Höfuðstaðurinn - 27.10.1916, Qupperneq 4

HÖFUÐSTAÐURINN
Símskeyti frá útlöndum.
Frá fréttaritara Höfuðstaðarins
Khöfn, 26. október 1916.
Frakkar hafa unnið rnikinn sigur hjé Verdun og tekið
4500 fanga á stöðvunum miili Douaumont og Thiaumont.
Miðveldin hafa hrakið Rúmena á Iínunni milii Cernovoda
og Tanavaluvatnsius.
Kveldskemtun og böggiauppboð
(innanfélags)
til ágóða fyrir bókasafn ungmennafélaganna verður haldið laugardag
28. okt. kl. 9 að kveldi í Bárunni uppi.
Á dagskrá verður: Kímnissögur, einsöngur, gamanvísur o. fl.
Margir ágætir bögglar boðnir upp. — Frjálsar skemtanir á eftir.
Þangað verður nú komandi! — Þar verður verandi!
Bókasafnsneíndin
Hún andvarpaði þungan og reykti
í ákafa úr krítarpípunni sirini.
Matta kom inn með böggul í
annari hendi, og bók í hinni. Það
var lítil kona með hrukkótt og ó-
djarflegt andlit,
Hún fekk bókbindaranum bögg-
ulinn og slappaði fætinum reiðulega
í gólfið.
Hvað er þetta Matta, spurði syst-
irin.
Hugsaðu þér bara. Húseigand-
inn elti mig meö húsaleigubókina,
og hélt því fast fram að eg skuld-
aði húsaleigu fyrir 7 vikur.
Það er ómögulegt, sagði bók-
bindarinn, hann var þegar byrjaður
að skera bjúgað í sundur, með bik-
uðum fiskhnff.
— Líttu bara á, þú getur lesið
skrift, sagði hún og rétti kennaran-
um bókina.
Hann horfði á bókina um slund
og segir síðan:
— Jú, rétt mun það vera — sjö
vikur.
— Það er eitthvað bogið við
það, sagði bókbindarinn.
— Nei, þetta er rangt — eg er
viss um að hún ætlar að snuða
mig, fátæka ekkju, sem ekki á græn-
an skilding, en hún situr niðri í
mjólkurbúðinni eins og drottning.
Jensen, sem sat út við glugg-
ann, glotti og gamnaði sér yfir ar-
mæðu húsfreyju.
Á meðan þessu fór fram, hafði
bókbindarinn skoríð sundur bjúgað
og skift því á milli sín, systranna
og kennarans. Stærsti hlutinn var
ætiaður Bertu.
Kennarinn gleypti sinn skerf í
f einni svipan.
Þegar þau höfðu rabbað saman
um stund, sagði Matta:
— Eg held það sé bezt að korna
þér í rúmið, Berta.
— Það held eg líka, svaraði hún.
, Bókbindarinn stóð þegar á fætur
og tók Bertu í fang sér og bar
hana inn í herbergið og lagði hana
varlega í rúmið.
— Þakka þér fyrir, sagði hún
vingjarnlega.
Kosningafrétfir.
Skagafjarðarsýsla:
Magnús Guðmundssou
sýslum. kosinn með 401 atkvæði.
Ó 1 a f u r B r i e m kosinn meö 374
atkv.
Jósef Björnsson fekk 330, Arn-
ór Árnason 197 atkv.
Snæfellsness og Hnappadalssýsla:
Halldór Steinsen læktiir
kosinn með 267 a‘kv.
Óskat Clausen fekk 176, Páll
V. Bjarnason 103 og Ólafur Er-
lendsson 63 atkv.
Vesturskaftafellss ýslu : G í s I
Sveinsson kosinn með 194
atkv., Lárus Helgason fékk 156
atkv. og síra Magnús Björnsson
fékk 97 atkv.
MÖFUflSTAflURINN H
Gullfoss
fór Ioksins af stað héðan í gær
norður um land. Á hann vt'öa að
koma og verður að líkindum lengi
á leiðiuni, þó vel viðri, hvað þá ef
slæm tíð yrði, sem búast má við á
þessum tíma árs.
Verðlagsnefndin
hefir nú sagt af sér, og er það
að vonum úr því tillögur hennar
eru að engu hafðar, hvorki af stjórn-
arráðinu ne alþýðu manna, þótt
undantekningar séu frá því eins og
öðru.
Kjötverð
er nú 60—63 aurar hálft kíló.
Háskólinn.
KL 6—7 síödegis: Holger
Wiehe mg. art: Endurfæðing
danskra bókmenta á 19. öld, og
æfingar í forndönsku kl. 5—6 síðd.
Alexander Jóhannes-
s o n dr. phil.: Um Goethe kl.
7 8 síðd.
Fjölbreyttust og fallegust is-
lenzk tækifæriskort eru til sölu
á Laugaveg 43 B, hjá Friðfinni
Guðjónssyni.
—1. ■ " - -.- ! . .. 1 ■'
Útgefandi Þ. Þ. Clemenlz
PrentsmiðjaÞ. Þ. Clementz.
Dýrlingurinn, 58
verið, en þó má enn vera að það ráöist á betra veg. Hver
veit nema Ellenor drolning deyi um örlög fram, eöa
hlaupist á brott með farandi riddara! Þó yrði konungur
laus og gæti gert Náð að drotuingu. Því að hún er þó
af konungum komin í báðar ættir! Ger þú það, sem nú
þarf að gera og far þú með hina ungu mey yfir hafiö!«
Vita skuluð þér, herta, aö þetta sagöi eg til þess að
hughreysta sjálfan mig.i En trúið mér, eg mundi hafa
gefið aleigu mína, er eg hafði aflað mér í vandasamri
konungsþjónustu og helming blóðs míns til þess að fá
konung ofan af þessari fyrirætlan og leysa mig undan
þessu verki, Þessi synd þótti mér mundi verða svo þung
á vog guðs, að hún mætti kremja bæöi konunginn og
þjón hans.
Hinrik konungur hafði níðst á trúnaðartrausti saklauss
barns. Náð var af heiðnum komin í báðar ættir og hin-
ar auðsveipnu konur Araba beygja sig í duftið fyrir veld-
issprotanum. Þeim þykir konungur vera sem guð og
lögmáiið og meiri en faðir og móðir. Því skyldi eg að
Náð hafði duliö föður sinn hins illa leyndarmáls konnngs
ins.
Kanzlarinn hlaut að unna dóttur sinni heitt, et hann,
sem litaðist annars um í allar áttir og hleraði til, er hlut-
irnir tóku upphaf sitt, var svo óvarkár að taka hann til
sín og þar með í nánd við hirð Normanna konungs —
svo hélt eg áfram hugleiðingum minum. Og sárt mun
hann iðra þess I — En því næst spratt eg á fætur til þess
að gera það, sem þurfti.
Eg tók þrjú brauð undir arm mér og teymdi báða
hestana, er staðiö höfðu bundnir fyrir utan, f skógglufu
59
eina að smálæk, gaf þeim að eta og drekka og batt þá
síðan við tvo grenistofna. Mér var það hugfró, að bera
umhyggju fyrir tveim hyggnum og tryggum skepnum, er
þektu eigi synd og svik í trygðum.
En er eg steig aftur upp úr skógarskorinni heyrði eg
þeyttan lúður í hinutn enda skógarins og varð mér hverft
við. Var lúðurhjóminum svarað með því að blá slæða
var látin blakta á múrnum umhverfis hina bláu hvelfingu.
Eg skundaöi heim undir múrinn og hélt mig í skugga
hans og læddist að hliðinni og dró Æscher mig þar inn,
fðlur og titrandi. Á varömannskoti hans voru þrír smá-
gluggar. Vissi einn út, annar að hliðhvelfingunni og
þriðji inn í hallargarðinn.
Full tylft vopnaðra manna riðu úr skóginum. Fyrst-
ur reið kanzlarinn. Þekti eg hann á hinum spengilega
Arabíugrána hans og á reiðlaginu. Hann var hertýjaður
og hafði niðri nefbjörgina. Þeir stigu af hestunum fyrir
framan hliðið. Lét hann suma mennina fara með hestana
og héldu þeir i áttina til mjólkurbúgarðsins. Hinir fylgdu
honum ;nn um hliöið, og þótti mér ekki gott, og fengu
þá skipun I garðinum, að skipa sér á múrinn,
Eg færöi mig til svo að eg gæti séð kanzlarann. Gaf
Æscher honum nú skýrslu, en kanzlarinn hvarf síðan inn
í höllina. Varömaðurinn bar lykilinn að fylgsni mínu við
belti sér, eg var í gildrunni og lá nú þar á hleri.
í miöjum hallargarðinum andspænis roér stóð hvelf-
ingin og hálfhringur um hana utan, var það grasbekkur
alsettur sígrænum runuum. Eftir stundarkorn kom Thom-
as út um háar bogadyr og leiddi Náð sér við hönd og
settist hjá henni á skínandi matmarabekk rétt við allmikla
"ö
3
O*
S
o;
55
3
p
iu
u*
Ot
P

A