Höfuðstaðurinn - 25.01.1917, Page 3

HÖFUÐSTAÐUKINN
í því er bann var að tala við fal-
lega slúlku, hann hafði verið við
útför keisarans I Wien. Blöðin í
Pest sögðu frá því með samvizku-
samri hlutsæi, að hann haföi verið
í perlugráum búningi. Stúlkan fal-
lega komst lífs af í afarskrautleg-
um næturbúningi með kniplingum,
sem voru margra þúsunda virði.
75 dóu og 100 særðust.
Ungu liðsforingjarnir sem voru
í sama vagni og eg, litu tæpast
upp frá spilunum þegar við fórum
fram hjá staðnum þar sem slysið
hafði viljað til, ekki af kæruleysi,
heldur af því aö eftir þeirra mæli-
kvarða er svo lítið mannfall ekki
þess vert að stauda upp þess vegna.
Og það að sjá ólögulega vélahluta
og mölbrotna vagna, sem okkur
friðsömum borgurum þótti nógu
hræðilegt, hafði engin áhrif á þá,
sem daglega eru innan um brotn-
ar risafallbyssur og þorp í rústum.
Tyrkneskur herforingi í gráum
einkennisbúningi og með loðhúfu
á höfði, sem hann eftir fyrirmælum
Koransins aldrei lók ofan, horfði á
rústirnar og sagði svo lágum rómi.
»Með þessari lest hefði eg átt að
vera, ef eg ekki hefði orðið of
seinn*.
Ungi liðsforinginn hafði verið i
fylgd tyrkneska ríkiserfingjans við
greftrunarathöfnina.
»Eg líka <! sagði ferstrendur mað-
ur frá Ukraine sem daginn áður
hafði stofnað alvöru sorgarathafn-
arinnar í mestu hættu með því að
mæta þar í víðum hvítum hátíða-
búningi gullbryddum, með lítinn
hatt á höfði með fimm stórum pá-
fuglsfjöðrum og blómvönd úr til-
Maskínolia - Lagerolia
»
Cylinderolia
é
Sýnishorn látin ef um er beðið!
H. I. S0
j| A1 kaupendur »Höfuðstaðarins«, sem ekki fá blaðið með
* V/* skilum, eru beðnir að gera viðvart á afgreiðslunni, svo
hægt sé að bæta úr því. — Sími 575.
Al þing skjörskrá,
er gildir frá 1. júlí 1917 til 30. júní 1918 verður lögð fram á bæjar-
þingsstofunni fimtudag 1. febrúar næshomandi.
Borgarstjórinn í Reykjavík 17. janúar 1917.
K. Zimsen.
Rakhnífarnir
eru kornnir. Þeir sem hafa pantað þá, eru vin-
samlegast beðnir að vitja þeirra sem fyrst.
Qshav ^xnason. Jlrm }t\feutásson.
auc^sa \ ‘y.öJuS^aBnum
Prentsmiðja Þ. Þ. Clementz. 1917.
búnum blómum. í gær líktist hann
blómvendi 1 ferstrendum vasa, 1
dag var hann Ilkastur ófriðarmil-
jónamæring og það var hann senni-
lega, því að hann var algerlega
æfur gegn öllum friðarumleitunum
og þegar hann hafði veitt upp úr
mér hverrar þjóöar eg væri, þá
sýndi hann góða þekkingu á þeirri
kænu framtakssemi, sem nú á ófrið-
artímanum hefir gert danska verzt-
un svo vel þekta erlendis.
Hann hló illmannlega þegar
hann nefndi orðið, sem nú á þess-
ura kjötleysistímum fær hvern góð-
an Ungverja til þess, að japla hryggi-
lega með munninum, en sem góð-
ur Dani ekki með góðu móti fær
sig til að skrifa: »Gullasch«l
Ungu austurrisku foringjarnir spil-
uðu mjög hátt um rússneska vindl-
inga, sem nú er naumast unt að
fá hvað sem í boði er. Þessa vondu
austurrisku vindlinga er varla held-
ur mögulegt að fá vegna þess að
ríkið hefir einkaleyfi á tóbakstil-
búningi og nú er það nærri hætt.
Enn síður er unt að fá löngu mjóu
svörtu vindlana, sem eru með hálm-
strái í öðrum endanum, sennilega
til þess að gefa gæðin til kynna.
Þeir spiluðu um vindlinga og sýndu
okkur friðsömu mönnunum það
rembilæti, sem baj glögg merki
daglegrar umgengni þeirra við
bandamennina, prússnesku foringj-
ana. Það er ekkert eftir af þess-
um þægilega, >brjóstsykursf!okki«
með húfuna út í öðrum vangan-
um, eða þessum Leharisku oper-
ettu foringjum, sem unnu sigra
sína á gljáðu gólfi.
Frh.
Pósturdóttlrln 3ö
37
38
flutti hún þá til Svfþjóðar, þvf þaðan var móðir
hennar ættuð.
Fríherradóttirin hafði alla þá kosti til að bera
sem prýtt geta eina konu, og hún var ein af
þeirn konum, sem bar það með sér, að hún
mundi gera þann mann gæfusaman, er hennar
fengi fyrir konu.
Þau höfðu veitt hvort Öðru eftirtekt, er þau
sáust 1 lyrsta sinn og þegar litið hvort annað
ástaraugum.
En fríherradóttirin varð að heyja harða bar-
áttu, áður hún fengi heitustu hjartans óskir
sfnar uppfyltar. Hún hafði hálfvegis verið lofuð,
móti vilja sínum þó, þýzkum greifa, sem hún
hafði kynst á baðstað einum.
En sænski aðalsmaðurinn bar signr úr být-
um. Og ári eftir heimkomu sfna til Víking-
holm, færöi Borgenskjöld greifi, Georginu frí-
herradóttur heim til Vfkingholm, sem brúði
sína, og nú höfðu þau lifað saman í ham-
ingjusömu hjónabandi í níu ár. Með blíðu
sinni og ástúð tókst henni ætíð að milda hið
harða og uppstökka skaplyndi greifans. Það
var ekki sjaidgæft, sftir slik bráðlyndisköst, sem
hún reyndi að mýkja á allan hátt, að hann
faðmaði bana að sér og sagði:
— Þú ert mér meira en eiginkona, Gcor-
gina mín elskuleg, þú ert lfka »góði engillinn*
minn.
Þótt sambúð þeirra hefði verið hin ham-
ingjuríkasta, hafði þó sorgin heimsótt þau.
Þeim hafði orðið fjögurra barna auöið, en
aðeins eitt þeirra liföi. Hið þriðja í röðinni,
lítill drenghnokki, sem nú var fjögra ára gam-
all. Yngsta barnið, tveggja ára gömul stúlka,
hafði dáið um sumarið, úr skarlatssótt. Því
bar greifafrúin enn sorgarbúning. Þetta hafði
verið þungt áfall fyrir foreldrana.
Þótt móöurhjartanu sviði sáran, reyndi þó
greifafrúin sffelt að hughreysta mann sinn og
telja kjark í hann. Hún lét sem minst bera á
sinni eigin sorg.
Greifinn átti ekki aðra nákomna ættingja á
lífi, en eina systur, eldri en hann, sem hafði
þann rétt, að mega búa á herragaröinum þegar
hún vildi.
Til »heldra fólksins* á Víkingsliolm, má og
telja frú Ehrenberg, og var hún við aldur og
var mjög vel látin. Hún var gömul vinkona
og kær bernskuvinur greifafrúarinnar. Hún
hafði áður búið á herragarðinum, en farið
þaðan og bjó nú f grendinni með fóstursyni
sínum, magister Selenius, ungum og gáfuðum
manni, sem gamli greifinn haföi kostað tif
náms, og nú gegndi hann húskapeiánsstörfum
á Víkingholm, sem þá var siður á öllum herra-
gðrðum, fylgdu þeim vanalega kapellur, þar
sem guðsþjónustur voru oft haldnar og þangað
söfnuðust kvöid og morgna, bæði börn og
fullorðnir, tii bænagerðar.
Stundum gegndi Selenius, magister, hús-
kennarastörfum og honum var ætlað að verða
kennari Axels litla, þegar þar að kæmi.
f samanburði við stærö Vlkingholms varþar
fátt manna, en frændur og kunningjar, bæði
nær og fjær, gistu þar oft og dvöldu tírnun-
um saman á hinu gestrisna heimili. Þeir sem
stundum dvöldu þar langvistum voru Jakob
greifi, ungur að aldri, móðir greifafrúarinnar
og gömul »Fröken«, frænka greifans.
Nágrannarnir votu mestmegnis aðalsfólk og
kom þaö oft í heimsóknir að Víkingsholm,
þvi risna greifahjónanna var alkunn og þau
höfðu gott lag á því að skemta gestum sfnum.
Lfka var það alkunnugt að vínin greifans voru
ekki af lakara taginu. Og maturinn bæði mik-
ill og góður, og hefir þetta tvent oft verið
ærin orsök til heimsókna.