Stefnir - 30.05.1903, Side 3

S TE F .N I R .
71
hrenna, og pá ligsur nœst að það verði
mór og kol. Væri vagnvegur af Akurevri
út að Hörgárbrú og þaðan um sveitirnar í
kring, mundi eigi kosta nema í kringuir. 4
krónur að flylja tonn af kolum af Akureyri
og til Möðruvalla, eða 20—30 aura að tíy tja
liestburð af nió úr hinu ágæta mólandi
Kræklingabliðar vestur f}'rir Moldhauga-
liáls. (Jllum lestamönnum er og kunnugt,
bversu óþægilegt er. að tíytja sement, kalk,
tjöru. trjávið, ofna, eldavjelar og margt
tíeira í klyljum.
Jeg hefi heyrt að amtmaður vor liafi
lagt það til við landsstjórnina. að hún verði
nokkru af því fje, sem þingið hefir veitt
til póstvega, til nýs vagnfærs þóstvegar af
Akurejri noiður til Hörgárhrúar, þetta
virðist mjer hafa verið viturlega ráðlagt.
og að eigi heíði veitt af að vagnfæri veg-
urinn lægi fram Hörgárdalinn að minnsta
kost fram að brúnum. En landsstjórnin
kvað hafa skellt við því skolleyrunum, svo
ekki verði byrjað á þeim vegi í suinar, eins
og hálfpartinn hafði verið búist við.
Vjer Eyfirðingar verðum þvf að skora
á væntanlega þingmenn vora, að taka u|)|>
þá stefnu í vegamálum landsins. að sjá fyrst
og tremst um að greiðir vagnvegir verði
lagðir á fjöltörnustu veguin í hjeruðum er
að kauptúnuin liggja. og taki siðar tjallveg-
ina til gagngjörðrar endurbóta. Jeg vona
að ef H. Hafstein nær lijer kosningn, að
liann sjái nauðsyn þessarar stefnu í vega-
málinu, og beiti sínuni ágætu málfærslu-
maiiiis hæfilegleikuin til þess að fá fje til
vagnvegar á liinunj-fjðlfarna vegi af Akur-
eyri til Hörgáibrúar, um aðstoð Kl. J.
þarf enginn að efa, seni þekkir áhr.ga hans
á framförum hjeraðsins, og enda þótt. svo
færi að Stelán vinur miun i Pagraskógi
kæmist að. veit jeg að hann hefði góðan
vilja til þess að styrkja þetta máJ. og þótt
hatin et til vill gadi eigi oiðið forgíingu-
(tiudi.tr fyrir þvi ruáli, efast jeg eigi uni að
úaim mundi fylgja þeim vel. sein vildu taka
itiaiið að sjer. t. d. nafna sinum á Möðru-
vöilum, næði hunn þingkosningii. Raunar
er þaö leiðinlegra. «ð þUrfa að fá þing-
menn annara kjördæma til þtíSs að tíytja
helztu áliugainál þessa kjördæmis, eins og
t. d. gagnfræðaskólamálið í suinar, en til
þess inundi varla koma, næði H. H. hjer
kosningu. Eu þótt Stefán í Fagraskógi sje
eí til vill eigi sem beztum hæfileikum bú-
inn til þess, að vera tíutningsmaður inála
á þingi, eða hafa framsögu þeirra á heiuli.
álít jeg að haiin iiafi eigi átt last það skil-
ið, sem blaðið Norðurland haugaði á haim
í fvrra, og vildi þá gjöra ineiri mun á hon-
11111 °S E. Laxdal á funduni, en var á Birni
og Kára, og þótt brunahótainálið, sem var
eitt af áhugamálum Eytirðinga. hafi orðið
ofurefii hans að eiga við. efast jeg eigi um,
að liana ha.fi góðan viija á því, að styðja
framfararnál hjerað.sins og landsins. og vilji
f.vl&ja ráðum sjer vitrnri manua, og jeg veit.
að þótt bann næði kosiiiugu, mundi hsnn
reymi að vinna að framfaraiuálum hjeraðs-
ins, ems vel og liann hefði vit á, og góður
vilji t*r þó mikils virði. Hitt er annað
mál. hvort þjóðin má við því að láta lands-
ins stórgáfuðii hætíleikamenn sitja heima,
og fyrir þvl verði Eyfirðingar að kjósa H.
H.. sein niun verða sjálfkjörinn flutnings-
inaður mála vorra, ef Kl. J. nær þeirr heið-
urs stöðu fyrir sig og kjördæmið að verða
kosinn forseti.
G
25. þ. m. hjeldu Akureyrarmerin fund
að tilhlutun verslunarmannafjelagsins fil að
ræða um að koma upp skipakví hjer við
fjörðinn. A fiindinuin mættu flestir skipa-
eigendur af Akureyri og úr grenndinni.
Eptir allangar umræður um þetta mál
var samþykkt fundarytirlýsing á þessa leið:
„Fundurinn lýsir því yfir, að hann álít.ur
brýna natiðsyn á, að skipakvi verði byggð
hjer við fjörðinn sem alira fyrst, með þvi
að bún sje nauðsynlegt skilyrði fvrir því,
að skipastóll Norðlendinga geti þritíst og,
að Oddeyrarbót sje fyrir ullni/ hluta sakir
sjálfkjörinn staður fyrir hana.
Fundnriuii fal fundai bjóðendunum (nefnd
nianna úr ver.sliinarmaniiafjelaginu) að láta
mæla dýpið, gjöra uppdrátt og áætlun um
kostnað við sjógarða þá. sem nauðsynlegir
eru til þess. að tryggilegt vetrurlægi fyrir
skip táist í Oddevrarbót.
Fundurinn skoraði ennfremur á bæjur-
stjúrn Akureyrarkaupstaðar að leggja þetta
mál tyrir næsta alþingi, og fara þess á leit.
að á næsta fjarliagstímabrli verði veittar
50 þús. kr. til þessa fyiirtækis, og að bæj-
arstjórnin blutist til um að Akureyrarkaup-
staður leggi fram tje að einhverju leyti til
fyiirtækisins.
Eirikur Magnússon, sem þjóðkunnur
varð um árið tyrir ósannindi sin og rangar
skýringar viðvikjandi landsbankanum, sknf-
ar í ,,Landvörii“ 2. þ. m. langa grein útaf
ritgjörð H. Hafsteins um rikisráðsákvæðið
í stjórnaiskrárfrumvarpinu. Allur fyrri hluti
greiiiavinnar er hárfínar skýringar, hvort
rjett sje að H. H. hatí ætlað að koma í
veg lyrir „rangan inisskilning11 á ríkisráðs-
ákvæðinu. Allar löksemdir Eiríks og skýr-
mgar, hvort H. H. hafi með þessu orðatil-
tæki sagt það, sem hann auðsjáaulega vildi
sagt hafa, eru með öllu óþarfar, af þeirri
ástæðu, að i „Vestra“ steudur: „til þess að
koma í veg fyrir rangan skilning“, það
er því út af prentvillu í „þjóðólfi11, sem
Eiriki hetír orðið svoua skrafdrjúgt um að
tvær* neitanir gjöri eina játning. Að öðru
ieyti er grein Eiriks mesta bull, og ekkert
á henni að græða, er undarlegt, að Land-
varnatnienn, sem vita að Eiríkur iieíir far-
ið hið háðuglegasta göuuskeið i bankamál-
mu, og sýndi sig í þvi niáli að vura gjör-
sneiddur allri dómgreind um einfaldar við-
skiptareglur, skuli vera að láta hanu vera
að útskýra þrætuna tim rikisráðsákvæðið.
Viðarhallæri.
Trjen í skógunum eru ekki nógu fljót að
v txa, til þess að geta uppfyllt vaxandi þarlir
mannkynsins. Af þessu leiðir, að skógarnir
eru að hverfa smátt og smátt, og að lokum
verður viður ófáanlegur, Jafnvel í Norður-
álfunni, þar sem mikið meira hefir verið unn-
ið að ræktun skóganna en hjer í Ameríku,
heyrist nú almenn umkvörtum yfir, að farinn
sje að verða hörgull á góðum byggingavið og
efnivið í húsgögn.. Frakkneskur rithöfundur
hefir nýlega ritað fróðlega ritgjörð um þetta
efni, og farast honum þannig orð:
•iMeð því að bera saman opinberar skýr-
slur komumst vjer að þeirri niðurstöðu, að í
flestum löndum Norðurálfunnar, sjerstaklega
iðnaðarlöndunum, framleiða ekki skógarnir
nægilega mikinn við til þess að uppfylla þarf-
irnar. England þarfnast meiri viðarinnflutn-
ings en önnur lönd. þangað er innflutt ná-
lægt hundrað miljón dollara virði árlega af
ýmsum viðartegundum. Önnur lönd, þar sem
skóglendi or þó meira en á Englandi, þurfa
líka nú orðið viðarinnflutnings með. í Belgíu
er t. d. innfiutt árlega tuttugu miljón dollara
virði af efnivið, á þýzkalandi sjötíu milljón
dollara virði o. s. frv. Einu löndin í Norð-
urálfunni, sem enn bafa við til útflutnings,
eru Austurríki, Noregur, Svíþjóð og Rússland.
þessi lönd eru þá forðabúrin framvegis, að
viðbættum Bandaríkj. og Canada í Ameríku.
þegar litið er til þess, hve mikið verslun
og iðnaður hefir aukist á síðastliðnum tut-
tugu árum, sjáum vjer, að þörfin fyrir við og
verkefni liefir aukist svo mjög á því tímabili.
þar sem gróður og afurðir skóganna ekki hafa
vaxið að sama skapi, verður auðsætt, að við-
arforði heimsins er minni nú en fyrir 20árum.
Eptirspúrn eptir við fer stórum vaxandi.
í>ó viður sje notaður minna nú til eldsneytis,
síðan kol, gas o. fl. kom til sögunnar, þá er
hann aptur á móti notaður mikið meira til
iðnaðar nú en áður var. .þannig hefir t. d.
notkunin á við til pappírsgerðar aukist stórum.
Til þess að koma i veg fyrir algérðan við-
arskort í framtíðinni, verða landstjórnirnar að
taka í taumana. Stjórnin í Svíþjóð hefir t. d.
lagt, bann fyrir skógarhögg í ýmsnm hjeruð-
tim þar, fyr en trjen hafa náð vissri hæð, og
virðist það vera spor í rjetta átt til að mæta
komandi þörfum.«
Eptir Lögb
t
22. þ. m. andaðist hjer í bæ ekkjan Sigur-
borg Ólafsdóttir að heimili sonar síns, Ól-
afs kaupmanns Eyjólfssonar, á sextugs aldri.
Hún var gáfuð og góð kona að rómi þeirra,
er hana þekktu.
Jarðarför hennar fer fram í dag.
Veðrátta. þessa viku hefir verið vestan-
átt með hiýindum; jörð er því að grænka og
farið að hleypa kúm út. þessa viku var sett
ofan í marga jarðeplagarða á Akureyri.
Fiskiiaust á Evjafirði í allt vor.
Netakviar hafa nokkrar verið settar nið-
ur hjer austan fjarðaiins í vor, en ekkert enn
í þær fengist.
þegar Vesta fór hjeðan síðast, lenti hún
í svo þjettri hafísspöng á Skagafirði, að hún
tepptist um hálft dægur og braut tvo spaða
af skrúfunni; samt ætlaði hún að halda til
ísafjarðar þannig leikin, en búist er við að
för hennar seinki um 3 daga minnst.