
smávegis munur ^ plöntunum sem
upp af þeim spretta. Sum korn-
in hafa ekki í sér meira frjómagn
en það, að upp af þeim vex að
eins ein stöng, með öflugu lífs-
magni í fyrstu, er bráðþroska og
Iharðsnúinn á morgni lífsins en
iber ekki af öðrum seinna á þroska-
skeiðinu. önnur korn hafa mikið
frjómagn og þurfa nauðsynlega á
meiri og ástúðlegri Mfsskilyrðum
að halda. Upp af Ihverju þessu
korni spretta margar stengur, eg
hefi séð 9 stengur af einu korni.
Stengur þessar eru undur fírv-
gerðar f fyrstu og þola lítið mót-
læti, en ef sólargeislinn og regn-
dropinn er þeim eftirlátur í æsku
þé þolaþær allar samkepni við ein-
'birnin, ,og bera nífaldan ávöxt.
Pessu lík eru andlegu blómin.
Ekki eru öll íslenzku andlegu
blómin jafn innihaldsrík, aukheld-
ur samsafn af margra þjóða and-
legum gróðri. En það gerir hvern
góðan að geyma vel sitt.
Við íslendingar erum eitt lítið
andlegt smáblóm ií Canada og fram-
tíðar gæfa, gróður og þroski þess-
arar íslenzku andans plöntu á
þjóðlífsakri Canada, er undir okk-
ur sjálfum kominn. Eg skora á
ykkur að ihvessa eyrun og taka eft-
ir. Allir okkar sameinuðu
kraftar, öH okkar sameinaða ná-
kvæmni, öll okkar sameináða éin- j
lægni og thúmenska, öll okkarj
þekking og viljaþrek alt það göf-
ugasta og mannlegasta gem í okk-
ur ibýr, verður sameiginlega að
falla að rótum þessarar veiku þjóð-
lífsálmu, til þess að bvergi hálliist
á hana, svo hún megi bein upp
vaxa og leggja til laufríkustu
igreinina í höfuðdjásn þjóðlífseik-
urinnar, þegar hún er fullvaxinn
eftir hundruð ára.
Nú veit eg að allir skilja mig,
Eg er ekki að balda útfarar ræðu
deildarinnar “Frón”. Eg er þar á
móti að hugsa um að leiða áheyr-
endur mína til að fallast á það og
festa það á meðvitund sinni og
minni:
1. Að íslenzkt þjóðerni er i mörg-
um greinum iþess vert að varð-
veita það, að við höfum ekki gert
skyldu okkar þýí til verndar, fyr
en allir kostir þess eru orðnir sam-
grónir kanadiska þjóðlíkamanum
á sínum tíma. 2. Að dýrmæt-
ustu kostir íslenzks þjóðernis eru
ekki eiginlegir hverjum íslenzkum
manni, og engri sérstakri stétt ís-
lendinga, heldur hitt, að réynslan
sannar það að fáigætusu snildar-
kostir þjóðarinar, 'hafa fundist
jafnt í fátækustu hreysum afdal-
anna og annnesanna eins og bjá
ríkustu lærdómsmönnum. Og
það er ljósust sönnun þess, áð
enginn má skerast úr leik, því
enginn getur fyrirfram sagt, að
hverju barninu mest gagn yerð-
ur. öll við sem unnum íslenzku
þjóðerni, við sem unnum okkar
feðrafold, við sem eigum dýrmætt
safn af endurminningum frá
æskustöðvunum, við sem höfum
oft og mörgum sinnum lesið forn-
söigurnar, og erum okkur þess með-
vitandi, að þær stækkuðu í hvert
sinn sjóndeildarhring okkar, og
juku gildi okkar innra manns.
Öllum okkur ætti að véra ljúft að
vera meðlimir í þjóSræknisfélag-
inu, og sitja á Ihverjum fundi í
deildinni “Frón”. EKJki ti.l að
rífast og ráðast á saklausa menii
með aðfinslum og hótfindni, held-
ur í vinarhug, og reiðubúnir að
hjálpa við, hverri veikri og lítt
þroskaðri viðleitni. Ekki til að
öfundast að yfinburðum annara,
’heldur til að aðstoða við að lyfta
kostunum á herðar okkar Ihæfustu
manna, til fyrirmyndar þeim sem
ásamt okkur byggja upp kana-
diska þjóðlíkamann. Eg sagði I
upphafi þessa erindis að mikið
væri á þessum tímum rætt og ritáð
um um íslenzkt þjóðerni, hér á
meðal okkar, og svo er nú það. En
eg get ekki neitað því, að stundum
finst mér að menn leiðast út í öfg-
ar í þeim erindum, en það er al-
kunnugt að alt oflof gengur lasti
næst, og hriridir frá sér áhang-
endum. /
Eg sé hinsvegar ekki ástæðu til
að hampa eingöngu því-allra fræg-
asta í fari okkar þjóðar, svo sem
málinu sögunum og Eddunum okk-
ar, sem eru viðurkendar að vera
eitt ihið fullkomnasta sem heimur-
inn hefir að bjóða. Okkar þjóð
verðskuldar að vísu frægð þá, er
hún nýtur fyrir hinar fornu bók-
mentir sínar. En við erum að
eins niðjar þeirra frægu feðra,
og á okkar iherðum hvílir sú þýð-
ingarmikla úrlausnin, Ihvort að
með okkur eru útdauðir allir sér-
eignar hæfileikar forfeðranna, eða,
að þjóðar-eðliskostirnir, eru fjölda
niðjanna svo eiginlegir, að þeir
hljóti að orsaka skýra íslenzka
drætti, á 'hvert það alþjóðar andlit,
er þeir iblanda blóði með. Eg vil
snöggvast Ibenda á, hvað það þýð-
ir að ísland elur upp, og agar
foörnin s-ín. Haldið þið að það
sé tilviljun að Vilbjálmur Stefáns-
son, einn af 100,000 íslendingum
í samkepni við allar heimsins mil-
jónir manna, verður frægastur
heimskautsfari. ESa máske á
íslenzka náttúran einhvern þátt í
Það bygði
upp bóndann
Rosser maður fær heilsu af völd-
um Tanlac fyrir ári, segir sér
hafa liðið vftl ávalt síðan.
“pað er nú liðið meira en ár frá
þeim tíma, er Tanlac kom mér til
heilsu og síðan hefi eg ekkert með-
al þurft að nota og verið hraustari
en nokkru sinni fyr,” sagði Lind-
say James, velþektur bóndi að
Rosser, Manitoba, fyrir skömmu.
“Eg hefi stundað landbúnað
alla mína æfi og verið heilsugóður
eins og framast má verða, þar tii
fyrir eittbvað sex árum, að kraft-
aririrr sýndulst ætla að bregðast
mér alt í einu. Eg misti matar-
lystina og meltingin fór um sömu
mundir út um þúfur, og stýfla
þvi? _ Skyldi það vera tilviljun ^þjáði mig langtímum saman. Stund-
að allir frægustu íþróttamenn
iheimsins ihafa orðið að dáðst að
Jóhannesi Jósefssyni.
Eða getur það kannske verið,
að íslenzkur' bratti og byljir hafi
sett aflvöðvum hans takmörk, og
stælt þá.
Er það máske tilviljun að Einar
Jónsson mótar eftir atvikum sagna
ríkari svip á andlit líkneskja þeirra
er mest verður að geta sér til um,
en nokkur annar listamaður í
þeirri grein. Eða hafa kannske
mánageislar, og snæljósa leiftur,
jneð íslenzkar fjallagnýpur á milli
sín og Einars á Galtafelli, lagt
slíkar myndir á íslenzkt harðfenni,
eins og að stafrofi fyrir listina.
Er það þá að eins tilviljun, þeg-
ar íslenzkir vinnumenn koma til
HEIMSINS BEZTA
MUNNTÓBAK
COPENHAGEN
Hefir góðan
keim
Munntóbak sem
endist vel
Hjá öllum tcbakístlim
um þembist eg svo upp af gasi eft-
Lr máltíðir, jafnvel hvað lítils sem
eg neytti, að mér lá við köfnun
Um nætur kvaldist eg oft af óþol-
andi foöfuðverk, svo eg rauk upp
úr rúminu með ólhljóðum og vissi
ekki hvað taka skyldi til bragðs.
Eins og leiðir af sjálfu sér, drógst
eg allur upp og var foelzt ekki
orðin annað en skinnið og beina-
grindin.
“pannig var ástatt um heilsu I
miína er eg afréð að reyna Tanlac. j
Jæja foerra minn, um leið og egí
foafði lokið úr fjórðu flöskunni, I
var eg orðinn alfoeill, hafði feng- j
ið ibeztu matarlyst og naut hins
ákjósanlegasta svefns. Eg fór
smátt og smátt að ná holdunum
aftur. Til þess að verða viss um
Canada, og þreyta kappgöngu við s byggja mig upp til fullnustu, I
-^msa ann^rame"n^ajS: >ei^ tók eg þrjár flöskur af Tanlac í
I viðfoót, og það get eg sagt með j
j sanni, að upp frá þeim tíma sýnist
I ekkert á mig foíta. Eg finn ekki
þreytu vott, þótt eg vinni án af- ]
j Mts, frá sólaruppkomu til sólar-1
lags.”
ganga allajafnast sigrandi af
foólmi. Eða foafa fjallgöngurnar
áslenzku, ef til vill skapað útíhald-
ið og þolið. ísland hefir fjöl-
breyttari uppeldisihætti, en nokk-
urt annað land. Löngunin til lífs-
ins, neyðin og sjálfstæðis þráin,
knýja ekki einungis til nýrra til-
rauna, foeldur færa út hífoýli foug-
ans, og 'byggja þykkri og aflmeiri mál fyrir dóm, að réttum laga-.
vöðva á Mkamanum. skilningi, ef mótparturinn gat þá'
Náttúrufræðinguririn alkunni/kent á lagahreyting eða viðauka, i
Dr. porvaldur Thoroddsen, sagði i fojarga sínum málstað, þá
mér þá sögu, að hann lagði einu j kannaðist hinn málsparturinn
sinni fyrir lærisveina sína sem' strax við sannleikann, þó það úti-
voru 20 á þeirri kenslustund, að, hans eigin foagsmuni.
gefa sér skriflega lýsing af beina-j Ritningin kennir okkur: Vertu;
grind þorsksins. Ein lýsingin , trúr. íslendingasögUrnar sýna |
var lang^bezt, og foún var eftir j að forfeður okkar skyldu vel eðli1
unglingpilt sem var uppalinn inn ! og nauðsyn margra göfugustu ■
í afdal, lengst frá sjó. Piltur- manndygða, þeir létu 'helcþir drepa 1
inn foafði aldrei séð íheilann fisk, jsig, en að framselja óbótamannj
n'ema foarðann eða saltaðann, og ef þeir Ihöfðu lofað að skjóta skjóls-
foann ihafði þar af leiðandi neyðst húsi yfir foann.
til, að hugsa mikið meira um jjér er elrlti ^jj^j tll að týna fram
ibyiggingu þessarar skepnu heldur mgrg dæmi þess hversu miklum
on nokkur foinna piltanna, sem mannkostum að að forfeður okk-
woru uppaldir við sjóinn, sáu fisk- ar voru ,búnir strax j heiðni> og
félagsins á því.
Nú ef það er sögulegur sann-
leikur að margir af forfeðrum ís-
lenzku þjóðarinnar foafi verið
sannir afiburðamenn, þá stendur
það í okkar valdi að leggja kana-
disku þjóðinni til marga ágæta
eðliskosti, og því betri sem við
gerum meira til að fullkomna þá
sjálfir.
Fyrst við áttum Sighvat skáld
og pjóðólf, og Sneglu Halla og
Egil Skallagrímsson og marga
þeirra Hka að forfeðrum, þá er
okkur óhætt að folýða á brimhljóð
haföldunnar, rödd fossins, ákafa
vindanna, foótanir þrumanna heift-
arsog eldfjallanpa, tortímingar-
stunur borgaríssins. Við skilj-
um alt það mál. Okkur eru til-
lögð þessi náttúruundur, til að
þroska með þvtí hugsun okkar.
Evöldsólargeislarnir að eins á
efstu fjalláhúfunum kendu hug-
vitsmanninum að búa konungin-
um til gullkórónu. Af Iþví jök-
ullinn teygir sig hæzt til himins
og klýfur vindana lengst út á víða-
vangi, varð hátignar útsjón foans
að fyrirmynd prestskrúðans, og
skrúði iíknarkonunnar.
Fyrst við áttum Snorra goða,
Hall á Síðu, Njál og Rút og por-
geir Ljósvetningagoða að forfeðr-
um, þá Ibýr í okkur viðurkenning
sannleikans, kærlieikans, friðarins,
framsýni, hugsjóna, trúmensku,
hreysti og trygðar. Já, trygðar.
Verum því sannir og trúir mál-
inu okkar, því það sannarlega gef-
ur foverjum okkar tvöfalt gildi, að
vera jafmvígir á það og ejnska mál-
ið. Verum okkar kæra Canada
trúir í þvl að leggja hinni ungu
uppvaxandi þjóð, til gildis, alla þá
kosti sem lí okkur búa.
Trúin, málið, þjóðerniskostirnir,
er heimanmundur sá er Fjallkon-
an útbjó okkur með, og fól okkur
að varðveita og ávaxta til hinstu
stundar.
Frá Islandi.
Reykjjavík 10 marz.
Gróði Sameinaða gufuskipa fé-
lagsins danska s. 1. ár var 40^.
Hlutabré íslandshanka hafa
nýverið lækkað í kauphöll Dana
úr 102% ofan í 80.
Fjármálanáðherra tilkynnir
þinginu, að íslandsihanki greiði
málsóknarlaust 50—60 þús. kr.,
sem eru eftirstöðvar af gjaldi fyr-
i ir aukaseðla, samkv. reiknings-
; skekkju, sem Jón Dúason fann í
fyrra.
Bandalag kvenna (hefir foaldið
tvær skemtanir vegna Berklaveik-
islhælis Norðurlands.
Nýkeyptu togararnir margir
mjög tæpt staddir efnalega; liggja
aðgörðalausir. Útgerðarmenn
foeimta innflutningsihöft afnumin,
veltufé frá bönkunum og hölzt rik-
is ábyrgð á erleridu láni. ping-
ið hefir engusvarað enn.
inn oft í heilu líki, og þóttust
þekkja Ihann til hlýtar.
pannig uppelur og agar ísland
hörnin sín, á öllum starfsviðum
mannanna. Fyrir hugsjóna-
flugið foefir ekkert- land marg-
brotnara og fullkomnara safn til
að æfa sig við, og fojá líkamlegum
æfingum kemst enginn maður á
íslandi, ef foann er Iheilibrigður o&
lætur sjá sig úti á starfsviði nátt-
úrunnar. panhig er því varið,
enginn er foftir skilinn, engum
alls varnað. Eg hefi þv'í fullkom-
inn rétt til að halda þvií fram, að
enginn má skerast úr leik, á öll-
um okkur fovílir áíbyrgðin að ís-
lenzkir þjóðerniskostir, íslenzkur
þróttur líkamlegur sem andlegur
komi að liði, til eðliskostararaukn-
ingar kanadisku þjóðinni/ sem
löngu seinna telur okkur foreður
sína. Mér þykir fyrir að þurfa
að segja það, að það sem öllu öðru
fremur einkennir nútíðar aldar-
andann, er léttúðin. Látið ekki
léttúðina fá ykkur til að trúa þvi,
að það sé engu niður steyft, engu
tapað, þó þið lærið ekki móður-
málið okkar, þó þið kennið ekki
Ibörnunum ykkar íslenzkuna.
Ritningin kennir okkur með
berum orðum, allar fagrar dygðir,
sem við eigum að kappkosta að
gera að okkar eðlis einkunum. En
fslendingasögurnar gömlu sýna
okkur hvernig forfeður okkar,
meðan þeir enn þá voru heiðnir
ræktu margar þessar sömu dygð-
ir betur, en við alment gjörum nú
a dögum.
Ritningin segir: Berið sannleik-
anum vitni. Fornsögurnar okk-
ar minnast ekki á sannleikann, en
sýna okkur með ótal sögulegum
viðhurðum frá þeirri tíð, að for-
feður okkar létu heldur lífið, en
að víkja af sannleikans vegi. Allir
fullorðnir íslendingar vita það að
forfeður okkar höfðu framan af ár-
um sínum á íslandi, effgin skrifuð
eða bókfærð lög, heldur varð alt
réttarfar í landinu að hyggjast á
og sannleikselsku þeirra
fremur en áð áfella ráð iþeirra og
athafnir höfum við ástæðu til að
dáðst að mörgum eðliskostum
þeirra, og hinsvegar undrast yfir
því, hversu litlum áhrifum að
margra alda siðabótakeninng, sýn-
ist hafa komið til leiðar í heimin-
um, þegar I>örn iheiðninnar og
kristninnar er iborin saman og
ibreytni þeirra.
ipá segir einhver: “Jú við
foöfum riú raunar ástæðu til að
hrósa okkur af því að við erum
komnir af úrvalsmönnum, enda er
því ekki gleymt. En 'hvort eru
kostir þeirpa arfgengir, svo vtið
drögrim ekki sjálfa okkur á tálar?
pað er eðlisfræðinganna einna
að dæma um það, en það vitum við
þó öll: Að það verður foverjum
að list sem foann leikur. Hvers-
vegna eru menn sterkari í foægri
hendinni, en þeirri vinstri. Af
því hún er meira æfð. Hversvegna
ihefir járnsmiðurinn þykkri og
harðari vöðva í höndum og arm-
leggjum, en aðrir menn alment?
Hvers vegna fóru menn smá saman
að tapa minninu þegar þeir hyrj-
uðu að skrifa ihjá sér öll erindi?
Núna í vikunni sem leið kom til
mín íslenzkur 'bóndi frá jarðar-
för föður síns Hann segir við
mig: “Eg er viss um að hann
faðir minn hefði ekki dáið í vetur
ef hann hefði ekki farið á gamal-
menna foeimilið í haust”. “Hvað
áttu við maður?” sagði eg. “ó,
eg veit hann látti undur gott eins
og allir þar, en, hann hafði í fyrsta
sinni á æfinni ekkert að gera, eng-
ar æfingar, og óðara byrjuðu öll
Mffærin að falla saman, visna og
deyja. Eg felli mig vel við það,
að gamM maðurinn semvar 80 ára,
hefði lifað jeinu eða tveimijr érum
lengur, ef engin hreyting hefði
orðið á lifnaðarháttum hans, eða
ef ibreytingin hefði komið fram
við ihann dálítið yngri, meðan líf-
færin hðtfðu meiri mótstöðukraft.
Hugsunin þroskast við hæfilega
og iðuglega áreynslu eins og lík-
minni og sannleíkselsku þeírra j aminn, og mikið tíðara er það, að
manna er lögsögn höfðu í landinu. j afkvæmi foæfileika manna séu vel
Ekki man eg eftir einu einasta gefin, og ósjálfrátt furðum við
dæmi úr sögunum er beri það með okkur á því> ef andleg lítilmenni
sér, að lögmennirnir Ihölluðu rétt- eignast afburða gáfumann, þá er
um lagaskilningi ,sér í vil. En og líka sjaldan langt að leita aft-
þar á móti ber málfærsla þeirra ur í ættina eftir kpsta rótinni,.
það með sér, þó búið væri að leggja enda byggist öll framþróun mann-
Borganir af húsi yðar.
Hvernig mætið þér þeim ? t
Afborganir þarf að afgreiða, þegar þær falla í
gjalddaga. petta er auðvelt, ef þér hafið sparað
og lagt inn á sparisjóð, það sem afgangs var af
kaupi yðar hverja viku. — Slíkt sparifé veitir yð-
ur góða vexti þar til þér þurfið að nota það.
THE CANADIAN BANK
OF COMMERCE
Arlington Street og Notre Dame Avenue
G. G. Sutherland, Manager.
Málningar Sala
Athugið vandlega dagblöðin
t
Föstudaginn þann 13. Maí
I l*á fáið þér allar upplýsingar um vora
árlegu 4 daga sölu á
Paint & Shinglestain
Phone A7391 179 Notre Dame
u
Rjómi óskast!
VJER kaupum nú allar tegundir af rjóma og borgum út í
hönd hæsta markaðsverð
VJER foöfum að eins eitt rjómabú og það í hinni sönnu
miðstöð fylkisins, þar sem markaðsskilyrðin eru þau
beztu. Peningar sendir undir eins við móttöku rjómans.
Meðmæli: Bank of Toronto, Winnipeg.
THE MANITOBA CREAMERY, LTD.
Phone A 7611
864 Sherbrooke St.
WINNIPEG