Höfuðstaðurinn - 27.02.1917, Blaðsíða 2

KÖFUBSTABUKINN
Astraun.
Eftir Charles Garvice.
---- Frh.
Hún var aö hníga niður af þreytu og Ieiddi
hann hana eða bar öllu heldur inn í hlýjuna,
en ekki mælti hann orð af munni. Setti hann
hana þegjandi á stólinn og fór að skara í eld-
inn, en virtist ekki líta á hana En hann hafði
nú séð hana vel samt sem áður og tekið eftir
náfölu og mögru andlitinu, dökku fötunum,
slitnu yfirhöfninni og brenglaða hattinum. —
Hann gekk til hennar, tók hattinn varlega af
henni og hnepti yfirhöfninni frá henni. Ekki
átti hann nokkurn víudropa heima hjá sér, en
hann hitaði mjólkursopa, helti í bolla og rétti
benni, en hún var svo örmagna, að hún gat
ekki drukkið úr bollanum fyrst í stað. Leit
hún nú upp og horfði á hann fast og stöð-
ugt.
»Eg er kominn aftur«, sagði hún og fekk
hann hjartslátt af málrómnum, þó að hann
væri nú óskýr og þreytulegur. »Eg gekk upp
að húsinu okkar, en það var lokað. — Hvar
er faðir minn ?«
Það er stundum bezt að segja blátt áfram
eins og er.
»Hann er dáinn«, sagði' Jasper.
En í þetta sinn var það nú ekki sem bezt.
Hún greip um stólbríkina, reis á fætur,
sperti upp augun, opnaði varirnar og starði
beint framundan sér.
Jasper yrti á hana, en hún heyrði það ekki.
Hann ýtti við henni, en hún varð þess ekki
vör, og var stirð eins og eintrjáningur. Þetta
var eitt flogið eða aðsvifið.
Honum var nú Ijóst hvað hann hafði að-
hafst og bölvaði sjáifum sér. Hann tók hana
í fang sér, hlúði að henni og hjúkraði, strauk
andlit hennar og neri hendurnar. Rankaði hún
svo við eftir noVkra stund, sem Jasper fanst
vera óratími. Hún stundi við, ýtti honum frá
sér, færði sig nær eldinum og horfði á hann.
Hann mintist þess nú, sem faðir hennar hafði
sagt honum, að hún myndi ekkert eftir þess-
um köstum, en í þetta skifti reyndist það nú
ekki svo.
»Eg er orsök í dauöa hans«, sagði hún
dauflega.
»Nei«, sagði Jasper eins drengilega og hon-
um var lagið. >Hann var oröinn heilsulaus
áður og læknirinn sagði, að hann gæti dáið
þegar minst varði. Eg var yfir honum allan
tfmann þangað til að< —
»Eg strauk frá honum«, sagði hún, »og
þér líka«.
Hún Iagði höndina á hatt sinn og yfir-
höfn, en Jasper tók hvoríveggja af henni,
»Bfddu við og seztul*
»Já, eg skilc, sagði hún og hné niður á
stólinn. »Þú ert aö vonast eftir að eg segi
þér alt saman. Nú — það er ekki langrar
stundar verk<
Það kendi engrar gremju eða haturs í rödd-
inni og hefði það þó næstum því verið við-
feldnara.
»Eg er ekki —«. Hún Iauk ekki viö sefn-
inguna, en brá upp hendinni og var enginn
hringur á henni. »Hann yfirgaf mig flótt —
eftir þrjá mánuði og fjóra daga. Svo fékk eg
atvinnu, en kom mér ekki að að skrifa ykkur.
En svo varð eg veik og misti allan kjark og
fór svo heim«.
Jasper stóð við eldstóna og leit undan.
Hann krefti hnefana í vösunum og langaði
mest til að kyrkja Raymond Esmount, en hún
stundi þungan, greip höndunum upp í hárið
og stóð upp.
»Eg hefði ekki átt að koma til þín, en hús-
ið okkar, lokað og dimt, gerði mig hrædda
og svo varð mér ósjálfrátt reikað hingað. En
nú ætla eg að fara, Jasper. Eg get ekki sagt,
að eg sé sorgbitin því að það mundi særa
þig. Fyrirgefðu mér að eg kom«.
»Hvert áttirðu svo sem að fara annað?«,
sagði hann. »Hélstu, að eg mundi úthýsa
þér?<
Hún leit á hann þreytulega og spyrjandi.
»Hvað áttu við?«, spurðL.hún.
»Eg á við það, að þú verðir kyr«, sagði
hann stillilega þó að honum væri mikið niðri
fyrir. »HeIdurðu, að faðir þinn hefði vísað
þér burtu og heldurðu, að hann hafi elskað
þig heitar en eg? Já, Cynthía, eg er sá sami
og eg hefi verið og gæti ekki tekið neinum
breyiingum þó að eg feginn vildi. Þú ert mér
eitt og alt eins og þú ávalt hefir verið.«
Hann rétti henni hendina’ en hún hörfaði
undan hálfhrædd. Það var eitthvað geigvæn-
legt við þessa tröllatrygð.
»Þú meinar — þú átt við — að það, sem
eg hefi gert fyrir mér — það, sem á undan
er gengið — hafi enga þýöingu*, hvíslaði hún
forviða.
»Já, það er það sem eg á viö«, sagði haon.
»Eg vil enn að þú giftist mér eins og eg vildi
það fyrir hálfu öðru ári.«
»Mér er það ómögulegt«, stundi hún. »Eg
hlyti altaf að muna eftir —«
»Eg skal hjálpa þér til að gleyma«, sagði
hann stillilega og sannfærandi. »Eg veit að eg
get það. Það er ekki víst að það takist undir
eins, en það tekst samt og eg bíð þolinmóð-
ur þangað til. Þú þarft ekkert að óttast. Eg
skal ekki segja eitt einasta orð eða gera nokk-
urn hlut til þess að hafa áhrif á þig eða
þröngva þér. Bara að þú veröir konan
mín —«
»Nei nei«, sagði hún og greip í skyndi
hatt sinn og yfirhöfn, en hann varð ennþá
fljótari til og tók hana í fang sér.
»En eg segi jú«, sagði hann og laut niöur
að henni en hún sneri sér undan. »Eg á
heimtingu á því og þú hefir fyrirgert rétti
þínum til þess að neita mér. Eg sór þess eið
að vernda þig og vaka yfir þér kvöldið, sem
þú lofaðist mér og það ætla eg að efna. Mér
er alveg sama hvað á undan er gengið.«
Hún hristi höfuðið í ákafa, leit upp á hann
og greip höndunum fyrir brjóstið.
»Nei — nei, taktu eftir. Þú verður að
hlusta á mig. Eg ætla að segja þér alt eins og
er og þú verður aö standast það. Þú ert að
tala um það, sem á undan er gengið og liðið
er. Já, það er liðið. Eg hefi andstygð á
honum, en það sem einu sinui hefir komið
fyrir, það getur komið fyrir aftur. Eg vitna
það til guðs, Jasper, að eg hata hann ogfyr-
irlít af öllu mínu hugskoti, en — en —«
hún veinaði upp yfir sig — »eg segi þér það
satt, að ef eg ætti eftir að sjá hann aftur, ef
hann kæmí inn um dyrnar núna á þessu
augnabliki eða hvenær sem það væri — þá
mundi eg hverfa til hans hvað sem hatri mínu
og fyrirlitningu Iíður og eg mundi fyigja
honum eftir ef hann aðeins benti mér einum
fingri. Eg gæti ekki ráðið viö það. Hann
hefir það vald yfir mér enda þótt eg viti
hvern mann hann hefir að geyraa og þrátt
fyrir alt það, sem eg er búinn að reyna. Láttu
mig fara — það er þér betra. Fyrir guðs
skuld, láttu mig fara f«
»Fyrir guðs skuld og mína eigin, þá geri
eg það ekki«, sagði Jasper. Látura hann
koma — það verður honum verst sjálfum, Eg
sleppi þér ekki«.
Þau sættust á þetta. Hún gisti á veitinga-
húsinu um nóttina, en daginn eftir fékk Jasper
sér leyfisbréf og giftust þau svo íafarlaust.
Þorpsbúar tóku þessu með rósemi og fanst
ekki nema eðlilegt að Cynthía leitaöi aftur til
fyrri elskhuga síns þegar hún var orðinn ein-
stæðingur og hyggindi Jaspers og lægni gerðu
henni hægra fyrir að setjast í sæti sitt meðal
þorpsbúa. Hún varð hraustlegri, augun fengu
sinn fyrri Ijóma og þó að hún væri ekki hlát-
urmild að jafnaöi, þá virtist hún vera glöö og
ánægð. Það er óþarfi að eyða orðum um
ánægju Jaspers. Líkast til hefir hann iátið
sér nægja, eins og fyrri daginn, að vita af
henni hjá sér og vera undir sama þaki sem
hún. Trygð hans og trúfesti var söm og jöfn
og þolinmæði hans óþrotleg. Bar ekkert
markvert til tíðinda hjá þeim fremur en ná-
grönnum þeirta og þó Ieið ekki sá dagur, að
hann sýndi henni ekki einhvern vott ástar sinn-
ar og umhyggjusemi.
Þau höfðu fengið sér vinnukonu til inni-
verka, því að honurn þótti þaö óþarfi að
Cynthía væri að óhreinka hendur sínar, sem
honum þókti svo gaman að viröa fyrir sér
þegar hún sat gegnt honum við borðið eða
eldstóna og var að gera við sokkapiöggin
hans eði festa hnappa í fötin hans.
Stundum las harin upphátt fyrir hana, og
hefir þó líklega grunað að hún tæki ekki ahaf
sem bezt eftir. Hann bjóst við að hún væri
að hugsa um Jiðna tímann þetta hálfl annað
ár sem hún hafði verið í burtu. og hann
grunaði síst að hún var einmitt að hugsa um
nútímann og hann sjálfan, því að ekki hefði
nokkur kvenmaður, sem ekki var breinasti fá-
bjáni, getað annað en veitt mannkostum Jasp-
ers athygli. Hún fór aftur í mannjöfnuð í
huga sínuro, en nú virtist henni Jasper að
öllu fremri. Ekki hafði hún ennþá fengið ást
á honum, því að annars hefði hún að sjálf-
sögðu látið hann verða þess áskynja með
augnaráði eöa atlotum, en virðing fyrir hon-
um og þakklátssemi festi æ dýpri rætur í
brjóst tiennar. Það glaðnaði yfir henni þegar
hann kom heim úr smiðjunni og nærvera
hans friðaði hana og gerði hana rólegri. —
Ástin var ekki langt undan.
Eitt kvöld sagði Jasper henni að hann
þyrfti að bregða sér burtu til þess að Iíta á
vél eina. Kvöldverðurinn var kominn á borðið
og hann drakk standandi úr tebollanum
sínum.
»Liggur nokkuð á því?« spurði Hún. Veðr-
ið er svo vont.«
»Þeir aetla að fara að pl®gja á morgun*,
sagði hann, »svo að eg verð að fara, en eg
kem aftur svo fljótt sem mér er unt.«
»Eg skal hafa til göðan kvöldverö handa
þér«, sagði hún og ætlaði að hjálpa honum
í yfirhöfnina, en Jasper var búinn að smeygja
sér í hana áöur en hún komst að.
»Þarna eru bækurnar sem eg bað um«,
sagði hann, um leið og hann opnaði dyrnar.
»Þú getur haft þær þér til afþreyingar á með-
an«. Þetta var í fyrsta skifti sem hann gekk
frá henni að kvöldi til.
Frh.