Höfuðstaðurinn - 28.01.1917, Side 3

HÖVUÐSTAÐURINN
Skorið neftóbak
vindlar alls konar, cigarettur og
alls konar sælgæti, hvergi betra en
hjá
Krlstínu J. Hagbarð.
Maskínolia - Lagerolia
Cylinderolia
Sýnishorn látin ef um er beðiðl
Höfuðstaðurinn
kostar 6 0 a u r a um
mánuðinn, fyrir fasta
kaupendur. — Pantið
blaðið í síma 5 7 5
---eða 2 7.---
Bréf og samninga
vélritar
G. M. BJðrnsson
Kárastíg 11
(Kárastððum).
Fólk
það, sem vantar atvinnu, yfirlengri
eða sketnri tíma, ætti sem fyrst að
tala við
Krlstfnu J. Hagbarð.
HÖFUDSTADURira 5
hefír skrífstofu og afgreiöslu í
Wnflholtsstræti 5.
Opin daglega frá 8—8.
Útgefandmn til viðtals 2-3 og 5-6. J
Rltstjórnar og afgr.-sími 575.
Prentsmiðjusími 27.
Pósthólf 285.
H. I. So
Hj ólhestar
sem eiga að gijá-lakkérasi, eru menn beðnir um að
koma með f þessum mánuði.
Hjólhestayerksmiðjan Fálkinn Laugaveg24.
Kaupið
Reiðhjólaverksmiðjan
Fálkinn
Nýir kaupendur
HÖFTJÐSTAÐAEINS
fá gefins það sem eftir er þessa mártaðar
og allan kaupbætirinn sem lofaður er.
i'*1 ■—■ - ■- ■« ■■ i j. ■■ ■
hefir fengið sfmanúmer
Smá&ttgt$s\tvg&r
HAl Yl kaupendur »Hðfuðstaðaríns<, sem ekki fá blaðið með
* V/AA skilum, eru beðnir að gera viðvart á afgreiðslunni, svo
hægt sé að bæta úr þvi — Sfmi 575,
kosta 2 7i eyrir orðið.
Skilist f prentsmiðjuna, Ingólfs-
stræti 2, sími 27, eða á afgr
blaðsins í Pingholtsstræti 5,
37 38
Niels skildi ekki neitt enn þá. Ekki einu sinni
það að hún vaeri í raun og veru dáin, hann gat ekki
trúað því. þetta var alt óskiljanlegt.
— Hvað hefir þú gert? spurði hann og gekk ógn-
andi að honum.
— Slepp þú henni! Fá þú mér hanal
En Gabriel sat aðeins og vaggaði henni og leit á
hann undarlega rólegum og kælandi augum.
— Hvað ætti eg að hafa gert? þú sendir hana
hingað, eða hvað? þú hefir gefið mér hana og nú á
eg hana og nú getur enginn tekið hana af mér. Hún
hefir þagað og þagað til þess að halda eið sinn. Nú
skil eg það. En eg vissi ekki fyr, hvað það kostaði
hana. þöglin herpti hjartað saman, því að það var
fyrir löngu mín eign og vildi til mín. Loks slitnuðu
böndin, en þá höfðu þau þrengt um of að. Hjartað
gat eigi borið frelsi sitt, alt var orðið því of lítið. þá
brast það á sama augabragði. Hvað átti það annað
að gera? Hún fekk gott hlutskifti, við eigum bæði
gott. Eg hefi ekki felt eitt einasta tár.
Nú fór Niels að skilja. Hann mundi eftir síðasta
svip hennar og orði, hann mátd varla verjast grátinum.
Hann fann að augu aðkomumanns stírðu honum frá
henni, og honum féll það sárt. En þótt sorg sjálfs
hans værl áköf og djúp, þá var hún þó of smá tll þess
að voga sér þarna fram.
— þú hefir banað henni, sagði hann.
— Ef til vill hefir þú rétt fyrir þér, en hvað ger-
ir það nú? Lít þú bara á hana.
Og Gabriel strauk aftur hárið frá og sýndi hon-
um að hún brosti. — Sér þú ekki að þetta var ham-
ingjan? Meir en það, forlögin sjálf.
Niels sá það og hroliur fór um hann og hann
dró sig enn meir í hlé með sína þungu sorg.
— Ef svo er sem þú segir, sagði hann, ef svo
er sem þú segir. —
En hann efaðist ekki og vissi eigi, hver hugsun
skyldi næst.
Hinn bætti rólegur við orð hans.
— þá á eg það, sem nú er eftir af henni. þú
neitar henni ekki um það?
Manninum varð hverft við þessa óheyrðu kröfu
hans, en hann hélt áfram:
— Eg skal fara þangað með hana sem hún er
fædd og upp alin. þar hlýtur hvíldin að verða henni
bczt. þar á eg bæ og eg bygði annan í viðbót.
Hann skyldi eg eftir auðan, þegar eg vissi að hún
mundi aldrei búa t honum. Nú skal hún iiggja þar á
líkbörunum. Eg hefi setið á hverju kvöldi og haldið
áfram bæjargerðinni, er eg heyrði fótatak hennar, en
um þetta dreymdi mig aldrei. Nú er sá bær hæfileg-
ur handa henni sem hann er. Naktar, hreinar fjalir.
Nú er hann fullger og nú verður hún að fá að koma
heim.
Og maðurinn lofaði þessu, til knúinn af augum
hins og af vanmáttarkend sinni frammi fyrir þessum
miklu viðburðum skildum til hálfs og óskýranlegum.
þegar Gabriel stóð upp og slepti sinni kæru og þungu
byrði, þá gerði hann það til þess að búa hana til síð-
ustu ferðarinnar.
Biysin voru brunnin út og hafði enginn tekið eftir
því í allri' órónni og skelfingunni. Stjörnurnar voru
og sioknaðar. Morgunbirta helgidagsins kom nú grá
og bleik, hátíðlegri og kaldari en nokkru sinni fyr
á undangengnum árum. Líkfylgdin fór á stað yflr
fannir og frosin vötn og stefndi inn þangað millum
Hallanna, sem bjölluhljómurinni ómaði í klettunum
sem einhverju í skapi og örlogum Ingigerðar væri
þar fyrir búinn staður í þunga og böndum t ósigrandi
afll og leyndardómum fjallsins.